tag:blogger.com,1999:blog-33622200973138714742011-04-21T18:59:42.772-07:00Mizzima Newsnoreply@blogger.comBlogger821100tag:blogger.com,1999:blog-3362220097313871474.post-8756108770963578722008-12-13T04:30:00.001-08:002008-12-13T10:52:51.810-08:00<div class="post hentry uncustomized-post-template"> <a name="4526198086536294721"></a> <h3 class="post-title entry-title"> <a href="http://mizzimapoem.blogspot.com/2008/12/blog-post_13.html">ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္၏ ေရြးခ်ယ္မႈ မေရြးခ်ယ္မႈ</a> </h3> <div class="post-body entry-content"> <table class="contentpaneopen"><tbody><tr><td class="contentheading" width="100%"><br /></td> <td class="buttonheading" align="right" width="100%"> <a href="http://www.mizzimaburmese.com/edop/songpa/2137-2008-12-13-07-03-13.html?tmpl=component&amp;print=1&amp;layout=default&amp;page=" title="Print" onclick="window.open(this.href,'win2','status=no,toolbar=no,scrollbars=yes,titlebar=no,menubar=no,resizable=yes,width=640,height=480,directories=no,location=no'); return false;" rel="nofollow"><img src="http://www.mizzimaburmese.com/templates/Low_Graphic/images/printButton.png" alt="Print" /></a> </td> <td class="buttonheading" align="right" width="100%"> <a href="http://www.mizzimaburmese.com/component/mailto/?tmpl=component&amp;link=aHR0cDovL3d3dy5taXp6aW1hYnVybWVzZS5jb20vZWRvcC9zb25ncGEvMjEzNy0yMDA4LTEyLTEzLTA3LTAzLTEzLmh0bWw%3D" title="E-mail" onclick="window.open(this.href,'win2','width=400,height=350,menubar=yes,resizable=yes'); return false;"><img src="http://www.mizzimaburmese.com/templates/Low_Graphic/images/emailButton.png" alt="E-mail" /></a> </td> </tr> </tbody></table> <table class="contentpaneopen"><tbody><tr style="font-weight: bold; color: rgb(255, 255, 255);"> <td> <span> ေဆာင္းပါး </span> </td> </tr> <tr style="font-weight: bold; color: rgb(255, 255, 255);"> <td valign="top"> <span class="small"> ေဒါက္တာ ေသာင္းထြန္း </span> </td> </tr> <tr style="font-weight: bold; color: rgb(255, 255, 255);"> <td class="createdate" valign="top"> စေနေန႔၊ ဒီဇင္ဘာလ 13 2008 13:20 - ျမန္မာစံေတာ္ခ်ိန္ </td> </tr> <tr style="color: rgb(51, 51, 255);"> <td valign="top"><br /><br />(ႏိုဝင္ဘာ ၁၁ ရက္ထုတ္ ဂါးဒီးယန္းသတင္းစာမွ ေကသီစေကာ့ကလပ္ ႏွင့္ အၿဒီယန္လဗီ ဆိုသူတို႔ ေရးေသာ 'တကယ္ေတာ့ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ဟာ ဒါေလာက္ သူရဲေကာင္းႀကီး မဟုတ္ပါ' ေဆာင္းပါးသို႔ ေခ်ပခ်က္)<br /><br />ၿဗိတိန္ႏိုင္ငံထုတ္ ဂါးဒီးယန္း သတင္းစာ၏ ႏိုဝင္ဘာ (၁၁) ရက္မွ 'တကယ္ေတာ့ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ဟာ ဒါေလာက္သူရဲေကာင္းႀကီး မဟုတ္ပါ' ဆိုသည့္ေဆာင္းပါးတြင္ နားလည္မႈ လြဲမွားခ်က္မ်ားႏွင့္ အမွားအယြင္းမ်ား အေတာ္မ်ားမ်ား ပါဝင္ေနပါသည္။ ဤအထဲမွ အထင္ရွားဆံုး အမွားမ်ားကို ေထာက္ျပပါမည္။<br /><br />ယင္းေဆာင္းပါးရွင္မ်ားက ျမန္မာ့ဒီမိုကေရစီလႈပ္ရွားမႈအေနျဖင့္ မိမိတို႔လႈပ္ရွားမႈကို မိမိတို႔ဖာသာမိမိ ျပန္လည္ ေဝဖန္ျပစ္တင္ရန္ႏွင့္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို ျပန္လည္ေဝဖန္ျပစ္တင္ရန္ စိတ္သန္ေနၾကျခင္းသည္ လႈပ္ရွားမႈ၏ ယိုယြင္းက်ဆင္းမႈကို သက္ေသျပေနသည္ဟု လြဲမွားစြာယူဆထားသည္။ ၎တို႔က လူအမ်ားအျပား၏ေျပာစကားမ်ား ကို ကိုးကားေဖာ္ျပထားရာ ကိုးကားခ်က္တခု၌ 'ရန္ကုန္ၿမိဳ႕မွ လူႀကီးပိုင္းအမတ္တဦး' က 'က်ေနာ္တို႔ စြန့္လႊတ္အနစ္နာ ခံတာေတြ သက္သက္နဲ႔ဘဲ ေအာင္ပြဲတကယ္ရႏိုင္ မရႏိုင္ကို... အေလးအနက္စဥ္းစားဖို႔လိုၿပီ' ဟုေျပာေၾကာင္း၊ ေနာက္ တေယာက္ကလည္း 'လူႀကိဳက္မ်ားခဲ့တဲ့ အန္အယ္လ္ဒီပါတီ လမ္းေပ်ာက္သြားၿပီ' ဟုေျပာေၾကာင္း ေရးထားသည္။ အမွန္အားျဖင့္ ဤအသံမ်ားမွာ အတိုက္အခံလႈပ္ရွားမႈႀကီး၏ ၿပိဳကြဲျခင္းလကၡဏာကို ျပရာမေရာက္ဘဲ သေဘာကြဲလြဲမႈ မ်ားကို ေဖာ္ထုတ္ႏိုင္စြမ္း၊ လြတ္လပ္ပြင့္လင္းစြာ ျငင္းခံုေဆြးေႏြးႏိုင္စြမ္းတည္းဟူသည့္ အတိုက္အခံလႈပ္ရွားမႈႀကီး၏ ခြန္အားကိုသာ သက္ေသျပျခင္း ျဖစ္ေပသည္။<br /><br />ျမန္မာႏိုင္ငံသည္ ယဥ္ေက်းမႈဓေလ့မ်က္ႏွာစာေပါင္းစံုႏွင့္ သေဘာထားအျမင္ေျမာက္ျမားစြာ သိုက္သိုက္ဝန္းဝန္း ရွိသည့္ႏိုင္ငံျဖစ္သည္။ ဤသည္မွာ မိမိတို႔လို ဒီမိုကေရစီျမတ္ႏိုးသည့္ အျခားလူမ်ဳိးမ်ားႏွယ္ပင္ျဖစ္သည္။ လူထုမ်ား၏ က်ယ္က်ယ္ေလာင္ေလာင္ဆူညံသံမွာ ၿပိဳက်ပ်က္သုဥ္းမႈကို မေဖာ္ေဆာင္ေၾကာင္း ျမန္မာျပည္သူတို႔က သက္ေသျပခဲ့ ၿပီးျဖစ္သည္။ ဤသို႔ အႏၱရာယ္ႀကီးလွေသာ ၿပိဳက်မႈအလားအလာမွာ ၾကမ္းၾကဳတ္ဆိုးဝါးသည့္ တခုလံုးအေနအထား၏ ေဖာ္ျပခ်က္လကၡဏာရပ္သာျဖစ္ပါသည္။<br /><br />ေလာေလာဆယ္တြင္ ေဒၚစု တိတ္ဆိတ္ေနမႈကို သံုးသပ္ဆန္းစစ္ရာ၌ ေဆာင္းပါးရွင္မ်ားက ျမန္မာစစ္အစိုးရ၏ ဆိုးသြမ္းယုတ္ညံ့မႈအားလံုးမွာ သူမေၾကာင့္ျဖစ္ရသည္ဟု အျပစ္တင္ဖို႔ႀကိဳးစားထားသည္။ သူမသည္ 'ေပ်ာ့ေျပာင္း လိုက္ေလ်ာမႈထက္ ေခါင္းမာမႈေၾကာင့္ ႏိုင္ငံတကာတြင္ ထင္ရွားေက်ာ္ၾကားသည္'၊ 'အဖမ္းခံရၿပီးေနာက္ ၿငိမ္သြားသည္'၊ သူမ၏ 'တိုက္ပြဲမွာ တရားထိုင္ ကမၼ႒ာန္းတိုက္ပြဲအျဖစ္သို႔ လႊဲေျပာင္းသြားပံုရသည္'၊ သူမ၌ 'ႏိုင္ငံေရး နလဗိန္း တံုးျဖစ္ျခင္းႏွင့္ မာနႀကီးဘဝင္ျမင့္သည့္ အက်င့္စ႐ိုက္ရွိျခင္း' ဟူေသာခ်ဳိ႕ယြင္းခ်က္ရွိသည္ဟု ေဆာင္းပါးရွင္မ်ားက ဆိုသည္။ 'အဖြဲ႔ခ်ဳပ္က မည္သည့္ေပၚလစီသစ္မ်ား ေဖာ္ထုတ္ခဲ့ပါသနည္း' ဟုလည္း ေမးထားသည္။ ဆိုလိုသည့္ အဓိပၸာယ္မွာ ေဒၚစုမွ ညစ္ကပ္ကပ္ပံုစံမ်ဳိးျဖင့္ မလႈပ္မေျခာက္ေန,ေနျခင္းမွာ သူမကိုယ္တိုင္၏ေရြးခ်ယ္မႈျဖစ္သည္၊ သူမ ဖန္တီးလိုက္သည့္ 'ေလဟာနယ္'ေၾကာင့္ ဒီမိုကေရစီလႈပ္ရွားမႈႀကီးမွာ အားနည္းခ်ိနဲ႔သြားၿပီး ဦးတည္ရာမဲ့ ျဖစ္သြား သည္ဟု ဆိုလိုျခင္း ျဖစ္သည္။<br /><br />သို႔ေသာ္ျငားလည္း ေဒၚစု၏အခ်ဳပ္အေႏွာင္ခံဘဝတြင္ ပိုမိုက်ယ္ေျပာသည့္ကမၻာေလာကႀကီးႏွင့္ အဆက္အသြယ္ ျပဳႏိုင္ရန္အတြက္ အဆင့္အနိမ့္ဆံုးေသာနည္းလမ္းမ်ားကိုပင္ က်င့္သံုးခြင့္မရရွာေပ။ စစ္အစိုးရ၏ သံမဏိအုပ္ခ်ဳပ္ေရး ေအာက္တြင္ ျပည္သူလူထုႏွင့္လည္းေကာင္း၊ ျပည္သူလူထုကို ဒီမိုကေရစီနည္းက်ကိုယ္စားျပဳထားသူတို႔ႏွင့္ပင္လည္း ေကာင္း ထိေတြ႔ဆက္ဆံႏိုင္ရန္ လံုးဝမျဖစ္ႏိုင္ပါ။ ယင္းသို႔ေသာအေနအထားတြင္ ခိုင္မာတာရွည္ခံေသာေပၚလစီကို ေသေသခ်ာခ်ာေဖာ္ထုတ္ႏိုင္မည္ မဟုတ္ဘဲ ေျပးရင္းလႊားရင္းႏွင့္ ေဖာ္ထုတ္ရသည့္ေပၚလစီသာျဖစ္ႏိုင္ပါမည္။ မဲဆႏၵရွင္မ်ား (သို႔မဟုတ္) ေအာက္ေျခထုမ်ားႏွင့္ ထိုက္သင့္ေသာညႇိႏႈိင္းတိုင္ပင္မႈ မျပဳႏိုင္ဘဲ ေဖာ္ထုတ္ရသည့္ ေပၚလစီ၊ အဓိပၸာယ္အတိအက်ေျပာရလွ်င္ ဒီမိုကေရစီမက်သည့္ေပၚလစီသာ ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။<br /><br />က်ေနာ္တို႔ရင္ဆိုင္ေနရေသာ ကိစၥရပ္မ်ားကို ဉာဏ္ပညာရွိစြာကိုင္တြယ္ထိေတြ႔ရန္ က်ေနာ္တို႔လႈပ္ရွားမႈက အားေပး ေထာက္ခံပါသည္။ စကားအေျခအတင္ျငင္းခံုပြဲ ေကာင္းေကာင္းလုပ္ေရးကို ေဒၚစု တခါမွ် ေရွာင္လြဲခဲ့ျခင္းမရွိပါ။ အသိအျမင္ႂကြယ္ႂကြယ္ဝဝျဖင့္ ေဝဖန္ျခင္းသည္ အျပဳသေဘာေဆာင္ၿပီး အဆံုးစြန္ထိၾကည့္လွ်င္ အက်ဳိးရွိလွပါသည္။ သို႔ရာတြင္ အမ်ဳိးသားသူရဲေကာင္းမတဦးကို သိကၡာခ်ေရးရည္မွန္းခ်က္ျဖင့္ အသိအျမင္ဗဟုသုတခ်ဳိ႕တဲ့စြာ ဝါးလံုးခ်ီး သုတ္ရမ္းျခင္းမွာမူ ခိုင္မာသည့္စကားစစ္ထိုးျခင္း မဟုတ္ဘဲ လႈပ္လႈပ္ရြရြျဖစ္ေအာင္ဖြေရးအတြက္သာ အက်ဳိးရွိပါ သည္။<br /><br />ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္၏ျဖစ္ရပ္သည္ ကမၻာ့ႏိုင္ငံေရးနယ္ပယ္တြင္ အင္မတန္႔ကို ထူးျခားလွပါသည္။ ႏိုဘယ္ၿငိမ္းခ်မ္း ေရးဆု ရရွိထားသူတဦးကို ဆုရၿပီးေနာက္ ဤမွ်ကာလရွည္ၾကာစြာ အက်ဥ္းခ်ထားျခင္းမ်ဳိး ယခင္က တခါမွမရွိခဲ့ဖူးပါ။ က်ေနာ္တို႔ ႏွစ္ငါးဆယ္နီးနီး ၾကံဳေတြ႔ေနရေသာ ထူးျခားလြန္းလွသည့္အခက္အခဲမ်ားကို က်ေနာ္တို႔လိုၾကံဳရသည့္ ဒီမိုကေရစီနည္းက်ေရြးေကာက္တင္ေျမႇာက္ခံရေသာအစိုးရမ်ားလည္း ရွိလိမ့္မည္မဟုတ္ပါ။<br /><br />(၁၁)ရက္ေန႔ထုတ္ဂါးဒီးယန္းသတင္းစာေဆာင္းပါးက မည္သို႔ပင္ဆိုေစကာမူ က်ေနာ္တို႔အေနျဖင့္ ကိုယ့္လမ္း ကိုယ္ ဆက္ေလွ်ာက္မည္သာျဖစ္ပါသည္။ က်ေနာ္တို႔ျပည္သူမ်ား အလြန္ျမတ္ႏိုးတန္ဖိုးထားသည့္ အမ်ဳိးသမီးႀကီး၏ သံဓိ ႒ာန္ႏွင့္ ရပ္တည္ခ်က္အေပၚ ယင္းေဆာင္းပါးကဲ့သို႔ အႏွစ္မဲ့တိုက္ခိုက္မႈမ်ားက သူမ၏စိတ္ဓာတ္ကိုေသာ္လည္း ေကာင္း၊ မိမိတို႔တိုင္းျပည္လြတ္လပ္ေရးအတြက္ အစစအရာရာစြန္႔လႊတ္ အနစ္နာခံေနေသာ ျမန္မာျပည္သူတို႔၏ စိတ္ဓာတ္ကိုေသာ္လည္းေကာင္း ယိမ္းယိုင္ေစမည္မဟုတ္ေၾကာင္း က်ေနာ္တို႔ယံုၾကည္ေနပါသည္။<br /><br />(ေဒါက္တာေသာင္းထြန္း-အမ်ဳိးသားၫြန္႔ေပါင္းအစိုးရ ကုလသမဂၢကိုယ္စားလွယ္-၏ ဂါးဒီးယန္းသတင္းစာ၊ ႏိုဝင္ဘာ ၂၅ ရက္၊ ၂ဝဝ၈ ခုပါေဆာင္းပါးကို ဂါမဏိ ဘာသာျပန္သည္။)<br /><br /><br /> <table class="pagenav" align="center"> <tbody><tr> <th class="pagenav_next"> <br /></th></tr></tbody></table></td></tr></tbody></table> </div> <div class="post-footer"> <div class="post-footer-line post-footer-line-1"> <span class="post-author vcard"> Posted by <span class="fn">Mizzima News</span> </span> <span class="post-timestamp"> at <a class="timestamp-link" href="http://mizzimapoem.blogspot.com/2008/12/blog-post_13.html" rel="bookmark" title="permanent link"><abbr class="published" title="2008-12-13T04:18:00-08:00">4:18 AM</abbr></a> </span> <span class="reaction-buttons"> </span> <span class="star-ratings"> </span> <span class="post-comment-link"> <a class="comment-link" href="https://www.blogger.com/comment.g?blogID=2434347700029564865&amp;postID=4526198086536294721" onclick="">0 comments</a> </span> <span class="post-backlinks post-comment-link"> </span> <span class="post-icons"> <span class="item-control blog-admin pid-232870239"> <a href="http://www.blogger.com/post-edit.g?blogID=2434347700029564865&amp;postID=4526198086536294721" title="Edit Post"> <img alt="" class="icon-action" src="http://www.blogger.com/img/icon18_edit_allbkg.gif" width="18" height="18" /> </a> </span> </span> </div> <div class="post-footer-line post-footer-line-2"> <span class="post-labels"> </span> </div> <div class="post-footer-line post-footer-line-3"> <span class="post-location"> </span> </div> </div> </div> <h2 class="date-header">Friday, December 12, 2008</h2> <div class="post hentry uncustomized-post-template"> <a name="3668946579652452600"></a> <h3 class="post-title entry-title"> <a href="http://mizzimapoem.blogspot.com/2008/12/blog-post_1899.html">တထိတ္ထိတ္ ႐ုန္းေနရတဲ့ ေထာင္၀င္စာ</a> </h3> <div class="post-body entry-content"> <table class="contentpaneopen"><tbody><tr><td class="contentheading" width="100%"><br /></td> <td class="buttonheading" align="right" width="100%"> <a href="http://www.mizzimaburmese.com/edop/songpa/2129-2008-12-12-05-31-13.html?tmpl=component&amp;print=1&amp;layout=default&amp;page=" title="Print" onclick="window.open(this.href,'win2','status=no,toolbar=no,scrollbars=yes,titlebar=no,menubar=no,resizable=yes,width=640,height=480,directories=no,location=no'); return false;" rel="nofollow"><img src="http://www.mizzimaburmese.com/templates/Low_Graphic/images/printButton.png" alt="Print" /></a> </td> <td class="buttonheading" align="right" width="100%"> <a href="http://www.mizzimaburmese.com/component/mailto/?tmpl=component&amp;link=aHR0cDovL3d3dy5taXp6aW1hYnVybWVzZS5jb20vZWRvcC9zb25ncGEvMjEyOS0yMDA4LTEyLTEyLTA1LTMxLTEzLmh0bWw%3D" title="E-mail" onclick="window.open(this.href,'win2','width=400,height=350,menubar=yes,resizable=yes'); return false;"><img src="http://www.mizzimaburmese.com/templates/Low_Graphic/images/emailButton.png" alt="E-mail" /></a> </td> </tr> </tbody></table> <table class="contentpaneopen"><tbody><tr style="font-weight: bold; color: rgb(51, 51, 255);"> <td> <span> ေဆာင္းပါး </span> </td> </tr> <tr style="font-weight: bold; color: rgb(51, 51, 255);"> <td valign="top"> <span class="small"> ႏွင္းပန္းအိမ္ </span> </td> </tr> <tr style="font-weight: bold; color: rgb(255, 255, 255);"> <td class="createdate" valign="top"> ေသာၾကာေန႔၊ ဒီဇင္ဘာလ 12 2008 11:47 - ျမန္မာစံေတာ္ခ်ိန္ </td> </tr> <tr> <td valign="top"><br /><div style="text-align: center;"><img src="http://www.mizzimaburmese.com/images/NewsPhotos/DEC08/prison-npe.jpg" alt="တထိတ္ထိတ္ ႐ုန္းေနရတဲ့ ေထာင္၀င္စာ " title="တထိတ္ထိတ္ ႐ုန္းေနရတဲ့ ေထာင္၀င္စာ " border="0" width="646" height="190" /></div><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 255, 255);">လြတ္ေျမာက္နယ္ေျမလို႔ သတ္မွတ္တဲ့ေနရာကို က်မ ေရာက္ေနေပမယ့္ စိတ္ထဲမွာ အခုထိ လြတ္ေျမာက္တယ္လို႔ မခံစားမိေသးဘူး။ </span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 255, 255);">ျမန္မာျပည္ထဲမွာ ႏွစ္ရွည္ေထာင္ဒဏ္ေတြ ခ်မွတ္ခံရၿပီး ေ၀းလံေခါင္သီတဲ့ အက်ဥ္းေထာင္ေတြဆီကို "ဘယ္သူေတာ့ ဘယ္ေရာက္သြားၿပီ ဘယ္လိုသြားရသလဲ၊ လမ္းခရီး ဘယ္ေလာက္ၾကာလဲ၊ ဘယ္မွာ တည္းရမလဲ၊ ရာသီဥတုက ဘယ္လိုလဲ" လို႔ က်မဆီကို မိတ္ေဆြေတြက ဖုန္းနဲ႔ လွမ္းလွမ္းေမးၾကတယ္။ </span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 255, 255);">က်မ ေထာင္၀င္စာေတြ႔ဖူးတဲ့ ကေလးေထာင္၊ တျခား အက်ဥ္းက်မိသားစုေတြကို အေဖာ္အျဖစ္ လိုက္ပို႔ေပးရတဲ့ ျမစ္ႀကီးနားေထာင္၊ မိုင္းဆတ္ေထာင္၊ ဘူးသီးေတာင္ေထာင္ အစရိွတဲ့ ေထာင္ေတြ အေၾကာင္းေျပာျပရတာ ညသန္းေခါင္ထိ။ </span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 255, 255);">အဲဒီလို ႏႈတ္နဲ႔ လမ္းညႊန္ရတာ က်မ ဘယ္လိုမွ အားမရဘူး။ ကိုယ္တိုင္ကိုယ္က် လိုက္ပို႔ေပးလိုက္ခ်င္တာေလ။ ျမန္မာျပည္ထဲက အက်ဥ္းက်မိသားစုေတြ အခုခ်ိန္မွာ ေဆာက္တည္ရာမရ ထိတ္လန္႔အားငယ္ေနေရာ့မယ္...။</span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 255, 255);">သူတို႔လို ခံစားမႈမ်ဳိးနဲ႔ က်မ လြမ္းေတးသီခဲ့ရတာ ၈ ႏွစ္ေတာင္ ၾကာခဲ့တယ္။ က်မ အသည္းႏွလံုးေပၚမွာ "ေထာင္၀င္စာ" ဆိုတဲ့ အသားတံဆိပ္ ျဖစ္ေပၚခဲ့ရတဲ့ အထိပဲ။ </span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 255, 255);">ဘ၀ အခ်ဳိးအေကြ႔အသစ္တခုကို ေလွ်ာက္ခဲ့ရတဲ့ ၁၉၉၈ ခုႏွစ္က က်မ ဘ၀ခရီးကို ျပန္ၿပီး သတိရမိတယ္။ </span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 255, 255);">၁၉၉၈ ခု၊ ေဖေဖာ္၀ါရီလထဲမွာ ခင္ပြန္းသည္ကို နယ္ေျမေထာက္လွမ္းေရးက ေနအိမ္မွာ လာဖမ္းေတာ့ က်မတို႔ သားအမိ မရိွဘူး။ က်မ ေဆြမ်ဳိးမ်ားရိွရာ ေတာနယ္ေလးမွာ ေရာက္ေနတယ္။ အ၀တ္တထည္ ကိုယ္တခုနဲ႔ ပါသြားတဲ့ ခင္ပြန္းသည္ကို စိတ္ပူလိုက္ရတာ မေျပာပါနဲ႔ေတာ့။ ဘယ္မွ စံုစမ္းလို႔မရ၊ ဆက္သြယ္လို႔ မရနဲ႔။ ၂ လ အၾကာ သတင္းစာရွင္းလင္းပြဲ လုပ္ေတာ့မွ သက္ရိွထင္ရွား ရိွပါေသးလားဆိုၿပီး စိတ္ေအးသြားရတယ္။ </span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 255, 255);">သတင္းစာရွင္းလင္းပြဲအၿပီး ေနာက္တပတ္မွာ ေထာင္၀င္စာေတြ႕ဖို႔ က်မတို႔ ႀကိဳးစားခဲ့ၾကတာေပါ့။ မွတ္မွတ္ရရ ၁၉၆၂ ခု၊ ဗ.က.သ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ ဦးလွေ႐ႊရဲ႕ဇနီး ေဒၚေဒၚ ေဒၚခင္မာေအး၊ ကိုေအာင္ထြန္းရဲ႕အေမ၊ ကိုခြန္စိုင္းရဲ႕ အေဖနဲ႔ အေမ၊ က်မတို႔ သားအမိႏွစ္ေယာက္ အင္းစိန္ေထာင္ေရွ႕မွာ ေထာင္၀င္စာေတြ႔ႏိုင္ဖို႔ ေထာင္တာ၀န္ရိွတဲ့သူနဲ႔ အႀကိတ္အနယ္ ေျပာၾကတာေပါ့။ ေထာင္တာ၀န္ရိွသူေတြကလည္း ေထာက္လွမ္းေရးက ခြင့္ျပဳမွ ေထာင္၀င္စာေတြ႔ႏိုင္မွာလို႔ ျငင္းတယ္။ </span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 255, 255);">ေဒၚေဒၚ ေဒၚခင္မာေအးနဲ႔ ကိုေအာင္ထြန္းမိခင္၊ ကိုခြန္စိုင္း ဖခင္နဲ႔ မိခင္တို႔က ေထာက္လွမ္းေရးနဲ႔ေတြ႔ၿပီး ေျပာမယ္လို႔ ဘယ္လိုပဲေျပာေျပာ ေထာင္၀င္စာမေျပာနဲ႔ ေထာက္လွမ္းေရးကိုေတာင္မွ ေတြ႕ခြင့္မရခဲ့ပါဘူး။ </span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 255, 255);">အိမ္ကေန ခ်က္ျပဳတ္ေၾကာ္ေလွာ္လာတဲ့ဟင္း ပါဆယ္ထုပ္၊ ငွက္ေပ်ာသီး၊ ေရပံုး၊ ထမင္းစားဖို႔ ေကာ္ခြက္ ေကာ္ဇြန္း၊ ေထာင္၀တ္စံု ႏွစ္စံု၊ ေစာင္၊ အေႏြးထည္ ထည့္ထားတဲ့ အိတ္ေတြကိုပဲ ဆြဲၿပီး အိမ္ကို ျပန္ခဲ့ရတယ္။</span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 255, 255);">ဒီလို္နဲ႔ က်မတို႔ အပတ္စဥ္ အိမ္ကေန ခ်က္ျပဳတ္လာလိုက္၊ မေတြ႔ရ ျပန္သြားလိုက္နဲ႔ ပင္ပန္းလိုက္တာ ေငြကုန္လူပန္း။ အေၾကြးထူကာမွထူေရာ့။ တပတ္တခါ အင္းစိန္ေထာင္ေရွ႕သြားၿပီး ေထာင္၀င္စာ ေတြ႔ႏိုင္ဖို႔အေရး အက်ဥ္းက်မိသားစုအေရး လုပ္ရတာ။ ေမလေနာက္ဆံုး သီတင္းပတ္မွာ က်မတို႔ ဇြဲဆုရခဲ့တယ္။ </span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 255, 255);">ေထာက္လွမ္းေရးက "ေဟ့" ဆို ေကြ႔ေနတဲ့ျမစ္ေတာင္ ေျဖာင့္သြားေလာက္ေအာင္ ေၾကာက္ရတဲ့ ေထာင္တာ၀န္ရိွသူေတြ၊ ေထာက္လွမ္းေရးက မီးစိမ္းျပလိုက္ေတာ့ က်မတို႔တေတြ ပထမဆံုး ေထာင္၀င္စာ ေတြ႔ခြင့္ရသြားတယ္။ </span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 255, 255);">ေထာင္တာ၀န္ခံေတြက က်မတို႔ မွတ္ပံုတင္၊ သန္းေခါင္စာရင္းယူ ေဖာင္ျပည့္ၿပီး သြားခြင့္ရၿပီိလုိ႔ ေျပာတဲ့အခ်ိန္က မနက္ ၈ နာရီ။ က်မတို႔ အက်ဥ္းက် မိသားစုေတြကလည္း ေထာင္၀င္စာ ေတြ႔ခြင့္ရၿပီဆိုေတာ့ တက္ၾကြလန္းဆန္းသြားၾကတယ္။ </span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 255, 255);">ကိုယ့္မိသားစု အက်ဥ္းက်သူရဲ႕ ျပစ္ဒဏ္ကို ၾကမ္းခင္းေစ်း ၃ ႏွစ္၊ အမ်ားဆံုး ၅ ႏွစ္လို႔ တြက္ၿပီး ေရွ႕ခရီးကို ရင္ဆိုင္ဖို႔ ျပင္ဆင္ထားၾကတယ္။ က်မတို႔ အင္းစိန္ဗူး၀ေရွ႕ ဧည့္ရိပ္သာမွာ ေထာင္၀င္စာေတြဖို႔ ေစာင့္တဲ့အခ်ိန္က ကမၻာဦးလူသားေတြ ေနနဲ႔လကို ေမွ်ာ္ရတာ က်မတို႔ေလာက္ ပင္ပန္းလိမ့္မယ္မထင္ဘူး။ </span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 255, 255);">ေရတမာပင္ေပၚက ထင္ပါရဲ႕ ဥၾသငွက္ကေလး လြမ္းလြမ္းေဆြးေဆြးနဲ႔ "ဥၾသ" "ဥၾသ" လို႔ ေအာ္ျမည္ေနတယ္။ အေကာင္ကို မျမင္ရဘဲ အသံကိုသာ ၾကားလိုက္ရတဲ့ က်မအတြက္ အလြမ္းတာရွည္ ေရွ႕ေျပးနမိတ္ဆိုတာ သတိမထားမိဘူး။ </span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 255, 255);">ညေန ၃ နာရီမွာ တာ၀န္က်၀န္ထမ္းက စာရြက္တရြက္ကိုင္ၿပီး ဖတ္ျပတယ္။ "ဆက္ေအာင္ႏိုင္ ျပစ္ဒဏ္ ၁၄ ႏွစ္ ျမင္းၿခံ"၊ "ေနဦး ျပစ္ဒဏ္ ၁၄ ႏွစ္ ကေလးေထာင္" ဆိုတဲ့ အသံက က်မ ရိွသမွ် ခြန္အားေတြကို ဆြဲယူခ်လိုက္သလိုပါပဲ။ </span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 255, 255);">မ်က္ရည္ေတြ ပိုးပိုးေပါက္ေပါက္ က်ေနတဲ့ က်မကို ကိုေအာင္ထြန္း မိခင္၊ ကိုခြန္စိုင္း မိခင္၊ ေဒၚေဒၚ ေဒၚခင္မာေအးတို႔က ၀ိုင္းၿပီး ႏွစ္သိမ့္ၾကတယ္။ ျပစ္ဒဏ္ ၁၄ ႏွစ္ဆိုတာ ၁၉၉၈ ခုႏွစ္မွာေတာ့ အျမင့္ဆံုး ႏွစ္ရွည္ေထာင္ဒဏ္ပါပဲ။ "ကေလးအက်ဥ္းေထာင္" ဆိုေတာ့ ကေလးၿမိဳ႕ဆိုတာ ဘယ္တိုင္း၊ ဘယ္ျပည္နယ္ထဲ ပါတယ္လို႔ ႐ုတ္တရက္ မသိၾကဘူး။ </span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 255, 255);">တကၠသိုလ္ ျမန္မာစာကထိက ဆရာမ ကိုေအာင္ထြန္း အေမက "ျမန္မာျပည္ေျမပံုရဲ႕ ဘယ္ေနရာလဲဆုိတာ တို႔ေတြ ေမ့ကုန္ပါၿပီေအ။ ရက္စက္လိုက္တာ" လို႔ မခ်ိတင္ကဲ ေရရြတ္တယ္။ </span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 255, 255);">ဦးလွေ႐ႊ၊ ကိုခြန္စိုင္း၊ ကိုေအာင္ထြန္းတို႔နဲ႔ေတာ့ ေထာင္၀င္စာ ေတြ႔ခြင့္ရခဲ့တယ္။ ဦးလွေ႐ႊက ေဒၚေဒၚ့ကို မွာလိုက္တယ္။ </span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 255, 255);">"မိသႏၱာကို ကေလးေထာင္ အျမန္သြားၿပီး ေမာင္ေနဦးကို လိုက္ေတြ႔ခိုင္း။ ေမာင္ေနဦးမွာ ဘာမွ ပါမသြားဘူး။ ငါ့ေစာင္ တထည္ေတာ့ ေပးလိုက္တယ္" </span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 255, 255);">ကတၱရာလမ္းေပၚမွာ တံလွ်ပ္ေတြထေနတဲ့ ေမလရဲ႕ေႏြအပူက က်မရင္ထဲက အပူကို မီမယ္ မထင္ဘူး။</span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 255, 255);">အိမ္ကိုေရာက္ေတာ့ သားကို ေမေမနဲ႔အပ္ၿပီး တမူးၿမိဳ႕မွာ ေစ်းေရာင္းဖူးတဲ့ က်မ အေဒၚဆီကို သြားေတြ႔တယ္။ ေဒၚေဒၚက "ကေလးၿမိဳ႕မွာ ေထာင္ရိွလုိ႔လား။ ေဒၚေဒၚက တမူးၿမိဳ႕ပဲ ကၽြမ္းက်င္တာ။ ကေလးၿမိဳ႕ကိုေတာ့ မရင္းႏွီးဘူး။ လမ္းစရိတ္က အေတာ္ကုန္မယ္။ ညည္းမွာ ပိုက္ဆံမရိွဘဲ ဘယ္လိုသြားမလဲ။ လမ္းစရိတ္ ေက်ေအာင္ တမူးမွာ ေစ်းေရာင္း။ ကေလးၿမိဳ႕ျပန္ ေထာင္၀င္စာေတြ႔၊ ညည္း ေယာက္်ားက ျပစ္ဒဏ္ ၁၄ ႏွစ္ ဆိုေတာ့ ညည္း ဘာလုပ္မလဲ။ ညည္းတို႔သားအမိ စား၀တ္ေနေရးအတြက္ ညည္းေယာက္်ား ေထာင္၀င္စာအတြက္ ညည္း ႀကိဳးစားမွျဖစ္မွာ" လို႔ ေျပာတယ္။ </span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 255, 255);">အေရးေပၚရင္ အဆင္သင့္သံုးႏိုင္မယ့္ ေငြေၾကး က်မတို႔မွာ မရိွဘူး။ ေလာကကို ခါးေထာက္ၾကည့္ႏိုင္တဲ့ စီးပြားေရးက သာမန္ျပည္သူက်မတို႔မွာ ရိွထားတာမဟုတ္။ ဒီေတာ့ မိဘေပးထားတဲ့ အေမြအႏွစ္ က်မတို႔အိမ္ေလးကို ၁၅ က်ပ္တိုးနဲ႔ ေပါင္ၿပီး ရလာတဲ့ ေငြနဲ႔ ခင္ပြန္းသည္ကို ေထာင္၀င္စာေတြ႔ဖို႔ စီစဥ္ရတယ္။ က်မသားေလးကို ေမေမနဲ႔အပ္ၿပီး ကေလးၿမိဳ႕ကို ထြက္ခဲ့တယ္။ </span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 255, 255);">က်မ ငယ္ဘ၀ေၾကးမံုျပင္မွာ နာက်င္မႈေတြ ခြဲခြာျခင္းေတြ၊ မျပည့္စံုမႈေတြဘဲ ထင္ဟပ္ခဲ့သလို သားရဲ႕ ငယ္ဘ၀ကလည္း က်မလို ထပ္တူက်ေနျပန္ၿပီလား။ </span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 255, 255);">က်မတို႔ တူအရီးႏွစ္ေယာက္ ရန္ကုန္-မႏၱေလး၊ မႏၱေလး - မံုရြာ၊ မံုရြာ - ကေလး အဆင့္ဆင့္လာတဲ့ လမ္းခရီးက အသြားခရီးတင္ ကေလးၿမိဳ႕အေရာက္ ၅ ရက္ၾကာခဲ့တယ္။ </span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 255, 255);">အဲဒီတုန္းက "မံုရြာ - ယာႀကီးလမ္း" မ႐ိွေသးဘူး။ မဟာၿမိဳင္ကို ျဖတ္ရတဲ့ခရီး။ မံုရြာကေန အမိုးပြင့္ ဟိုင္းလပ္ကားေပၚမွာ ငုတ္တုပ္ထုိင္ရံုပဲ လိုက္ခဲ့ရတယ္။ ေျခေထာက္ေအာက္မွာ ကုန္က အျပည့္။ </span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 255, 255);">ကံထူးမက မဟာၿမိဳင္ေတာင္ေျခရင္း။ ည ၈ နာရီကတည္းက ေတာင္စတက္တာ မနက္ေ၀လီေ၀လင္းက်ကာမွ ခ်င္းတြင္းျမစ္ကမ္းနဖူးကို ေရာက္တယ္။ ေတာေတာင္ဆုိတာ က်မအတြက္ ပထမဆံုးျမင္ဖူးတာ။ </span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 255, 255);">ေတာင္တက္ ေတာင္ဆင္းေတြမွာ ကားက ေကြ႔လိုက္ပတ္လိုက္နဲ႔ လူဆိုတာ တကိုယ္လံုး ယိမ္းထိုးေနတာပဲ။ ကားမီးေရာင္နဲ႔ျမင္ရတဲ့ ကမ္းပါးယံေတြက ေခ်ာက္ကမ္းပါးယံေတြ။ လမ္းက ကားတစီးသြားသာရံု။ ကားေဘာ္ဒီက ကားလမ္းေက်ာ္ၿပီး ေခ်ာက္ကမ္းပါး ေမးတင္ေနတာမို႔ က်မ မၾကည့္ရဲဘူး။</span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 255, 255);">ေတာနက္ေလ ပိုေအးေလ၊ ေလတဟူးဟူး တိုက္ေနတဲ့ အေအးကို အေၾကာက္တရားက ဖံုးလႊမ္းေနတယ္။ က်မ နဖူးမွာေခၽြးစေတြ သီးလို႔။ </span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 255, 255);">ကားစက္သံက ေတာေတာင္ကို အသက္၀င္ေအာင္ လုပ္လိုက္သလိုပဲ။ ေမ်ာက္ေတြ၊ ယုန္ေတြ၊ ငံုးေတြ၊ ေတာၾကက္ေတြကို ေတာေခ်ာက္တဲ့အတိုင္း ကားလမ္းေပၚအထိ ထြက္ေျပးလာတတ္တယ္။ ကားစပယ္ယာနဲ႔ ခရီးသည္ေတြက "ေဟး ေဟး" ဆိုၿပီး ညာသံေပး ေမာင္းထုတ္ရတယ္။ ကားလမ္းေရွ႕တည့္တည့္ ေျပးတာက ေျပး၊ ေတာထဲ၀င္ေျပးတာက ေျပးနဲ႔ ရွဳတ္ယွက္ခတ္သြားတယ္။ ယုန္ေလးေတြက ကားမီးေရာင္ေအာက္မွာ ေၾကာက္လန္႔ေနတဲ့ မ်က္လံုးျပဴးေလးေတြနဲ႔ ခုန္ဆြခုန္ဆြ ေျပးၿပီး လြတ္ေျမာက္ရာကို ထြက္ေျပးသြားတယ္။ </span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 255, 255);">တညလံုး ေတာင္တက္ေတာင္ဆင္း ေမာင္းလာတဲ့ကား ခ်င္းတြင္းျမစ္ကမ္းေဘး "ကိုင္းရြာ" ကို ေရာက္ေတာ့ ေကာင္းကင္မွာ ေရာင္နီပ်ဳိ႕လာၿပီ။ ခရီးသည္တခ်ဳိ႕ကလည္း တဲႀကီးေတြထဲမွာ ေက်ာဆန္႔အနားယူၾက။ အေအးဒဏ္ကို ကာကြယ္ဖို႔ မီးဖိုေတြေရွ႕သြားၿပီး မီးလႈံေနၾကတယ္။ </span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 255, 255);">က်မတို႔ကေတာ့ သူတို႔လို စိတ္ေအးလက္ေအး မနားႏိုင္ေသးဘူး။ ေရွ႕ခရီးဆက္ဖို႔ ႀကိဳးစားရျပန္တယ္။ ခ်င္းတြင္းျမစ္ကို ေလွနဲ႔ကူးဖို႔ ေလွဆိပ္ကို ဆင္းခဲ့တယ္။ ေလွသမားေတြ အိပ္ယာက မႏိုးေသးေပမယ့္ ခ်င္းတြင္းျမစ္ကေတာ့ ႏိုးေနၿပီ။ </span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 255, 255);">ျမစ္ေရေဘာင္းလန္ေနတဲ့ ခ်င္းတြင္းျမစ္ကုိ က်မတို႔ေလွ ကန္႔လန္႔ျဖတ္ကူးတဲ့ အခ်ိန္မွာ က်မရဲ႕ အနာဂတ္ကို မေတြး၀ံ့ေအာင္ပါပဲ။ ခင္ပြန္းသည္ဆီကို ေရာက္ဖို႔ဆိုတဲ့ စိတ္ကူးေတာင္ က်မ မကူးရဲဘူး။ ဘယ္ေတာ့မွ အလကားမရဘူး။ တခုလိုခ်င္ရင္ တခုေပးဆပ္ရတယ္ဆိုတဲ့ သေဘာတရားကို ဘ၀အေတြ႔အႀကံဳက သင္ေပးလိုက္တယ္။ </span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 255, 255);">၂၄ မိုင္သာေ၀းတဲ့ ကေလး၀-ကေလးလမ္းကို က်မတို႔ တေနကုန္ေအာင္ စီးခဲ့ရတယ္။ ၅ ရက္ ေျမာက္တဲ့ေန႔မွာ ကေလးၿမိဳ႕ကို ေရာက္ခဲ့တယ္။ </span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 255, 255);">၆ ရက္ေျမာက္တဲ့ေန႔မွာ ကေလးေထာင္ကို ဆိုကၠားဆရာ - ျမင္းလွည္းဆရာေတြဆီ စံုစမ္းၾကည့္ေတာ့ ဘယ္သူမွ ကေလးေထာင္ကို မသိၾကဘူး။ ကေလးမွာ ေထာင္မရိွဘူးလို႔ ေျပာေသးတယ္။ </span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 255, 255);">ဒါနဲ႔ က်မလည္း ဆိုကၠားနဲ႔ ကေလး ရဲစခန္းကိုသြားၿပီး ေထာင္ကို ဘယ္လိုသြားရမလဲလို႔ အရဲစြန္႔ ေမးရတယ္။ တာ၀န္က် ရဲအရာရိွက ေထာင္က ၿမိဳ႕နဲ႔ ၈ မုိင္ေ၀းတဲ့ ကေလး-တမူး ကားလမ္းေပၚမွာ ရိွတဲ့အေၾကာင္း၊ ေလးဘီးငွားသြားရင္ အဆင္ေျပမယ္လို႔ ေျပာလိုက္တယ္။ တမူး-ကေလးလမ္းက အခုလို အာရွလမ္း မဟုတ္ေသးဘူး။ </span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 255, 255);">ခ်င္းေတာင္ေျခရင္းကို ေနရဥၥရာျမစ္က ေကြ႔ပတ္စီးဆင္းေနတယ္။ ေနရဥၥရာျမစ္နဲ႔ မလွမ္းမကမ္းက ကေလးေထာင္ကို ဖုန္လိပ္ေတြၾကားကေန လွမ္းျမင္လိုက္ရတယ္။ က်မ စိတ္ထဲ လက္၀ဲသုႏၵရအမတ္ႀကီးရဲ႕ မဲဇာေတာင္ေျခက ဒီေလာက္ေ၀းပါ့မလားလို႔ ေတြးမိတယ္။ </span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 255, 255);">ေထာင္အုတ္႐ိုး ဗူးတံခါးသာ ၿပီးေသးတဲ့ ေဆာက္လုပ္လက္စ ကေလးေထာင္အသစ္ ေျမေနရာက ေမာ္လုိက္ကေလးရြာရဲ႕ သုသာန္ေျမေနရာေဟာင္း။ ကားဆရာက အေၾကာက္ႀကီးသူမို႔ "ျမန္ျမန္ေနာ္ အမ" လို႔ မွာတယ္။ က်မက ေၾကာက္စိတ္ထက္ မခံခ်င္စိတ္၊ ခင္ပြန္းသည္ကို ေတြ႔ခ်င္စိတ္က လႊမ္းမိုးေနတာမို႔ "ငါ့သေဘာ မဟုတ္ဘူး၊ ေထာက္လွမ္းေရး သေဘာဟဲ့" လို႔ ဘုေတာခဲ့ေသးတာ။ </span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 255, 255);">၄ လၾကာ အိမ္နဲ႔ အဆက္အသြယ္ ျပတ္ေနတဲ့ ခင္ပြန္းသည္ကုိ ေထာင္အရာရိွ ေထာက္လွမ္းေရး ၈ ေယာက္ေရွ႕မွာ မိသားစုအေၾကာင္းသာ ေျပာရမယ္ဆိုတဲ့ စည္းကမ္းခ်က္နဲ႔ ၁၅ မိနစ္ ေတြ႔ဆံုခြင့္ရခဲ့တယ္။ </span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 255, 255);">ျခင္လံု သံဇကာႏွစ္ထပ္ ေနာက္က ခင္ပြန္းသည္ရဲ႕ မ်က္ႏွာက မပီ၀ိုးတ၀ါး။ စိမ့္ေအးေနတဲ့ အုတ္တိုက္ႀကီးအတြင္းက အခန္းက်ဥ္းေလးထဲမွာ သူ႔ဘက္ကိုယ့္ဘက္ အေစာင့္အေရွာက္ေတြ၊ အသံဖမ္းစက္ေတြနဲ႔ က်မနဲ႔ ခင္ပြန္းသည္ကို ထပ္မံခ်ဳပ္ေႏွာင္ထားသလိုပဲ။</span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 255, 255);">ပိန္ခ်ဳံးေနတဲ့ ခင္ပြန္းသည္ဆီမွာ ခြန္အားဆိုလို႔ စိတ္ဓာတ္တခုပဲ ရိွေတာ့တယ္ ထင္ပါရဲ႕။ "ေနေကာင္းရဲ႕လား" ဆုိတဲ့ က်မ ေမးခြန္းကို ခင္ပြန္းသည္က "လူကို ဦးေဆာင္တာ အေတြးအေခၚပဲ" တဲ့။ ဒီေတာ့ ေထာက္လွမ္းေရးက "ကိုယ္ေရးကိုယ္တာပဲ ေျပာပါ" လို႔ ကန္႔ကြက္တယ္။ အသံေတြ တုန္သြားတဲ့အထိ ေဒါသျဖစ္သြားတဲ့ ခင္ပြန္းသည္က "စိတ္ထဲမွာ ေသေသခ်ာခ်ာ မွတ္သြား၊ ငါနဲ႔အတူ ၁၅ ေယာက္ ရိွတယ္။ ဦးတင္ေအာင္၊ ကိုခင္ေမာင္ျမင့္၊ ကိုဆန္နီ၊ ကိုေအာင္ႏိုင္၊ ကိုပဏၰိတ္၊ ကိုေဌးလြင္၊ ဦးဇင္း စႏၵာသီရိ၊ ဦးေအာင္ျမင့္၊ ကိုေစာ၀င္း၊ ကိုခင္ေမာင္လြင္၊ ကိုေအာင္ႏိုင္၊ ေစာသာအင္း၊ ဦးေစာနီေအာင္၊ ကိုေက်ာ္ေဇာ သူတို႔အိမ္ေတြ ေျပာလုိက္၊ ေထာင္၀င္စာ လာေတြ႔ပါလို႔။ ဒီေဒသက ငွက္ဖ်ားေဒသ၊ ေအးလည္း ေအးတယ္၊ ေဆး၀ါးလည္း မရိွဘူး။ ေထာင္ဆရာ၀န္လည္း မရိွဘူး၊ ေထာင္ေဆး႐ံုလည္း မရွိဘူး" ဆုိတဲ့ စကားအဆံုး "ေထာင္၀င္စာ ပိတ္တယ္ အခ်ိန္ျပည့္ၿပီ" ဆိုတဲ့ ေထာက္လွမ္းေရးနဲ႔ ေထာင္တာ၀န္ရိွသူေတြ က်မတို႔ ေတြ႔ဆံုျခင္းကို ခြဲခြာျခင္းအျဖစ္ ေျပာင္းလဲလုိက္တယ္။ </span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 255, 255);">ေထာင္ကအျပန္ "ဘာေလးေတာ့ မေျပာလုိက္ရဘူး။ ေမ့က်န္ခဲ့ၿပီ။ ဟိုသတင္းေလး ေျပာလိုက္ရမွာ" ဆိုတဲ့ ေနာင္တစိတ္၊ စိုးရိမ္ပူပန္စိတ္ေတြနဲ႔ပဲ ေထာင္၀င္စာ ခရီးေတြကို က်မ ၈ ႏွစ္ၾကာ ျဖတ္သန္းခဲ့ရတယ္။ </span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 255, 255);">ဒီလို "ေထာင္၀င္စာ" ဆိုတဲ့ ေတြ႔ဆံုျခင္းမ်ဳိးနဲ႔ မိသားစုေတြ႔ဆံုျခင္းေတြ ျမန္မာျပည္မွာ ဆထက္ထမ္းပိုး တိုးလာေနၾကျပန္ၿပီ။ </span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 255, 255);">"ေထာင္၀င္စာ" ေတြ႔ဖို႔ ႀကိဳးစား႐ုန္းကန္ၾကရမယ့္ မိသားစုေတြရဲ႕ သတင္းကို စိတ္ႏွလံုးတုန္လႈပ္စြာနဲ႔ က်မ ၾကားေနရပါတယ္။</span><br /><br /></td></tr></tbody></table> </div> <div class="post-footer"> <div class="post-footer-line post-footer-line-1"> <span class="post-author vcard"> Posted by <span class="fn">Noah Ahphong</span> </span> <span class="post-timestamp"> at <a class="timestamp-link" href="http://mizzimapoem.blogspot.com/2008/12/blog-post_1899.html" rel="bookmark" title="permanent link"><abbr class="published" title="2008-12-12T08:09:00-08:00">8:09 AM</abbr></a> </span> <span class="reaction-buttons"> </span> <span class="star-ratings"> </span> <span class="post-comment-link"> <a class="comment-link" href="https://www.blogger.com/comment.g?blogID=2434347700029564865&amp;postID=3668946579652452600" onclick="">0 comments</a> </span> <span class="post-backlinks post-comment-link"> </span> <span class="post-icons"> <span class="item-control blog-admin pid-1530718304"> <a href="http://www.blogger.com/post-edit.g?blogID=2434347700029564865&amp;postID=3668946579652452600" title="Edit Post"> <img alt="" class="icon-action" src="http://www.blogger.com/img/icon18_edit_allbkg.gif" width="18" height="18" /> </a> </span> </span> </div> <div class="post-footer-line post-footer-line-2"> <span class="post-labels"> </span> </div> <div class="post-footer-line post-footer-line-3"> <span class="post-location"> </span> </div> </div> </div> <div class="post hentry uncustomized-post-template"> <a name="6806888217206611263"></a> <h3 class="post-title entry-title"> <a href="http://mizzimapoem.blogspot.com/2008/12/blog-post_3061.html">ေတာ္လွန္ေရး ဥဒါန သို႔မဟုတ္ သူ႔မွာတမ္းကဗ်ာကို ခင္းက်င္းျခင္း</a> </h3> <div class="post-body entry-content"> <table class="contentpaneopen"><tbody><tr style="font-weight: bold; color: rgb(255, 255, 255);"> <td> <span> ေဆာင္းပါး </span> </td> </tr> <tr style="font-weight: bold; color: rgb(255, 255, 255);"> <td valign="top"> <span class="small"> ၿငိမ္းေ၀ </span> </td> </tr> <tr style="font-weight: bold; color: rgb(255, 255, 255);"> <td class="createdate" valign="top"> ၾကာသပေတးေန႔၊ ဒီဇင္ဘာလ 11 2008 21:01 - ျမန္မာစံေတာ္ခ်ိန္ </td> </tr> <tr> <td valign="top"><br /><div style="text-align: center;"><img src="http://www.mizzimaburmese.com/images/NewsPhotos/DEC08/revolution-nw.jpg" alt="ေတာ္လွန္ေရး ဥဒါန သို႔မဟုတ္ သူ႔မွာတမ္းကဗ်ာကို ခင္းက်င္းျခင္း" title="ေတာ္လွန္ေရး ဥဒါန သို႔မဟုတ္ သူ႔မွာတမ္းကဗ်ာကို ခင္းက်င္းျခင္း" border="0" width="646" height="190" /></div><br /><h4 style="font-weight: bold; color: rgb(255, 255, 255);">(က)</h4><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 255, 255);">ရြာထဲမွာ ရန္သူမရိွေတာ့ဘူးထင္ရဲ႕။ ေသခ်ာတိက်မသိရလို႔ ရြာစပ္ကို ကပ္သြားတဲ့အခ်ိန္အထိ သူက သတိလက္မလႊတ္။ ရြာေဘးက လယ္ကြက္ေတြကို မေက်ာ္ခင္ ရြာေျခဆီကို ေစာင့္ၾကည့္သည္။ ရြာထဲက အသံကို နားစြင့္သည္။ အသံေတြ တိတ္ဆိတ္လြန္းေနသည္။ ကြင္းထဲက ျဖတ္လာတဲ့ေလက သူ႔နားရြက္ေဘးနားက သစ္ရြက္ကို တိုးတိုက္ၿပီး ေလကေတာ့ထုိးကာ တ႐ႊီ႐ႊီအသံကို ၾကားေနရ၏။ သူက နားကို ပိုၿပီးစြင့္သည္။ မ်က္ေစ့ကို ပိုၿပီး ဖြင့္သည္။ </span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 255, 255);">ရြာ့ဟိုဘက္ထိပ္တြင္ ရန္သူ႔တပ္ခြဲစခန္း ရိွခဲ့၏။ ညက ရန္သူ႔စခန္းကို ေျပာက္က်ားတပ္က ၀ိုင္းေတာ့ ရန္သူက ရြာထဲသို႔၀င္ၿပီးခံသည္။ ေျပာက္က်ားရဲေဘာ္မ်ားက ရြာကို ထိမည္စိုးသျဖင့္ ေသနတ္သံေပးၿပီး ေျခာက္သည္။ ရန္သူ႔စခန္းႏွင့္ လယ္တကြက္ျခားအထိ ေျပးကပ္ကာ လက္ပစ္ဗံုးႏွင့္ထုသည္။ စခန္းကုန္းေပၚက ေသနတ္သံ ေျခာက္တိေျခာက္ခ်က္သာ ျပန္ၾကားရသည္။ အင္ႏွင့္အားႏွင့္ ခုခံျခင္းမျပဳ။ ထိုအခါ ရန္သူက ရြာထဲတြင္ ၀င္ခိုၿပီး ရြာကို ဒိုင္းအျဖစ္ လုပ္ေနသည္ကို အားလံုး သေဘာေပါက္၏။ ထို႔ေၾကာင့္ မုိးလင္းကာနီးအထိ ရြာကို ပေစါက္သ႑ာန္ ခတ္ၾကဲၾကဲ၀ိုင္းထားလိုက္၏။ ရန္သူ႔တပ္ကို ထြက္ေပါက္တခုေပးၿပီး ၀ိုင္းထားလိုက္ၾက၏။ </span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 255, 255);">ေနရာင္ျခည္ျမင္ရေသာအခါ သူႏွင့္ အျခား ရဲေဘာ္ ၅ ဦး ရြာထဲသို႔ ေရွ႕မွ၀င္ရန္ တာ၀န္ယူလိုက္သည္။ ေျပာက္က်ားတခ်ဳိ႕က ရန္သူ႔တပ္ခြဲကုန္းကို ၀င္သိမ္းလိုက္ၾက၏။ သူက စခန္းကုန္းသိမ္းအဖြဲ႕ႏွင့္ လိုက္ခ်င္ေသာ္လည္း အဖြဲ႕ေခါင္းေဆာင္က ရြာထဲ၀င္ရန္သာ တာ၀န္ေပး၏။ ထို႔ေၾကာင့္ ယခုအခါ သူႏွင့္ ေျပာက္က်ားရဲေဘာ္ ၅ ဦး၊ ရြာႏွင့္ လယ္တကြက္အကြာ ႐ိုးထဲတြင္ ၿငိမ္သက္စြာ ေနရာယူထားလိုက္ၾက၏။ </span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 255, 255);">ရြာထဲက ၾကက္တြန္သံမ်ား တိတ္ဆိတ္သြားခဲ့ၾကၿပီ။ ရြာ့မလွမ္းမကမ္း ေတာအုပ္ေတာတန္းဆီက ၾကက္တြန္သံမ်ားပင္ တိတ္ဆိတ္သြားခဲ့ၿပီ။ တဆက္တည္းဆိုသလို အိပ္တန္းဆင္း ငွက္ျမည္သံမ်ား ပါးသြားခဲ့ၿပီ။ ေနရာခန္႔မွန္းရခက္သည့္ ရြာထဲတေနရာက ေခြးေဟာင္သံၾကားရ၏။ တျခားမည္သည့္အသံမွ် မၾကားရ။ </span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 255, 255);">သူႏွင့္ ရင္ေဘာင္တန္းၿပီး ၀ပ္ေနသည့္ ရဲေဘာ္မ်ားကို လက္ျဖင့္ အခ်က္ျပလိုက္သည္။ ရြာထဲသို႔ ၀င္ရန္ လယ္ကြက္ကို ျဖတ္ေက်ာ္ၿပီး ေျပးကပ္သည္။ ရြာစည္း႐ိုးအတြင္းအထိ တဟုန္ထိုးေျပး၀င္သည္။ စည္း႐ိုးႏွင့္ကပ္လ်က္ အိမ္ႏွစ္လံုးၾကားတြင္ ေနရာယူသည္။ တၿပိဳင္နက္တည္းဆိုသလို သူႏွင့္ယွဥ္လ်က္ ေျခသံမ်ားၾကားရသည္။ သူက က်န္ရဲေဘာ္မ်ားကို လက္ႏွင့္ အခ်က္ျပကာတားသည္။ သူတဦးတည္း ရြာလည္လမ္းေပၚ တက္ႏွင့္မည့္အေၾကာင္း အခ်က္ျပသည္။ ထို႔ေနာက္ ရြာလည္လမ္းေဘးကို ေျပးကပ္သည္။ ရြာထဲတြင္ လူသူမရိွသေလာက္ တိတ္ဆိတ္လြန္းေနသျဖင့္ သူက ေရာက္ရာေနရာတြင္ပင္ ေသနတ္ကို အသင့္ကိုင္ၿပီး ရပ္သည္။ ရြာလည္လမ္းေပၚ တက္သည္။ မ်က္ေစ့လ်င္လ်င္၊ နားတစြင့္စြင့္ႏွင့္ ေရွ႕ကိုဆက္ၿပီး ေလွ်ာက္သည္။ ေျခလွမ္းႏွစ္ဆယ္မွ်လွမ္းၿပီးမွ ေနာက္ကရဲေဘာ္မ်ားကို ျပန္ငဲ့ၾကည့္သည္။ ထိုစဥ္မွာပင္ သူ႔ညာေျခဖ၀ါးေအာက္က အရာကို သတိျပဳမိေတာ့သည္။ သူက ေျခေထာက္ျပန္မၾကြဘဲ သည္အတိုင္း ရပ္သည္။ </span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 255, 255);">သူ႔ကို လွမ္းေမာ့ၾကည့္ေနသူမ်ားကို ေျမၾကီးနဲ႔ကပ္ၿပီး ၀ပ္ေနရန္ အခ်က္ျပသည္။ သူ႔ေျခဖ၀ါးေအာက္ကို လက္ညိႇဳးထိုးၿပီး မိုင္းဗံုးနင္းမိထားေၾကာင္း အခ်က္ျပသည္။ ထိုစဥ္မွာပင္ ေပါက္ကြဲသံၾကီး ထြက္ေပၚလာခဲ့၏။ လူတေယာက္ ဖံုလံုးႏွင့္အတူ လက္ခုပ္တေဖာင္ခန္႔အထိ ေျမာက္တက္ပါသြားၿပီးမွ ျပန္က်သည္။ ေခြးေဟာင္သံမ်ား၊ လူသံမ်ား ဆူညံသြား၏။ ေသနတ္သံမ်ားကိုမူ မၾကားရ။ ရဲေဘာ္တခ်ဳိ႕ သူ႔ေဘးသို႔ ေရာက္လာသည္။ ရြာသားတခ်ဳိ႕ သူ႔အနားကို ေရာက္လာသည္။ သူက မ်က္လံုးမ်ားကို မိွတ္ကာ ေသနတ္ကိုသာ တင္းတင္းဆုပ္ထားမိ၏။ ထို႔ေနာက္ သူ႔ေဘးတြင္ အေမွာင္ထုၾကီး ႐ုတ္တရက္ လႊမ္းမိုးသြားေလသည္။</span><br /><br /><h4 style="font-weight: bold; color: rgb(255, 255, 255);">(ခ) </h4><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 255, 255);">သူတို႔အဆုတ္၊ ထားခဲ့ျမႇဳပ္သည့္</span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 255, 255);">ဗံုးငုတ္တိုက္မွာ၊ ေမာင္ေျပာက္က်ားကို</span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 255, 255);">ရြာသားရြာသူ၊ ေမးၾကျမဴသည္</span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 255, 255);">အူအူယမ္းေငြ႔ ထတုန္းတည္း..။ </span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 255, 255);">"အေမာင္ေျပာက္က်ား၊ ခ်စ္သူအားကို</span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 255, 255);">ဘာမ်ား မွာခဲ့လိုသနည္း" ။ </span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 255, 255);">"ငယ္ကၾကင္ျမတ္၊ မိသက္မွတ္ကို</span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 255, 255);">ခြင့္လႊတ္ခဲ့ေၾကာင္း၊ ေျပာပါေလ" ။ </span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 255, 255);">မ်က္လံုးမ်ားကို ဖြင့္ၾကည့္သည္။ စူး႐ွတင္းမာသည့္ အလင္းေရာင္မ်ားက သူ႔ဥေဏွာက္အထိ တိုး၀င္လာသလို နာက်င္သြားရ၏။ မ်က္လံုးမ်ားကို ျပန္ပိတ္သည္။ သူ႔ခႏၶာကိုယ္တေနရာမွ ေလမ်ား ခႏၶာကိုယ္အတြင္း တိုး၀င္လာေနသလို ခံစားရ၏။ လက္ကို မၾကည့္သည္။ ေျခေထာက္ကို ဆၾကည့္သည္။ သူသည္ ေလထဲ၌ ေမ်ာပါေနသလိုျဖစ္ေန၏။ </span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 255, 255);">နားထဲတြင္ ၾကားရသမွ်အသံမ်ားကို စစ္ထုတ္ေနရသည္။ မည္သည့္အသံမွ် အဓိပၸာယ္ မသဲကြဲ။ မည္သည့္အသံမွ် အဆံုးအထိ ဖမ္းဆုပ္လို႔မရ။ သူ ဘယ္ေရာက္ေနသလဲ။ ဘာေတြျဖစ္ခဲ့သလဲ။ ဘာေတြ ျဖစ္ေနတာလဲ ....။ ဘာတခုမွ် မသဲကြဲ။ </span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 255, 255);">ခႏၶာကိုယ္အတြင္းက အင္အားဟူသမွ် က်စ္သထက္က်စ္ေအာင္ စုစည္းကာ၊ အေတြးအာ႐ံုကို ျမႇင့္သည္။ ထုိအခါ သူ႔ေဘးတြင္ လူတခ်ဳိ႕ ၀ိုင္းအံုၿပီး ရိွေနသည္ကို သတိျပဳမိလာရသည္။ မည္သူမွ် စကား မေျပာၾက။ သူ႔ကို ငံု႔ၾကည့္ေနၾကသည္။ </span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 255, 255);">"က်ေနာ့္ ... မိန္းမကို ေျပာလိုက္ပါ။ မတတ္သာတဲ့အဆံုး ေနာက္အိမ္ေထာင္ျပဳမယ္ဆိုရင္ က်ေနာ္ ခြင့္ျပဳတယ္" </span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 255, 255);">လူတခ်ဳိ႕ထံမွ ၿငီးျငဴစုတ္သပ္သံမ်ားကို ၾကားရသလိုရိွသည္။ သူတို႔ ငိုေနၾကတာမ်ားလား။ သူ႔အျဖစ္က မ်က္ရည္က်ရေလာက္ေအာင္ တန္ဖိုးၾကီးေနလို႔လား။ လူတေယာက္ ...။ ေသနတ္တလက္ႏွင့္ ...။ ေတာ္လွန္ေရးသမား ...။ ေျပာက္က်ားရဲေဘာ္။ တိုက္ပြဲ၀င္။ ဒဏ္ရာရေသဆံုး...။ သူ႔အျဖစ္မ်ဳိး... သူတေယာက္တည္းသာ ၾကံဳရသည့္ ထူးျခား၊ သီးသန္႔ဆန္သည့္ ဘ၀တခုေပလား။ သူ ဒီလို မယံုၾကည္ပါ။ သူသည္ အညၾတလူတေယာက္။ လူထဲက လူတေယာက္။ သူသည္ လူတေယာက္လို ေမြး၊ လူတေယာက္လို ၾကီးျပင္းကာ၊ လူတေယာက္လို ျပဳမူသြားလာခဲ့။ လူတေယာက္လို နိဂံုးခ်ဳပ္ျခင္း သေဘာမွ်သာ။ ထုိ႔ေၾကာင့္ သူသည္ ...။</span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 255, 255);">"အေမာင္ေျပာက္က်ား၊ မိဘအားကို</span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 255, 255);">ဘာမ်ား မွာခဲ့လိုသနည္း"။</span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 255, 255);">"ေမြးသည့္မိခင္၊ ေမြးဖခင္ကို</span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 255, 255);">ဦးတင္ခဲ့ေၾကာင္း ေျပာပါေလ"။ </span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 255, 255);">ဖခင္ျဖစ္သူရဲ႕ ေခ်ာင္းဟန္႔သံကို သူၾကားလိုက္ရ၏။ မိခင္ျဖစ္သူ၏ ၾကည္ျမေလးနက္လွသည့္ ဘုရားရိွခိုး ဆုေတာင္းသံကိုလည္း ၾကားရ၏။ ဖခင္ျဖစ္သူ၏ ေျခသံ၊ မိခင္ျဖစ္သူ၏ ဆုေတာင္းသံမ်ားမွာ သူႏွင့္ နီးလာလိုက္၊ ေ၀းသြားလိုက္။ ထိုအခါ သူ႔ခႏၶာကိုယ္မွာ မည္သည့္ ေ၀ဒနာဒုကၡမွ် မခံစားရ။ ေလထဲတြင္ ေပါ့ပါးစြာ ေမ်ာပါလ်က္။ သို႔မဟုတ္ ရပ္တန္႔လ်က္။ </span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 255, 255);">"ေမြးသည့္မိခင္၊ ေမြးဖခင္ကို</span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 255, 255);">ဦးတင္ခဲ့ေၾကာင္း ေျပာပါေလ" ။ </span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 255, 255);">ထူးျခားလွသည့္ တူရိယာသံကို သူၾကားရသည္။ ေထာင္ေသာင္းမကေသာ သူရဲေကာင္းတို႔၏ ေအာ္သံဟစ္သံမ်ားကို သူၾကားရသည္။ စစ္သည္ရဲမက္မ်ား၏ လွံမ်ား ဓားမ်ား ... ဒိုင္း၊ ကာ၊ လႊားတို႔ႏွင့္ ႐ိုက္ခတ္သံကို သူၾကားရသည္။ တိုက္စည္တိုက္ေမာင္းမ်ား တၿပိဳင္နက္ တီးခတ္လိုက္သည့္ မိုးခ်ိမ္းသံၾကီးကို သူၾကားရသည္။ ေျမျပင္လႊာသည္ ျပင္းစြာတုန္ခါလ်က္။ မိုးသက္မုန္တိုင္းမ်ား က်လ်က္။ </span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 255, 255);">ဘယ္ေရာက္ကုန္ၾကၿပီလဲ။ သူႏွင့္အတူ ေတာအုပ္ကို ျဖတ္လာခဲ့ၾကသည့္ သူ႔ရဲမက္မ်ား ဘယ္ေပ်ာက္ကုန္ၾကၿပီလဲ။ သူက အဘယ့္ေၾကာင့္ ကြင္းစပ္တခုတြင္ ရပ္ေနခဲ့သည္လဲ။ ရဲမက္တို႔၏ ေျခသံမ်ားကို သူမၾကားရေတာ့။ ရဲမက္တို႔၏ ေအာ္ဟစ္သံမ်ာကို သူမၾကားရေတာ့။ တိုက္စည္ တိုက္ေမာင္း အသံမ်ားမွာ ႐ုတ္ခ်ည္း ေပ်ာက္ကြယ္၏။ သူသည္ ရဲမက္္တို႔၏ ေနာက္တြင္ တဦးတည္း က်န္ရစ္ခဲ့ၿပီကို သတိျပဳမိေသာအခ်ိန္၌ ေနရာင္ျခည္မ်ားလည္း အားအင္ဆုတ္႐ုပ္လာခဲ့ၿပီျဖစ္သည္။ သူ လက္ကိုလႈပ္သည္။ ေျခေထာက္မ်ားကို လႈပ္သည္။ မည္သည့္အရာမွ် လႈပ္ရွားလို႔ မရေတာ့။ သူ႔ခႏၶာကိုယ္တြင္ ေျခလက္အဂၤါမ်ား မရိွေတာ့။ </span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 255, 255);">ထိုအခါ သူ႔ႏႈတ္ခမ္းမွ တစံုတရာစကားတခြန္းကို အပီသဆံုး ေျပာထြက္ႏိုင္ေအာင္ ၾကိဳးစားရေတာ့သည္။ သူသည္ အဘယ့္ေၾကာင့္ ရဲမက္တို႔ႏွင့္အတူ လုိက္ပါမသြားခဲ့ သနည္း။ သူသည္ အဘယ့္ေၾကာင့္ ေတာ္လွန္ေရးခရီး အဆုံးအထိ မခ်ီတက္ႏိုင္ဘဲ ရပ္ေနခဲ့ရသနည္း။ သူသည္ သူရဲေဘာေၾကာင္သူေလာ။ အခြင့္အေရးသမားေလာ။ မဟုတ္ ...။ လံုး၀မဟုတ္။ ထို႔ေၾကာင့္ သူ႔မွာ ရိွသမွ် ခြန္အားဟူသမွ်ကို တစက္မက်န္ေအာင္ ညႇစ္ထုတ္ကာ စကားတခ်ဳိ႕ကို အပီသဆံုး ေျပာလိုက္၏။ </span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 255, 255);">"အေမာင္ေျပာက္က်ား၊ တိုင္းျပည္အားကို</span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 255, 255);">ဘာမ်ားမွာခဲ့ လိုသနည္း" ။ </span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 255, 255);">"ခရီးမတ္တတ္၊ လမ္းခုလတ္တြင္</span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 255, 255);">ကိုယ္လြတ္ေရွာင္ခြါ၊ ခြဲရပါ၍</span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 255, 255);">အားနာခဲ့ေၾကာင္း ေျပာပါေလ" ။</span><br /><br /><h4 style="font-weight: bold; color: rgb(255, 255, 255);">(ဂ) </h4><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 255, 255);">ယမ္းေငြ႔အူအူ၊ တလူလူႏွင့္</span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 255, 255);">ေမးျမဴၾကတုန္း၊ အေနာက္ကုန္းတြင္</span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 255, 255);">ေနလံုးကြယ္ေလၿပီတကား။ ။</span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 255, 255);">(စာဆိုၾကီး ဆရာၾကီး မင္းသု၀ဏ္ရဲ႕ ေမြးေန႔ရာျပည့္အၾကိဳ အထိမ္းအမွတ္ ဂုဏ္ျပဳေဆာင္းပါး)</span><br /><h4 style="color: rgb(255, 0, 0); font-weight: bold;">ၿငိမ္းေ၀</h4></td></tr></tbody></table> </div> <div class="post-footer"> <div class="post-footer-line post-footer-line-1"> <span class="post-author vcard"> Posted by <span class="fn">Noah Ahphong</span> </span> <span class="post-timestamp"> at <a class="timestamp-link" href="http://mizzimapoem.blogspot.com/2008/12/blog-post_3061.html" rel="bookmark" title="permanent link"><abbr class="published" title="2008-12-12T08:06:00-08:00">8:06 AM</abbr></a> </span> <span class="reaction-buttons"> </span> <span class="star-ratings"> </span> <span class="post-comment-link"> <a class="comment-link" href="https://www.blogger.com/comment.g?blogID=2434347700029564865&amp;postID=6806888217206611263" onclick="">0 comments</a> </span> <span class="post-backlinks post-comment-link"> </span> <span class="post-icons"> <span class="item-control blog-admin pid-1530718304"> <a href="http://www.blogger.com/post-edit.g?blogID=2434347700029564865&amp;postID=6806888217206611263" title="Edit Post"> <img alt="" class="icon-action" src="http://www.blogger.com/img/icon18_edit_allbkg.gif" width="18" height="18" /> </a> </span> </span> </div> <div class="post-footer-line post-footer-line-2"> <span class="post-labels"> </span> </div> <div class="post-footer-line post-footer-line-3"> <span class="post-location"> </span> </div> </div> </div> <div class="post hentry uncustomized-post-template"> <a name="8098495482387681879"></a> <h3 class="post-title entry-title"> <a href="http://mizzimapoem.blogspot.com/2008/12/blog-post_12.html">ျပန္ဆံုမယ့္ ေန႔စြဲမရိွေသာ ခြဲခြာျခင္း</a> </h3> <div class="post-body entry-content"> <table class="contentpaneopen"><tbody><tr><td class="contentheading" width="100%"><br /></td> <td class="buttonheading" align="right" width="100%"> <a href="http://www.mizzimaburmese.com/edop/songpa/2110-2008-12-08-12-23-44.html?tmpl=component&amp;print=1&amp;layout=default&amp;page=" title="Print" onclick="window.open(this.href,'win2','status=no,toolbar=no,scrollbars=yes,titlebar=no,menubar=no,resizable=yes,width=640,height=480,directories=no,location=no'); return false;" rel="nofollow"><img src="http://www.mizzimaburmese.com/templates/Low_Graphic/images/printButton.png" alt="Print" /></a> </td> <td class="buttonheading" align="right" width="100%"> <a href="http://www.mizzimaburmese.com/component/mailto/?tmpl=component&amp;link=aHR0cDovL3d3dy5taXp6aW1hYnVybWVzZS5jb20vZWRvcC9zb25ncGEvMjExMC0yMDA4LTEyLTA4LTEyLTIzLTQ0Lmh0bWw%3D" title="E-mail" onclick="window.open(this.href,'win2','width=400,height=350,menubar=yes,resizable=yes'); return false;"><img src="http://www.mizzimaburmese.com/templates/Low_Graphic/images/emailButton.png" alt="E-mail" /></a> </td> </tr> </tbody></table> <table class="contentpaneopen"><tbody><tr style="color: rgb(51, 51, 255); font-weight: bold;"> <td> <span> ေဆာင္းပါး </span> </td> </tr> <tr style="color: rgb(51, 51, 255); font-weight: bold;"> <td valign="top"> <span class="small"> ႏွင္းပန္းအိမ္ </span> </td> </tr> <tr style="color: rgb(51, 51, 255); font-weight: bold;"> <td class="createdate" valign="top"> တနလၤာေန႔၊ ဒီဇင္ဘာလ 08 2008 18:38 - ျမန္မာစံေတာ္ခ်ိန္ </td> </tr> <tr style="color: rgb(255, 255, 255);"> <td valign="top"> <div style="text-align: center;"><img src="http://www.mizzimaburmese.com/images/NewsPhotos/DEC08/unreturn-departing-npe.jpg" alt="ျပန္ဆံုမယ့္ ေန႔စြဲမရိွေသာ ခြဲခြာျခင္း" title="ျပန္ဆံုမယ့္ ေန႔စြဲမရိွေသာ ခြဲခြာျခင္း" border="0" width="646" height="190" /></div><br />တန္ေဆာင္မုန္းလျပည့္ေန႔ မနက္ ၄ နာရီမွာ က်မတို႔သားအမိ ေ႐ႊတိဂံုဘုရားဖူးဖို႔ ရင္ျပင္ေတာ္ေပၚမွာ ေရာက္ေနတယ္။ မသိုးသကၤန္းယက္ၿပီး ဘုရား႐ုပ္ပြားေတာ္ကို ကပ္လွဴေနတဲ့ အဖြဲ႔ေတြ၊ အ႐ုဏ္ဆြမ္းကပ္လွဴသူေတြနဲ႔ ဘုရားေပၚမွာ ၾကက္ပ်ံမက် စည္ကားေနတယ္။ ေ႐ႊေရာင္၀င္းပေနတဲ့ ေလးဆူဓာတ္ပံု ေ႐ႊတိဂံုေစတီၾကီးကေတာ့ သပၸာယ္ေအးခ်မ္းလို႔။<br /><br />ေန႔နံအလိုက္ ၿဂိဳလ္တိုင္အသီးသီးမွာ ၀တ္ျပဳဆုေတာင္းသူ၊ ေရသပၸာယ္သူ၊ မီးပူေဇာ္သူ၊ ပန္းပူေဇာ္သူေတြကို ေကာင္းကင္က လမင္းက လွမ္းၾကည့္ေနတယ္။ သူ႔ရဲ႕အလင္းေရာင္က ေ႐ႊတိဂံုေစတီရဲ႕ ဆလိုက္မီးေရာင္ကို မတိုး၀ံ့ေအာင္ ျဖစ္ေနရွာတယ္။<br /><br />ေအာင္ေျမလို႔ သတ္မွတ္ထားတဲ့ ေနရာမွာေတာ့ လူေတြက ျပည့္က်ပ္ေနတာေလ။ လူ႔သဘာ၀အတိုင္း လုပ္သမွ် ေအာင္ျမင္ဖို႔၊ ေျပာဆိုသမွ် ေအာင္ျမင္ဖို႔ဆိုတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ကို ေအာင္ေျမကေန ဆုေတာင္းရင္ ျပည့္တယ္လို႔ ယံုၾကည္ၾကတယ္။<br /><br />က်မတို႔သားအမိလည္း ေအာင္ေျမနင္းႏိုင္ဖို႔ ေစာင့္ရင္း ေ႐ႊတိဂံု ေစတီၾကီးကို မမွိတ္မသုန္ ပူေဇာ္ေနမိတယ္။ ဘယ္အခ်ိန္က်မွ ကိုယ္တိုင္ကိုယ္က် ျပည္လည္ ဖူးခြင့္ၾကံဳရမလဲဆိုတာ မသိတဲ့ ေ႐ႊတိဂံုေစတီကို ရင္ထဲကေန လက္အုပ္ခ်ီ ႏႈတ္ဆက္ေနတာေလ။ ပဲခူး႐ိုးမအဆက္ သိဂုတၱရေတာင္ကုန္းေပၚက ေ႐ႊတိဂံု ေစတီေတာ္ၾကီးကေတာ့ ပင္လယ္၀က ၾကည့္ၾကည့္၊ ၿမိဳ႕ျပင္ေတြက ၾကည့္ၾကည့္ ေ႐ႊေရာင္၀င္းေနတဲ့ ေ႐ႊတိဂံုကို ျမင္တာနဲ႔ လက္အုပ္ခ်ီမိရင္ ရင္ထဲ ခ်မ္းေျမ႕ၾကည္ႏူးသြားရတဲ့ ျမန္မာျပည္သူတေယာက္အေနနဲ႔ ေခတၱ ခြဲခြာျခင္းေပါ့။<br /><br />ေစတီပုထုိးျမင္ရင္ လက္အုပ္ခ်ီ ဆုေတာင္းတတ္တဲ့ က်မတို႔ ျမန္မာလူမ်ဳိးေတြအဖို႔ ဘယ္ေနရာေရာက္ေရာက္ သတိရေနေရာ့မယ္။ က်မ ေအာင္ေျမမွာ က်ဳံ႕က်ဳံ႕ထိုင္ရင္း "ေ႐ႊတိဂံုေစတီၾကီးကို အျမန္ဆံုး ျပန္လည္ ဖူးခြင့္ၾကံဳရပါလို၏" လို႔ ဆုေတာင္းမိတယ္။<br /><br />ေ႐ႊတိဂံု အေရွ႕ဘက္ ေၾကးသြန္းဘုရားၾကီး ေရွ႕ေရာက္ေတာ့ စက္တင္ဘာ သံဃလႈပ္ရွားမႈၾကီးမွာ ကိုေအာင္ေ၀း၊ ကိုဇာဂနာ၊ ကိုေက်ာ္သူ၊ အမ သန္းျမင့္ေအာင္တို႔နဲ႔အတူ က်မ ပါ၀င္ဆြမ္းကပ္ခဲ့တာကို သတိရရင္း ေသြးေတြ ေႏြးသြားတယ္။<br /><br />သံဃာေတာ္ေတြကို လက္နက္နဲ႔ ရက္စက္စြာ ႐ိုက္ႏွက္ပစ္ခတ္ သတ္ျဖတ္တဲ့ စစ္သားေတြကို မေၾကာက္မရြံ႕ လက္တုံ႔ျပန္ခဲ့တဲ့ ဗဟန္းေစ်းသည္၊ ဘုရားေစာင္းတန္း ေစ်းသည္ေတြရဲ႕ ေၾကးေညာင္ေရအိုးေတြ၊ ေၾကးစည္ေတြ အခုပဲ က်မေရွ႕လြင့္ပ်ံၿပီး ေရာက္လာသလို ခံစားမိေသးတယ္။<br /><br />ေျပးရင္းလႊားရင္းက "အျပစ္မဲ့တဲ့ ရဟန္းသံဃာေတြ၊ ျပည္သူလူထုေတြကို သတ္ကုန္ၿပီ။ အရွင္ဘုရားတို႔၊ မင္းဆိုးမင္းညစ္ေဘးက လြတ္ေအာင္ေျပးၾကပါ" လို႔ သံကုန္ေအာ္ဟစ္ခဲ့တဲ့ က်မ အခုေတာ့ ေသြးစြန္းခဲ့တဲ့ ေ႐ႊတိဂံု ကုန္းေတာ္ေျမကို စြန္႔ခြာၿပီး ျမန္မာျပည္က ထြက္ခြာရေတာ့မယ္။<br /><br />ခင္ပြန္းသည္ကို ၈ ႏွစ္ၾကာ ေထာင္၀င္စာေတြ႔ခဲ့တုန္းက က်မ ဘ၀မ်ဳိးစံု ျဖတ္သန္းခဲ့ရတယ္။ ျမန္မာျပည္ အေနာက္ေျမာက္ၿမိဳ႕ေတာ္ မံုရြာကိုျဖတ္ၿပီး ခ်င္းေတာင္ေျခရင္း ကေလးေထာင္ကို ေထာင္၀င္စာ ၇ ႏွစ္ ေတြ႔ခဲ့ရတဲ့ က်မ ဘ၀အေမာေျပမယ္ မၾကံေသးဘူး။<br /><br />ေထာင္က ထြက္လာျပန္ေတာ့လည္း ႏိုင္ငံေရးသည္သာ သူ႔ရဲ႕အေသြးအသား၊ သူ႔ရဲ႕ဘ၀လို႔ ယံုၾကည္ခ်က္ျပင္းတဲ့ ခင္ပြန္းသည္က ပုဒ္မေတြ အမ်ားၾကီးပိုက္ၿပီး လြတ္ေျမာက္နယ္ေျမကို ထြက္ခြာသြားရေလရဲ႕။<br /><br />၂၀၀၂ မွာ "၄၀၁" ကို လက္မွတ္ထိုးရင္ လႊတ္ေပးမယ္လို႔ အာဏာပိုင္က ခင္ပြန္းသည္ကို ကမ္းလွမ္းခဲ့တယ္။ "ေနာက္ေနာင္ ႏိုင္ငံေရး မလုပ္ေတာ့ပါဘူး၊ လုပ္ခဲ့ရင္ ယခု ေထာင္ေၾကြးက်န္နဲ႔ တေပါင္းထဲ က်ခံရမယ္" ဆိုတဲ့ "၄၀၁" ကို ျပတ္ျပတ္သားသား ျငင္းဆန္ၿပီး၊ အက်ဥ္းေထာင္ထဲ ျပန္၀င္သြားတဲ့ ခင္ပြန္းသည္ကို နားခ်ေပးဖို႔ အာဏာပိုင္က က်မကို ေျပာခဲ့တယ္။<br /><br />"အက်ဥ္းေထာင္ဆိုတာ မေနအပ္တဲ့ေနရာ၊ လူသားအခြင့္အေရး ဆံုးရံႈးတဲ့ေနရာ၊ ဒါေပမဲ့ သူက သူ႔ယံုၾကည္ခ်က္ကို ဆုပ္ကိုင္ၿပီး ဆံုးျဖတ္တာပဲ။ ၄၀၁ ကို လက္မွတ္ထိုးလို႔ သူ႔ကို သစၥာေဖာက္လို႔ ဆိုရင္လည္း က်မ ရင္ဆိုင္မယ္။ ၄၀၁ ကို လက္မွတ္မထိုးလို႔ သူရဲေကာင္းဆိုလည္း က်မ ၾကိဳဆိုမယ္။ သူ႔ဘာသာ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ဆံုးျဖတ္ပါေစ။ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ က်မက သူ႔ကို ပါရမီျဖည့္ရမွာပဲ" လို႔ က်မ အာဏာပိုင္ကို ျပန္ေျပာခဲ့တယ္။<br /><br />၂၀၀၅ ဇူလိုင္လ ၆ ရက္မွာ ခင္ပြန္းသည္ ျပန္လြတ္လာခဲ့တုန္းကေတာ့ က်မတို႔သားအမိနဲ႔အတူ မိဘေဆြမ်ဳိးေတြ ေပ်ာ္လိုက္ရတာ။ မိသားစု သံုးေယာက္ ခြဲေနရတဲ့ ၇ ႏွစ္စာ အတိုးခ်ၿပီး တေယာက္ကို တေယာက္ အရိပ္ၾကည့္ ျဖည့္ဆည္းခဲ့ၾကတာ ပတ္၀န္းက်င္ကပါ "ဒါမွ မိသားစု ေခၚတာ" လို႔ ေျပာလို႔ရတဲ့ အထိ။<br /><br />က်မတို႔ မိသားစုဘ၀ေလး တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္နဲ႔ ခ်မ္းေျမ႕ေပ်ာ္႐ႊင္ဖို႔ ဘ၀က ခြင့္မျပဳခဲ့ဘူး။ ျမန္မာျပည္မွာ လူျဖစ္ရတဲ့၊ ျမန္မာျပည္ ႏိုင္ငံေရးမွာ ပါ၀င္လႈပ္ရွားတဲ့ က်မတို႔လို မိသားစုေတြဟာ ဒီလို ထိတ္လန္႔တၾကားနဲ႔ မၿငိမ္မသက္ ျဖစ္ရမွာပဲ။ ေရစုန္ကို မလိုက္ဘဲ၊ ေရဆန္ကိုဘဲ က်မတို႔ ေရြးခ်ယ္ခဲ့တာ။<br /><br />အခုေတာ့ ခင္ပြန္းသည္ရဲ႕ေလာကဓံ လိႈင္းတံပိုးက က်မတို႔သားအမိကိုပါ ႐ိုက္ပုတ္သြားတယ္။ "အိမ္ရွင္တို႔" ဆိုတဲ့ ညဘက္တံခါးေခါက္သံ၊ "တာ၀န္အရ စစ္ေဆးခ်င္လို႔ပါ" ဆိုတဲ့ စကားသံေတြက က်မတို႔ သားအမိ ဘ၀လံုၿခံဳေရးကို ပါထိပါးလာခဲ့ၿပီ။ က်မတို႔သားအမိ ဘ၀လံုၿခံဳေရးအတြက္ မိတ္ေဆြရဲေဘာ္ေတြက ခင္ပြန္းသည္ေနာက္ကို အျမန္လိုက္ဖို႔ ၀ိုင္း၀န္ကူညီေပးၾကပါတယ္။<br /><br />ေ႐ႊတိဂံု ကုန္းေတာ္ေပၚကအျပန္ အိမ္ေရာက္ေတာ့ က်မရင္ထဲ ခံစားခ်က္မ်ဳိးစံုနဲ႔ ဟုန္ေနတယ္။ က်မခ်စ္တဲ့ ျမန္မာျပည္၊ က်မ ၁၀ ႏွစ္ၾကာ ျဖတ္သန္းခဲ့တဲ့ မႏၱေလး၊ စစ္ကိုင္း၊ မံုရြာ၊ ဂန္႔ေဂါ ၊ ကေလးရဲ႕ ေရေျမေတာေတာင္ ယဥ္ေက်းမႈ ဓေလ့ထံုးစံ။ ျမန္မာျပည္ရဲ႕ အထင္ကရ ဧရာ၀တီနဲ႔ ခ်င္းတြင္းရဲ႕ အလွ။ မိသားစု ေဆြမ်ဳိးမိတ္ေဆြေတြရဲ႕ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာကို ေတာင့္တမိေသးတယ္။ ဒီ၀န္းက်င္ကို ဘယ္ေန႔ဘယ္ရက္မွာ ျပန္ဆံုမယ္လို႔ ေျပာရမယ့္ ေန႔စြဲကုိ က်မတို႔ မေျပာႏိုင္ဘဲ ကံတရားဆီမွာ က်မတို႔လိပ္စာမ်ား ေပ်ာက္ေနသလား။ ဒါမွမဟုတ္ မရိွတာလားမသိ။<br /><br />သားကေတာ့ သူ႔ရဲ႕ ေက်ာင္းသံုးစာအုပ္၊ ဗလာစာအုပ္ေတြကို ေတာက ကေလးေတြကိုေပးဖို႔ သူ႔အဘိုးကို မွာေနတယ္။ ေက်ာင္း၀တ္စံု အျဖဴအစိမ္းတစံုကို အမွတ္တရ သိမ္းေပးဖို႔ ထပ္ေျပာေသးတယ္။<br /><br />က်မတို႔ ခြဲခြာဖို႔ ႏႈတ္ဆက္ကန္ေတာ့တဲ့ အခ်ိန္မွာ မာန္တင္းဟန္ေဆာင္ေနတဲ့ မ်က္ႏွာဖံုးေတြ ကြာက်တဲ့ အခ်ိန္ေပါ့။ ေဖေဖက ကန္ေတာ့ခံရင္း မ်က္ရည္ျပည့္ေနတဲ့ သူ႔မ်က္လံုးေတြကို မ်က္ရည္မက်ဖို႔ မ်က္ေတာင္ခတ္ၿပီး ၾကိဳးစားေသးတယ္။ ဘယ္လိုမွ ၾကိဳးစားလို႔မရဘဲ ငိုခ်လိုက္တာေလ။<br /><br />ကိုကိုးကၽြန္းျပန္ၾကီး "ဗိုလ္ဓမၼ" ရဲ႕ ရင္ထဲက ၀မ္းနည္းေၾကကြဲမႈကို ဘယ္တုန္းကမွ မျမင္ဖူးခဲ့တဲ့ က်မ သိပ္ကို တုန္လႈပ္သြားရတယ္။<br /><br />"ဘယ္ေနရာေရာက္ေရာက္ ပရဟိတစိတ္ ထား၊ ကိုယ့္ရိွတဲ့ ေနရာမွာ ၿမဲေအာင္ရပ္၊ ေလာဘ-ေဒါသ-ေမာဟ မရိွနဲ႔" လို႔ မွာတယ္။<br /><br />"တို႔ေတြ ျပန္ေတြ႔ဖို႔ မလြယ္ေတာ့ဘူး" ဆိုတဲ့ ေဖေဖ့ရဲ႕ ႏႈတ္ဆက္စကားက က်မ အနာက်င္ဆံုးပါပဲ။ ခြဲခြာျခင္းေတြနဲ႔သာ ေလာကလက္ေဆာင္ရခဲ့ရတဲ့ ေမေမက ဘာစကားမွ မဆိုႏိုင္ရွာဘူး။<br /><br />က်မတို႔သားအမိ အေ၀းေျပးဂိတ္ကို မ်က္ရည္ေတြနဲ႔ ေရာက္ခဲ့တယ္။ ဘယ္သူ႔ဘယ္သူမွ စကား မေျပာႏိုင္ဘူး။ ကိုယ္မေရာက္ဖူးတဲ့ ေဒသ။ ဘယ္လို အႏၱရာယ္ရိွတယ္၊ ဘယ္လို ေက်ာ္ျဖတ္ရမယ္ဆိုတာ မေတြး၀ံ့ေအာင္ပါပဲ။<br /><br />သံလြင္ျမစ္ကမ္းကို ေရာက္ေတာ့ တံတားမဖြင့္ေသးတဲ့အတြက္ ကားေပၚမွာ ေမွးငိုက္ေနၾကတယ္။ မီးပံုဖိုၿပီး မီးလႈံေနတဲ့သူေတြ စကားေျပာသံက ကားေပၚထိ ေရာက္လာတယ္။ ယူနီေဖာင္း၀တ္သူေတြကို ျမင္ရတိုင္း က်မ ေၾကာက္စိတ္စိုး႐ြံ႕စိတ္နဲ႔ ပူလိုက္ရတာ မေျပာနဲ႔ေတာ့။<br /><br />ကားေပၚကတဆင့္ ပတ္၀န္းက်င္ကိုၾကည့္ေတာ့ တန္ေဆာင္မုန္းလျပည့္ေက်ာ္လရဲ႕ လေရာင္က ႏွင္းမႈန္ေတြ ေအာက္မွာ ေငြေရာင္လဲ့ေနတယ္။ လေရာင္နဲ႔ ပုဇဥ္းေအာ္သံ၊ ညငွက္ေအာ္သံ၊ သစ္ပင္ကို ေလတိုးသံေတြက က်မကို အထီးက်န္အားငယ္ေအာင္ ပံ့ပိုးေနတဲ့အတိုင္း။<br /><br />ဒီလိုအခ်ိန္မ်ဳိးမွာ က်မတို႔သားအမိ ခင္ပြန္းသည္ဆီ အႏၱရာယ္ကင္းကင္း ေရာက္ပါ့မလားဆိုတဲ့ စိုးရိမ္စိတ္နဲ႔ မိဘေဆြမ်ဳိးေတြ စိတ္ပူၿပီး အိပ္ေပ်ာ္မယ္မထင္ဘူး။ က်မတို႔သားအမိရဲ႕လံုၿခံဳေရးကို စိတ္ပူတဲ့ ခင္ပြန္းသည္ကလည္း သူရိွတဲ့ေနရာကို မေရာက္မခ်င္း အိပ္ေပ်ာ္မယ္မထင္ဘူး။<br /><br />အလြမ္းတံတားထိုးၿပီး သံလြင္ျမစ္ကိုကူးမယ့္ က်မ ေကာင္းကင္က လမင္းကို ေမာ့ၾကည့္ရင္း ဆုေတာင္းမိတယ္။ "က်မတို႔ မိသားစု၊ မိဘေဆြမ်ဳိးေတြ လကို တေယာက္တေနရာစီ ၾကည့္ေနရာက တမိုးေအာက္မွာ လကို အတူၾကည့္ခြင့္ ရခ်င္ပါတယ္" လို႔။ ေကာင္းကင္က လမင္းက က်မဆုေတာင္းကို ၾကားၿပီး ေၾကကြဲလို႔ထင္ပါရဲ႕ တိမ္ေတြၾကားထဲ ပုန္းသြားတယ္။<br /><br />မိုးလင္းလို႔ သံလြင္ျမစ္ကိုျဖတ္ေတာ့ ျမစ္ေရစီးသံ သဲ့သဲ့က ခရီးသည္ေတြကို လွမ္းႏႈတ္ဆက္လိုက္သလိုပဲ။ တံတားကူးရင္ မွတ္ပံုတင္ျပစရာမလိုဘူး။ တေယာက္ ၅၀၀ိ/ - ေပးရင္ ရတယ္ဆိုတဲ့ စကား အမွန္ပါပဲ။ ယူနီေဖာင္း၀တ္ၿပီး ေတာင္းစားသူနဲ႔ ခြက္ေရွ႕ခ်ၿပီး ေတာင္းစားသူ ေနရာလုတဲ့ အေၾကာင္းေရးတဲ့ ကိုၿငိမ္း (မႏၱေလး) ၀တၳဳကို သတိရမိေသးတယ္။<br /><br />သံလြင္ျမစ္ကို ႏႈတ္ဆက္ၿပီး ဖားအံကို ျဖတ္ေတာ့ ဇြဲကပင္ေတာင္ၾကီးက ထီးထီးၾကီးနဲ႔ လွမ္းၾကည့္ေနတယ္။ ခါတိုင္းဆို ေတာေတာင္ရဲ႕အလွ၊ ေဒသရဲ႕ထြက္ကုန္၊ ေဒသရဲ႕စကားသံ ေလယူေလသိမ္းအားလံုးကို ခရီးသည္ေတြ႔တိုင္း ေမးေနမိမွာ။ အခုေတာ့ ဆြံ႔အလို႔ ...။<br /><br />ဆူညံတဲ့ ၿမိဳ႕ျပကေန တိတ္ဆိတ္တဲ့ ေတာေတာင္ေတြဆိီ တိုး၀င္လာတဲ့ က်မတို႔ကား ေကာ့ကရိတ္ စစ္ေဆးေရးစခန္း အေက်ာ္မွာ ယာဥ္တန္းေစာင့္ဖို႔ တန္းစီေနတယ္။ ယာဥ္တန္းထြက္လို႔ ရၿပီထင္ၿပီး၊ ကားစက္ႏိႈးတဲ့ ယာဥ္ေမာင္းေရာ၊ ကားစပယ္ယာကို စစ္ဗိုလ္တေယာက္က ဖမ္းခ်ဳပ္လိုက္တယ္။ သူ႔ထက္ၾကီးတဲ့ အထက္ အရာရိွက ဆိုင္ကယ္ကို ေ၀ါကနဲထိုးရပ္လိုက္ၿပီး "ဘယ္သူ ထြက္ခိုင္းလို႔လဲ။ တာ၀န္ဆိုတာ မသိဘူးလား။ အားေနလို႔တားတာ မဟုတ္ဘူး" လို႔ မာန္လိုက္တာ မေျပာနဲ႔ေတာ့။ က်မတို႔ သားအမိနဲ႔ ခရီးသည္ေတြဆိုတာ တုတ္တုတ္မလႈပ္ရဲဘူး။ ေက်ာေပၚ၀ဲေနတဲ့ ေသနတ္ေတြ ျပင္းထန္တဲ့ စကားလံုးေတြ ေအာက္မွာ ေရွ႕ခရီးဆက္ဖို႔ မေတြးရဲဘူး။ ရိွေနတဲ့ ေနရာေလးမွာ အသက္ခႏၶာၿမဲဖို႔ ဆုေတာင္းေနရတယ္။<br /><br />ေဒါနေတာင္ကိုျဖတ္ဖို႔ ခြင့္ျပဳေတာ့ ကားေတြ ေ၀ါခနဲ အလုအယက္ ေမာင္းၾကေတာ့တာပဲ။ လမ္းက ေက်ာက္လမ္း။ က်မ ျဖတ္ခဲ့ဖူးတဲ့ ခ်င္းေတာင္၊ မဟာၿမိဳင္၊ ပံုေတာင္၊ ပံုညာ ေတာင္တက္လမ္းေတြက ေပ ၆၀၀၀ - ၃၀၀၀၀ ေက်ာ္ အျမင့္ေတြ။ ေျမလမ္းမို႔ ေတာင္ၿပိဳတာ၊ ေျမေပ်ာ့လို႔ မိုးဖြဲဖြဲက်ရင္ဘဲ ေခ်ာက္ကမ္းပါးဘက္ ကားေရာက္သြားရင္ ေအာ္ၾကဟစ္ၾက အသဲတထိတ္ထိတ္၊ ရင္တဖိုဖိုနဲ႔။ ေဒါနေတာင္က ေက်ာက္လမ္းမို႔ က်မအတြက္ ပါးပါးေလး ရင္မခုန္လိုက္ရဘူး။<br /><br />ကုန္တင္ကား ခရီးသည္ကားေတြေပၚမွာ လူေတြ အေသြးစံု အေတြးစံု။ ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြကေတာ့ တူၾကမယ္ မထင္ဘူး။ ေဒါနေတာင္ေပၚကေန သထံုဘက္ မွန္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေတာေတာင္ေတြကို ပ်ပ်ပဲ ျမင္ရေတာ့တယ္။ အဲဒီေတာေတာင္ေတြရဲ႕ ေနာက္မွာ က်မခ်စ္တဲ့ အညာ၊ ေျမလတ္ ၿမိဳ႕ျပ၊ မိဘေဆြမ်ဳိး၊ ရဲေဘာ္အားလံုးကို ထားခဲ့ရၿပီ။<br /><br />က်မအတြက္ ေသာင္ရင္းျမစ္ဟာ ခြဲခြာျခင္း မွတ္တိုင္ပဲ။<br /><br />အဲဒီ ျမန္မာျပည္ကို ဘယ္အခ်ိန္ ျပန္ေရာက္မယ္ဆိုတဲ့ ေန႔စြဲကို မသိရတဲ့ ဒုကၡသည္ က်မ ျဖတ္သန္းလာရတဲ့ ခရီးဟာ မိဘေဆြမ်ဳိးေတြရဲ႕ အသည္းႏွလံုးကို နင္းေျခၿပီး မ်က္ရည္ေတြနဲ႔ ေမာင္းႏွင္ရတဲ့ ခရီးပါပဲ။<br /><br />က်မတို႔ သားအမိႏွစ္ေယာက္ ေရွ႕ကိုပဲ ဆက္ေလွ်ာက္လာခဲ့ၾကပါတယ္။<br /><h4 style="color: rgb(51, 51, 255); font-weight: bold;">ႏွင္းပန္းအိမ္</h4></td></tr></tbody></table> </div> <div class="post-footer"> <div class="post-footer-line post-footer-line-1"> <span class="post-author vcard"> Posted by <span class="fn">Noah Ahphong</span> </span> <span class="post-timestamp"> at <a class="timestamp-link" href="http://mizzimapoem.blogspot.com/2008/12/blog-post_12.html" rel="bookmark" title="permanent link"><abbr class="published" title="2008-12-12T08:02:00-08:00">8:02 AM</abbr></a> </span> <span class="reaction-buttons"> </span> <span class="star-ratings"> </span> <span class="post-comment-link"> <a class="comment-link" href="https://www.blogger.com/comment.g?blogID=2434347700029564865&amp;postID=8098495482387681879" onclick="">0 comments</a> </span> <span class="post-backlinks post-comment-link"> </span> <span class="post-icons"> <span class="item-control blog-admin pid-1530718304"> <a href="http://www.blogger.com/post-edit.g?blogID=2434347700029564865&amp;postID=8098495482387681879" title="Edit Post"> <img alt="" class="icon-action" src="http://www.blogger.com/img/icon18_edit_allbkg.gif" width="18" height="18" /> </a> </span> </span> </div> <div class="post-footer-line post-footer-line-2"> <span class="post-labels"> </span> </div> <div class="post-footer-line post-footer-line-3"> <span class="post-location"> </span> </div> </div> </div> <h2 class="date-header">Saturday, December 6, 2008</h2> <div class="post hentry uncustomized-post-template"> <a name="3208986857147943692"></a> <h3 class="post-title entry-title"> <a href="http://mizzimapoem.blogspot.com/2008/12/blog-post.html">လ်ဳိ႕ဝွက္ေပါက္ၾကားခဲ့ေသာ ျပည္ထဲေရးဝန္ၾကီး ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေမာင္ဦး မိန္႔ခြန္း</a> </h3> <div class="post-body entry-content"> <table style="color: rgb(255, 0, 0);" class="contentpaneopen"><tbody><tr> <td valign="top"><span class="small">မဇၩိမသတင္းဌာန </span> </td></tr> <tr> <td class="createdate" valign="top">ၾကာသပေတးေန႔၊ ဒီဇင္ဘာလ 04 2008 16:54 - ျမန္မာစံေတာ္ခ်ိန္ </td></tr> <tr> <td valign="top"><br />လ်ဳိ႕ဝွက္ေပါက္ၾကားလာခဲ့ေသာ သေဘာထား တင္းမာေသာ နအဖအဖြဲ႔ဝင္တဦးဟု ေက်ာ္ၾကားေသာ ျပည္ထဲေရးဝန္ၾကီး၏ ဌာနတြင္း မိန္႔ခြန္းကို မဇၩိမက လက္ခံရရွိခဲ့ရာ ျပန္လည္ ေဖာ္ျပလိုက္ရပါသည္။<br /><br /><h3>ျပည္ထဲေရးဝန္ၾကီး ေျပာၾကားသည့္ မိန္႔ခြန္း </h3>စက္တင္ဘာ အေရးအခင္းေနာက္ပိုင္း ဘာလုပ္သလဲဆိုလွ်င္ ျဖစ္လာသည့္ Riot အားလံုးကို စစ္တပ္ျဖင့္ ႏွိမ္နင္းျခင္းသည္ International Law အရ တရားမဝင္ဟု ကမၻာ႔ အသိုင္းအဝိုင္းက ေထာက္လာျခင္း ျဖစ္ေၾကာင္း၊ International တြင္ ယခင္က တပ္မေတာ္က အုပ္ခ်ဳပ္ေနသည္မွာ ပါကစၥတန္၊ ဆူဒန္၊ ျမန္မာ စသည့္ (၃) ႏိုင္ငံသာ က်န္ေတာ့သည့္ အေနအထားမွ ယေန႔အေျခအေနတြင္ ျမန္မာႏိုင္ငံတစ္ခုသာ က်န္ေတာ့သည့္ အေနအထားျဖစ္ေၾကာင္း၊ ထိုအေနအထား အေျခအေနတြင္ Riot ေၾကာင့္ ႏိုင္ငံတြင္းမွာ ဆူပူမႈအားလံုးကို တရားဥပေဒစိုးမိုးမႈ လုပ္သည့္ ျပည္ထဲေရးဝန္ၾကီးဌာန အေနျဖင့္ တာဝန္ယူၿပီး ရွင္းရမည္ဆိုသည့္ အေနအထားေၾကာင့္ ရဲတပ္ရင္းမ်ားကို ျပန္လည္ ဖြဲ႔စည္းရသည့္ အေနအထားႏွင့္ လက္နက္မ်ား ျပန္လည္တပ္ဆင္ျခင္း၊ လိုအပ္သည့္ အၾကမ္းဖက္ဆိုင္ရာ ပစၥည္းမ်ား၊ လက္နက္ခဲယမ္းမ်ားက အစ ျပင္ဆင္၍ စက္ပစ္ကြင္းသို႔ မိမိကိုယ္တိုင္သြားေရာက္ၿပီး ျပင္ဆင္လုပ္ကိုင္ရသည့္ အေနအထားျဖစ္ေၾကာင္း<br /><br />ဆက္လက္၍ ေျပာၾကားရာတြင္ ေနာက္အနာဂတ္မၾကာမီ ေရာက္ေတာ့မည့္ (၂) ႏွစ္ကာလအတြင္းတြင္ ၾကိဳတင္ျပင္ဆင္မႈမ်ား ျပဳလုပ္ရသည့္ အပိုင္းတြင္ မိမိဝန္ၾကီးဌာနအေနျဖင့္ မိမိတို႔ ေရွ႔တန္းေရာက္လာၿပီဟု ေျပာ၍ရေၾကာင္း၊ ထို႔အတူ တာဝန္ပိုင္းႏွင့္ ပတ္သက္ၿပီး အရာရာသည္ တရားဥပေဒစိုးမိုးေရး အပိုင္းကို ရဲ၊ ေထြ/အုပ္တို႔ျဖင့္ ေျဖရွင္း၍ တရားဥပေဒေၾကာင္းအရ စီးပြားေရးအပိုင္းတြင္ တစစျဖင့္ ရွင္းၿပီး အက်ဥ္းပိုင္းတြင္ ဥပေဒေၾကာင္း အရ ျဖစ္ေအာင္ လုပ္မည္ဆိုသည့္ ဥပေဒလမ္းေၾကာင္းကို ေရွ႔ကတင္ၿပီး လုပ္မည္ ဆုိသည့္ အေနအထား အေျခအေနမ်ဳိးျဖစ္ေၾကာင္း<br /><br />ဌာနၾကီး (၄) ခုက လုပ္သည့္ လုပ္ငန္းအားလံုးတို႔သည္ တရားဥပေဒ၊ လုပ္ထံုးလုပ္နည္းႏွင့္ ညီရမည္ ျဖစ္ေၾကာင္း၊ အစြန္းထြက္၍ မရသည္ကို ဌာနမွဴးမ်ားက သိေၾကာင္း၊ ဌာနမွာရွိသည့္ အမ်ဳိးသမီးမ်ားက မသိေၾကာင္း<br /><br />မိမိသည္ပင္လွ်င္ ႐ုံးခန္းထဲမွာေနၿပီး တစ္ပတ္အတြင္း လုပ္ခဲ့သည့္ လုပ္ငန္းတစ္ခုကို ျပန္ၿပီး ေျပာရလွ်င္ မနက္ (၅) နာရီခြဲခန္႔ထၿပီး ဝင္လာသည့္ စာမ်ားကို ျပတ္ေအာင္ ရွင္းရေၾကာင္း၊ ျမန္မာျပည္ကို တစ္ခုလံုး ဘာထူးသည္ကို ၾကည့္ရေၾကာင္း၊ ၿပီးလွ်င္ Briefing သြားလုပ္ရေၾကာင္း၊ (၁) နာရီခြဲ (၂) နာရီခန္႔မွ ျပန္လာရေၾကာင္း၊ ေန႔ခင္းပိုင္း Briefing ျပန္လုပ္ၿပီး စာမ်ား ရွင္းရေၾကာင္း၊ ထိုၾကားထဲ အစည္းအေဝးေခၚလွ်င္ သြားရေၾကာင္း၊ Cabinet တြင္လည္း (၁၂) နာရီခြဲ၊ (၁) နာရီ ပံုမွန္ျဖစ္ေနေၾကာင္း။<br /><br />ယေန႔ ႏိုင္ငံတကာ အေျခအေန ဆက္ဆံမႈ အားလံုးသည္ ျပည္တြင္းသို႔ ေရာက္လာေၾကာင္း၊ ျပည္တြင္းမွာ လႈပ္ရွားဆက္ဆံမႈ အားလံုးသည္ ႏုိင္ငံေရးအရ လႈပ္ရွားမႈ၊ စီးပြားေရးအရ လႈပ္ရွားမႈ၊ လူမႈေရးအရ လႈပ္ရွားမႈ၊ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးအရ လႈပ္ရွားမႈ၊ အားကစားေရးအရ လႈပ္ရွားမႈ စသည့္ လႈပ္ရွားမႈမ်ားအားလံုးသည္ ျပည္တြင္းကိုလာၿပီး ႏိုင္ငံတကာ၏ Idea, Philosophy ႏိုင္ငံတကာ၏ စြပ္စြဲခ်က္အားလံုးသည္ ျပည္တြင္းသို႔ ေရာက္လာသည့္အခါ အရပ္သားအားလံုးသည္ ထိုအတိုင္းစီ၍ လႈပ္ရွားလာၾကျခင္း ျဖစ္ေၾကာင္း၊ အရပ္သားဟု ဆိုရာတြင္ သာမာန္ေယာက္်ား၊ မိန္းမ၊ ဘုန္းၾကီး၊ မယ္သီလ၊ အလုပ္သမားမ်ား ပါေၾကာင္း၊ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္း ေနထိုင္ၾကသည့္ လူဦးေရ ၅၄ သန္းလံုးသည္ ၎ကိုမွီၿပီး လႈပ္ရွားလာသည့္ အတြက္ေၾကာင့္ ႏိုင္ငံတကာ အေျခအေန မည္သို႔ရွိသည္ကို အၾကမ္းဖ်င္းသိရန္ လုိအပ္ေၾကာင္း<br /><br />ယေန႔ကမၻာကိုၾကည့္လွ်င္ အေမရိကန္ ၾကီးစိုးေရးဝါဒသည္ အၿမဲတမ္း ရွိေနေၾကာင္း၊ ၎၏ ေပါင္းထားသည္မွာ အေမရိကန္၊ အဂၤလိပ္၊ ျပင္သစ္ ျဖစ္လာသည့္ အေျခအေနျဖစ္ေၾကာင္း၊ ယခင္က အေမရိကန္၊ အဂၤလိပ္၊ ၾသစေၾတးလွ် ဦးစီးသည့္ အေနာက္အုပ္စု ဂ်ာမနီ စသည္ျဖင့္ ဦးစီးျခင္းမ်ဳိး ရွိေနသကဲ့သို႔ EU ကလည္း သတ္သတ္ရွိေၾကာင္း၊ ယေန႔ EU သည္ ထိုပံုစံုမ်ဳိး မဟုတ္ဘဲ ၂၇ ႏိုင္ငံသည္ ဥေရာပတြင္ Union ေခၚသည့္ ၂၇ ႏိုင္ငံမွ ၎သြားကပ္ေၾကာင္းကို နားလည္ရန္ လိုအပ္ေၾကာင္း၊ ယေန႔ ႏိုင္ငံမ်ားကို ျပန္ၾကည့္ပါက အေမရိကန္ ဦးစီးသည့္ အေနာက္အုပ္စု၊ ႐ုရွအုပ္စု၊ က်န္သည့္ ၁၅ ျပည္နယ္ အုပ္စု၊ ႐ုရွထဲက တစ္ပိုင္းကြဲၿပီး NATO Series ထဲဝင္သြားၿပီးေတာ့မွ EU ေခၚသည့္ အုပ္စုဆိုၿပီး ဥေရာပ Union ႏွင့္ ေပါင္းသြားသည့္ ႏိုင္ငံမ်ား၊ အာဖရိကႏိုင္ငံတြင္လည္း အာဖရိကယူနီယံဆိုၿပီး တစ္ဖြဲ႔ရွိေၾကာင္း၊ ထို႔အျပင္ အေရွ႔အလယ္ပိုင္းအာရပ္မ်ားျဖစ္ေသာ အေနာက္ကုလားအုပ္စုတစ္စုရွိေၾကာင္း၊ ဒီဘက္မွ ျပန္ၾကည့္ပါက အႏၵိယ၊ တ႐ုတ္၊ ႐ုရွား၊ စသည့္ျဖင့္ အုပ္စုတစ္စုရွိေၾကာင္း၊ ဂ်ပန္သည္ အေမရိကန္ အုပ္စုျဖစ္ေၾကာင္း ၎တို႔မွာ အုပ္စုအေနအထား အၾကမ္းဖ်င္းျဖစ္ေၾကာင္း၊ အေမရိကန္ အုပ္စုအျပင္ EU အုပ္စုက သြားၿပီးေပါင္းေနသည့္ အေနအထားျဖစ္ေၾကာင္း သူ႔ဟာသူ ေပါင္းေနျခင္းသည္ အေၾကာင္းမဟုတ္ေသာ္လည္း ျမန္မာႏိုင္ငံသည္ ပစ္မွတ္ျဖစ္ေနေၾကာင္း၊ တစ္အခ်က္သည္ စစ္အစိုးရ အုပ္ခ်ဳပ္သည့္ ႏိုင္ငံျဖစ္ျခင္းႏွင့္ ျမန္မာသည္ တြန္းလွည္းေလးကဲ့သို႔ သူတို႔အေနျဖင့္ ျမင္ေနၾကေၾကာင္း Issue တင္လိုက္ပါက လူအားလံုးသည္ စိတ္ဝင္စားေနၾကေၾကာင္း၊ တစ္နည္းအားျဖင့္ ျမန္မာႏိုင္ငံကို အေၾကာင္းျပၿပီး International မွာ လူမ်ားႏိုင္ငံကို လုပ္စားလာၾကသည့္ အေနအထားျဖစ္ေၾကာင္း၊ အာဆီယံ၊ တ႐ုတ္၊ အႏၵိယ တို႔၏ အေနအထားတြင္ တစ္ပိုင္းက ျပန္ၾကည့္ပါက အေမရိကန္သည္ အားၾကီးလာသျဖင့္ စီးပြားေရးအရ စစ္ေရးအရ အားၾကီးလာသည့္ ႏိုင္ငံျဖစ္သျဖင့္ ယေန႔အေနအထားအရ ႐ုရွား ကလည္း သီးျခားမယွဥ္ႏိုင္၊ တ႐ုတ္ကလည္းသီးျခားမယွဥ္ႏိုင္၊ ကုလားကလည္း သီးျခားမယွဥ္ႏိုင္ၾကသည့္ အေနအထားျဖစ္သျဖင့္ အေမရိကန္ကို ယွဥ္ရန္ ႐ုရွား၊ တ႐ုတ္၊ အႏၵိယေပါင္းၿပီး အေမရိကန္၏ လြမ္းမိုးမႈကို ျပန္ၿပီး ယွဥ္ႏိုင္ေအာင္ လုပ္ရသည့္ကာလျဖစ္ေၾကာင္း၊ အေမရိကန္ အပိုင္းကို ျပန္ၾကည့္ပါက ၎သည္ အေမရိကန္အုပ္စု၊ EU အုပ္စု၊ ဂ်ပန္အုပ္စု၊ ကိုရီးယားအုပ္စု စသည္ျဖင့္ အေမရိကန္ အုပ္စုျဖစ္ၾကေၾကာင္း၊ ပတ္ဝန္းက်င္ၾကည့္သည့္အခါ အေမရိကန္ဘက္လိုက္သားမ်ား ျဖစ္ေနၾကသည္ကို ျမင္ေအာင္ ၾကည့္တတ္ဖို႔ ျဖစ္ေၾကာင္း၊ နားလည္ေအာင္ ျပန္ၾကည့္လိုက္ပါက အာဆီယံ အုပ္စုထဲတြင္ စကၤာပူ၊ မေလးရွား၊ အင္ဒိုနီးရွား၊ ထိုင္း၊ ဒီဘက္က ၾကားထဲက လြတ္ေနတာက ျမန္မာ၊ လာအို၊ ကေမၻာဒီးယား၊ ဗီယက္နမ္ စသည့္ ႏိုင္ငံေလာက္သာ ျမန္မာႏုိင္ငံႏွင့္ In Line ျဖစ္သည္ကို ေတြ႔ရမွာျဖစ္ေၾကာင္း၊ ထို႔ေၾကာင့္ တ႐ုတ္ကို ကပ္ရမွာျဖစ္ေၾကာင္း၊ တ႐ုတ္ကို ကပ္ရသည့္ အေၾကာင္းရင္းမွာ လက္ရွိ အစိုးရအေနျဖင့္လည္း တ႐ုတ္က မ်က္ႏွာသာေပးေနလို႔၊ တ႐ုတ္ႏွင့္ ေပါင္းစည္းေနလို႔ တ႐ုတ္ကို Back ကစ လုပ္ၿပီးေတာ့ ဝန္ၾကီးကေျပာသည္ဟု ခင္ဗ်ားတို႔ စိတ္ထဲမွာ ထင္ေကာင္း ထင္ၾကလိမ့္မည္ ျဖစ္ေၾကာင္း၊ အမွန္မွာ မဟုတ္ေၾကာင္း၊ လက္ရွိ ယေန႔ ကမၻာတြင္ တစ္ဦးတည္း ရပ္တည္၍ မရေတာ့ေၾကာင္း၊ တစ္ပိုင္းက လုပ္လာသည့္ Plan ကို ျပန္ေျပာရမည္ဆိုပါက အေမရိကန္သည္ ျမန္မာႏိုင္ငံကို ထိမ္းခ်ဳပ္ရန္အတြက္ ျမန္မာႏိုင္ငံသည္ ကမၻာမွာ တစ္ႏိုင္ငံတည္း ရပ္တည္၍ မရသည့္အတြက္ ASEAN Group, EU Group ေနာက္ ႐ုရွား Group ဟိုဘက္က အေမရိကန္ Group တြင္ အေမရိကန္၊ အဂၤလန္၊ ျပင္သစ္၊ ဂ်ာမနီ၊ အီတလီ စသည့္ ႏိုင္ငံမ်ားပါေၾကာင္း၊ ထိုကဲ့သို႔ အုပ္စုမ်ားကြဲေနၾကရာ ျမန္မာႏိုင္ငံသည္ မည္သည့္အတြက္ေၾကာင့္ တ႐ုတ္ကို ကပ္ရသနည္းဆိုသည္ကို အနည္းငယ္ ရွင္းျပလိုေၾကာင္း၊ ႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံသည္ မည္မွ်ပင္ၾကီးၾကီး၊ မည္မွ်ပင္ငယ္ငယ္၊ မည္မွ်ပင္ခ်မ္းသာ ခ်မ္းသာ တိုက္႐ိုက္ က်ဴးေက်ာ္ခ်င္သလို က်ဴးေက်ာ္၍ မရေၾကာင္း၊ ၎ကို မည္သို႔ ခ်ဳပ္သည္ဆိုလွ်င္ ယေန႔ ကုလသမဂၢႏွင့္ ကုစားရမည္ျဖစ္ေၾကာင္း၊ UN တြင္ ၁၉၂ ႏိုင္ငံရွိရာ ထိုအထဲတြင္ ေကာ္မတီအလိုက္၊ က႑အလုိက္ လံုၿခံဳေရးကို ကိုင္သည့္ UN လံုၿခံဳေရး ေကာင္စီရွိေၾကာင္း၊ လူမႈေရးကို ကိုင္သည့္ ေကာင္စီရွိေၾကာင္း၊ အလုပ္သမားကို ကိုင္သည့္ ေကာင္စီရွိေၾကာင္း၊ ပညာေရးကို ကိုင္သည္ UNESCO ရွိေၾကာင္း၊ တစ္နည္းအားျဖင့္ ေျပာရလွ်င္ ယေန႔ International တြင္ သံုးခုသာရွိေၾကာင္း၊ တစ္အခ်က္က ႏိုင္ငံေရးႏွင့္ လံုၿခံဳေရးကို ကိုင္သည့္ Motion တစ္ခု၊ စီးပြားေရး ကိုင္သည့္ Motion တစ္ခု၊ လူမႈေရးကိုင္သည့္ Motion တစ္ခု ရွိလာၾကၿပီ ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ထိုကဲ့သို႔ က႑ (၃) ရပ္ႏွင့္ ကိုင္သည့္အပိုင္းတြင္ အေမရိကန္သည္ ျမန္မာႏိုင္ငံကို တိုက္ရိုက္ တက္လာသည္မွာ ဘာလဲဆိုလွ်င္ ေလ့လာသည့္ လူမ်ား သိလိမ့္မည္ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ကမၻာ႔ေျမပံုကို ၾကည့္သည့္အခါ တ႐ုတ္ႏိုင္ငံ လြတ္လပ္ေရးရခ်ိန္မွ ခ်န္ေကရွိတ္ အစိုးရ ခိုင္ရန္အတြက္ ယေန႔ တ႐ုတ္ေဘးတြင္ တ႐ုတ္ျဖဴ စိုက္ထားသည့္ ထိုင္ဝမ္ဆိုတာ ရွိေၾကာင္း ေျပာၾကား။<br /><br />ထိုင္ဝမ္သည္ အေမရိကန္ေရတပ္ Base ထားၿပီးလွ်င္ တ႐ုတ္ကို ပိတ္ထားသည့္ အေနအထား ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ထိုင္ဝမ္ကၽြန္းသည္ ယေန႔ တ႐ုတ္ျပည္မၾကီး၏ ယေန႔ အေနအထားအရ ႏွစ္ႏိုင္ငံမရွိပဲ One China ျဖစ္ရမည္ဟု ျမန္မာကလည္း ေထာက္ခံထားေၾကာင္း၊ ၎က ပင္မသည္လည္း ထိုအရာပင္ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ထို Issue သည္ အၿမဲရွိေနမည့္ Issue ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ေနာက္ သူ႔ေဘးကို ျပန္ၾကည့္လွ်င္ ဂ်ပန္သည္ အေမရိကန္ ေရတပ္ခံထားေၾကာင္း၊ Pro အေမရိကန္ ျဖစ္ေၾကာင္း၊ အေမရိကန္က ျဖဴလွ်င္ျဖဴၿပီး အေမရိကန္က မဲလွ်င္ မဲသည္ ဆိုသည့္ အေနအထားျဖစ္ေၾကာင္း၊ ေအာက္ဖက္ကို ျပန္ဆင္းလာလွ်င္ တ႐ုတ္ျပည္ႏွင္ ဆက္ႏြယ္သည့္ ေျမာက္ကိုရီးယား၊ ေတာင္ကိုရီးယားရွိေၾကာင္း၊ ေတာင္ကိုရီးယားတြင္ ၿမိဳ႔လယ္တြင္ Base လုပ္ၿပီး အေမရိကန္စခန္း ဌာနခ်ဳပ္ၾကီး ဖြင့္ထားသည့္ အေျခအေနျဖစ္ေၾကာင္း၊ ၎ေနာက္ျပန္လည့္လွ်င္ စကၤာပူကို ေတြ႔ရမည္ျဖစ္ေၾကာင္း၊ စကၤာပူကလည္း အေမရိကန္၏ တပည့္ပင္ျဖစ္ေၾကာင္း၊ မေလးရွား၊ အင္ဒိုနီးရွား၊ ဖိလစ္ပိုင္၊ ထိုင္းစသည့္ ႏိုင္ငံမ်ားအားလံုးသည္ အေမရိကန္ႏွင့္ ပတ္သက္ၿပီး Base လုပ္ထားသည့္ ႏိုင္ငံမ်ားပင္ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ျမန္မာႏိုင္ငံသည္ လြတ္သြားၿပီျဖစ္ေၾကာင္း၊ ဘဂၤလားေဒ့ရွ္သည္ အေမရိကန္ ေရတပ္၏ ေထာက္ပံ့မႈ၊ အေမရိကန္၏ ပံ့ပိုးမႈျဖင့္ ေနလာသည့္ ႏိုင္ငံျဖစ္ေၾကာင္း၊ ဒုကၡသည္ႏုိင္ငံဆိုၿပီး ျမန္မာႏိုင္ငံကို ၂ဝ၁ သန္းၿပီးခဲ့သည့္ နာဂစ္ ကိစၥအတြက္ EU က ေပးရန္ လုပ္ေနသည္မွာ မေန႔က သတင္းစာတြင္ ေဒၚလာ ၈၁ သန္း၊ ၆၆ ရာခိုင္ႏႈန္း ရသြားၿပီျဖစ္ေၾကာင္း၊ သူတို႔ႏုိင္ငံတြင္ ဘဂၤလားေဒ့ရွ္ ေရေဘးျဖစ္စဥ္က သန္း ၂ဝဝ၊ သန္း ၄ဝဝ ကို အေမရိကန္ ႏိုင္ငံအေနျဖင့္ ေပးခ်င္လွ်င္ ေပး၍ရသည့္ အေနအထားျဖစ္ေၾကာင္း၊ ဘဂၤလားေဒ့ရွ္ႏွင့္ အႏၵိယႏိုင္ငံသည္ လက္ဝဲလည္းမဟုတ္၊ လက္ယာလည္းမဟုတ္သည့္ ႏိုင္ငံျဖစ္ေၾကာင္း၊ ဒီမိုကေရစီႏိုင္ငံ ျဖစ္ေသာ္လည္း မည္သည့္ NGO အဖြဲ႔မွ မရွိေၾကာင္း၊ အိႏၵိယၿပီးလွ်င္ ပါကစၥတန္ႏိုင္ငံသည္လည္း လံုးဝ အေမရိကန္တပည့္ ျဖစ္ေၾကာင္း၊ အႏုျမဴလက္နက္ ပိုင္ၾကသည့္ အေနအထား အေျခအေနမ်ဳိး ျဖစ္ေၾကာင္း၊ အာဖကန္ နစၥတန္ ႏိုင္ငံသည္ စစ္ေရးကို အေၾကာင္းျပဳၿပီး အေမရိကန္ ေျခကုတ္ရရွိသြားသည့္ ႏိုင္ငံျဖစ္ေၾကာင္း၊ ထိုအနားတြင္ ဆက္ေနသည့္ တိဘက္သည္လည္း တ႐ုတ္က ေခါင္းေဆာင္ ဒလိုင္းလားမား ထြက္ေျပးသြားသည့္ အတြက္ေၾကာင့္ လက္ရွိတ႐ုတ္က အုပ္ခ်ဳပ္မႈယူထားၿပီး အေမရိကန္က လက္ရွိ အၿမဲတမ္းထိုးေဖာက္ေနသည့္ အေနအထားျဖစ္ေၾကာင္း၊ တ႐ုတ္ကို ပတ္ထားသည့္ မြန္ဂိုလီးယားတြင္ ဆႏၵျပမႈ လက္ရွိျဖစ္ေနၿပီ ျဖစ္ေၾကာင္း၊ CIA ဝင္ေနသည့္ အေနအထား အေျခအေနမ်ဳိး ျဖစ္ပါေၾကာင္း၊ ဆိုလိုသည္မွာ China Containment Policy စီးပြားေရးအရ၊ ႏုိင္ငံေရးအရ တ႐ုတ္ကို ထိန္းခ်ဳပ္ရမည္ဆိုသည့္အခါမွာ လြတ္ေပါက္သည္ ျမန္မာႏိုင္ငံ တခုတည္းသာ ရွိေၾကာင္း၊ ထို႔ေၾကာင့္ Gas ဝယ္ယူေနျခင္းမ်ားမွာလည္း အလကား ဝယ္ေနျခင္း မဟုတ္ေၾကာင္း၊ မိမိတို႔ဘက္ကို ယူနန္-မႏၱေလး၊ အႏၵိယကို ေဖာက္မည္၊ ေက်ာက္ထုဆိပ္ကမ္းကို ေဖာက္မည္ဆိုသည့္ ကိစၥမ်ားမွာ ထိုပင္လယ္ထြက္ေပါက္ကို လာေနၾကသည့္ အေနအထားျဖစ္ေၾကာင္း၊ ထိုင္းကေန ေဖာက္ၿပီးလွ်င္ ထားဝယ္ ေရတပ္ဆိပ္ကမ္းကို ေဖာက္ရန္အတြက္ ဆင္ျဖဴတိုင္၊ မင္းသမီးကို ေဖာက္ၿပီး ဆိပ္ကမ္းၾကီး လုပ္ရန္အတြက္ သေဘာတူ လိုက္ၿပီျဖစ္ေၾကာင္း၊ လက္ရွိ ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ အေျခအေနမွာ ပင္လယ္ထြက္ေပါက္ ရွိေနျခင္း၊ သဘာဝဓာတ္ေငြ႔ ထြက္ေနျခင္းမ်ားသည္ ၎တို႔အတြက္ ပစ္မွတ္ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ယေန႔အခ်ိန္တြင္ ေလာင္စာဆီ Crisis ျဖစ္ၾကသည့္ အေနအထားျဖစ္ေၾကာင္း၊ ေလာင္စာဆီ Crisis ျဖစ္ေနျခင္းမွာ အေမရိကန္ေၾကာင့္ ျဖစ္ေနျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း၊ အာရွ အေရွ႔အလယ္ပိုင္းက အိုပက္တို႔ မည္မွ်ပင္ထြက္ထြက္ ေရနံႏွင့္ ပတ္သက္လာလွ်င္ ေရနံကို ရွာသည္မွာလည္း အေမရိကန္ပင္ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ေရနံထုတ္ျခင္းႏွင့္ ခ်က္ျခင္းမွာလည္း အေမရိကန္ ကုမၸဏီမ်ားမွပင္ ထုတ္လုပ္ျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း၊ ေရာင္းသည့္ ကုမၸဏီမ်ားအားလုံးသည္ အေမရိကန္ ကုမၸဏီမ်ားက ထိန္းခ်ဳပ္ထားျခင္း ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ရွင္းရွင္း ေျပာရလွ်င္ ၎တို႔ ေစ်းကစားေနျခင္း ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ထို Crisis ကိုယူၿပီး ႏိုင္ငံေရး စီးပြားေရး လူမႈေရးကိုပါ အဖြဲ႔ဖြဲ႔ၿပီးမွ လုပ္ေနၾကသည့္ အေနအထားျဖစ္ေၾကာင္း၊ ယေန႔ အေမရိကန္ က်င့္သံုးေနသည္မွာ ဘာလဲဆိုလွ်င္ Humanitarian သည္ လူတစ္ဦးခ်င္းကို ေျပာျခင္း ျဖစ္ေၾကာင္း၊ လူတစ္ဦးခ်င္းကို ၎တုိ႔၏ သေဘာထားႏွင့္ ေျပာသည့္အခါမွာ လူ႔အခြင့္အေရးကို ေရွ႔တန္းတင္ရန္အတြက္ လုပ္လာသည့္ ကာလမွာ ဒီမိုကေရစီႏွင့္ လူ႔အခြင့္အေရးဆိုသည္ အဓိကမွာ ႏိုင္ငံတကာမွာ ရွိေနသည့္ ၎တို႔မၾကိဳက္သည့္ အစိုးရကို ဆန္႔က်င့္သည့္ အဖြ႔ဲအစည္း၊ တရားဝင္ေျမာက္ေပး၍ ရေအာင္ လုပ္ထားသည့္ အဖြဲ႔အစည္း ျဖစ္ေၾကာင္း<br /><br />အေမရိကန္က သတ္မွတ္သည့္ ဥပေဒက မိမိတို႔ ႏိုင္ငံျခားမသြားရ၊ ဘဏ္မ်ားတြင္ ေဒၚလာမရွိ၊ Section မရွိ၊ ေဒၚလာ ျဖတ္ပိုင္ခြင့္မရွိ၊ စီးပြားေရးႏွင့္ ပတ္သက္၍ သြင္းကုန္ထုတ္ကုန္မ်ား ပိတ္ေၾကာင္း၊ မည္မွ်ပိတ္ပိတ္၊ ၎ႏိုင္ငံတစ္ခု၏ ဥပေဒႏွင့္ လုပ္တာ ျဖစ္ေၾကာင္း၊ မိမိတို႔ မလုိက္နာ၍ ရေၾကာင္း၊ ေဒၚလာျဖတ္ပိုင္ခြင့္ မရွိေၾကာင္း၊ စီးပြားေရးႏွင့္ ပတ္သက္၍ သြင္းကုန္/ထုတ္ကုန္မ်ား ပိတ္တာေတြရွိေၾကာင္း၊ မည္မွ်ပိတ္ပိတ္ ၎ႏိုင္ငံ၏ ဥပေဒႏွင့္ လုပ္တာျဖစ္ေၾကာင္း၊ မိမိတို႔ မလုိက္နာ၍ ရေၾကာင္း၊ သို႔ေသာ္ UN ကို ၎ ၂ ခု Issue တင္တဲ့ အခ်ိန္မွာ တစ္ပိုင္းက လံုၿခံဳေရးေကာင္စီမွာ ေလ့လာသူမ်ား သိလိမ့္မည္ ျဖစ္ေၾကာင္း၊ Presidential Statement လံုၿခံဳေရးေကာင္စီမွာ အၿမဲတမ္းအဖြဲ႔ဝင္ (၅) ႏိုင္ငံရွိေၾကာင္း၊ က်န္သည့္ (၁ဝ) ႏိုင္ငံသည္ ႏိုင္ငံေသးေသးၾကီးၾကီး ၁၉၂ အႏုတ္ ၅ ထဲက ႏိုင္ငံမ်ားသည္ အလွည့္က်၊ အႏွစ္ (၅ဝ) ကို တစ္ၾကိမ္ ပါဝင္ႏိုင္ေအာင္ သက္တမ္း (၂) ႏွစ္ရွိသည့္ Non Permanence ၎တို႔က ပါမစ္နစ္ (၅) ႏိုင္ငံ၊ အေမရိကန္၊ အဂၤလိပ္၊ ျပင္သစ္၊ ႐ုရွား၊ တ႐ုတ္ ဟူ၍ရွိေၾကာင္း၊ Non Permanence (၁ဝ) ႏိုင္ငံရွိေၾကာင္း၊ ၎ (၁၅) ႏိုင္ငံတို႔သည္ ဥကၠဌ တစ္လ တာဝန္ယူရေၾကာင္း၊ ၎ တစ္လ Timing ယူၿပီးမွ အဆိုတင္ရေၾကာင္း၊ လူ႔အခြင့္အေရးေကာင္စီ၊ ILO/UNESCO တို႔ႏွင့္ ခ်ိတ္ၿပီး သြင္းေၾကာင္း၊ Presidential Statement သည္ ယူခုႏွစ္ၾကိမ္ထုတ္ၿပီးေၾကာင္း၊ Presidential Statent သည္ Non Binding သည္ ဘာမွ်မလုပ္လည္းရေၾကာင္း ပံုစံအားျဖင့္ရွိေၾကာင္း၊ ၎တြင္ တိုက္တြန္းခ်က္၊ ႏိႈးေဆာ္ခ်က္၊ သတိေပးခ်က္မ်ားရွိေၾကာင္း၊<br /><br />ယခုလုပ္ေနသည္မွာ မျပင္းထန္ေသာ္လည္း ေနာက္တြင္ ျမန္မာကို သိုးမည္းေလး တစ္ေကာင္လို လုပ္ရန္ သတ္မွတ္ၿပီး ကမၻာ႔ႏိုင္ငံမွာ UN ၏ အားကိုးယူ၍ လုပ္ေတာ့မည့္ အေနအထား ျဖစ္ေၾကာင္း၊ မိမိတို႔သြားမည့္ Seven Step သည္ ၂ဝ၁ဝ ႏွစ္စမွာ ျဖစ္ေၾကာင္း၊ တစ္ႏွစ္ခြဲခန္႔ အခ်ိန္သာ က်န္ေတာ့ေၾကာင္း၊ ၎အခ်ိန္အတြင္း အရပ္သားအစိုးရကို အာဏာလြဲရမည္ ျဖစ္ေၾကာင္း၊ UN Site ႏွင့္လာၿပီး ၎ကိစၥကို လုပ္ကိုလုပ္ေတာ့မည့္ အေနအထား အေျခအေနမ်ဳိး ၾကံဳေနရၿပီးျဖစ္ေၾကာင္း၊ International ပတ္သက္၍ ယေန႔လုပ္ၾကမည္ ဆိုတာ မည္သို႔ျဖစ္မလဲဟု ေျပာၾကရရင္ ႏိုင္ငံေတာ္အစိုးရမွာလဲ အၾကပ္အတည္း ဆိုသည္မွာရွိေၾကာင္း၊ မိမိတို႔သည္ ယေန႔လုပ္ေနၾကသည့္ ရည္မွန္းခ်က္မွာ မီးစင္ၾကည့္ ‘က’ ၾကရမည္ျဖစ္ေၾကာင္း၊ သို႔ေသာ္ မိမိတို႔၏ မူကိုေတာ့ မေျပာင္းႏိုင္ေၾကာင္း<br /><br />ပထမဆံုး အေျခခံယူသည္မွာ အင္ဒိုနီးရွားႏွင့္ ပတ္သက္၍ ႏုိင္ငံေတာ္တြင္ သံတမန္တစ္ေယာက္၊ သံတမန္ဆိုသည္မွာ အဆင့္မျမင့္ေၾကာင္း၊ ႏုိင္ငံတစ္ႏုိင္ငံကို လက္ခံလိုက္ၿပီး ဆိုကတည္းက ႏိုင္ငံ၏ ကိုယ္စား အေျချပဳထားသည့္ အခြင့္အေရး International Rights အရ ရသင့္ရႏိုင္သည့္ အခြင့္အေရးျဖစ္ေၾကာင္း၊ အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ အင္ဒိုနီးရွားမွာလည္း သံအမတ္ၾကီး ႐ုတ္သြားေၾကာင္း၊ သံအမတ္ၾကီးသည္ သက္တမ္းကုန္၍ ေခၚသြားျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း၊ ျမန္မာကလည္း သက္တမ္းကုန္၍ ေခၚလာသည့္ အပိုင္းျဖစ္ေၾကာင္း၊ EU ျမန္မာက အင္ဒိုနီးရွားသံအမတ္ကို လက္ခံလိုက္ၿပီ ဆိုသည္ကို ျမန္မာ နယက က ဗိုလ္ခ်ဳပ္မွဴးၾကီးႏွင့္ ေတြ႔ၿပီး လက္ခံလိုက္လွ်င္ ျပတ္ေၾကာင္း၊ ၎တို႔က မျပတ္ေၾကာင္း၊ အစိုးရက ဦးဥာဏ္လင္းကို Nominate လုပ္ၿပီး အစိုးက သေဘာတူေသာ္လည္း လြတ္ေတာ္က သေဘာမတူေၾကာင္းဟု ပယ္ခဲ့ေၾကာင္း၊ ထို႔ေၾကာင့္ ဦးဥာဏ္လင္းကို သံအမတ္အေနျဖင့္ မခန္႔အပ္ဘဲ အာဆီယံ ကိုယ္စားလွယ္ဟူ၍ ျဖစ္သြားေၾကာင္း၊ ယခုအခါ ျမန္မာႏိုင္ငံကေနၿပီး ျမန္မာႏိုင္ငံက အင္ဒိုနီးရွားသံအမတ္ကို လက္ခံလိုက္မွ ဦးဥာဏ္လင္းကို သံအမတ္အျဖစ္ လက္ခံလိုက္ေၾကာင္း၊ EU<br /><br />နာဂစ္ႏွင့္ပတ္သက္၍ ျပည္တြင္းကို စကူးေတာ့မည္ဆိုပါက ‘နာဂစ္’ ကိစၥေပၚလာသည့္အခါတြင္ အေမရိကန္ သေဘၤာက (၃) စင္း၊ ၿဗိတိန္က (၂) စင္း၊ သေဘၤာ ငါးစင္း အုပ္စု၊ ဟယ္လီေကာ္ပတာ ၃၆ စီးႏွင့္ ရိကၡာမ်ားႏွင့္ ေရာက္ေနေၾကာင္း၊ အဝတြင္ ေစာင့္ေနေၾကာင္း၊ ဝင္ခြင့္မေပးဘူး၊ လူေတြေသေတာ့မည္၊ လူေတြေသရန္ အလားအလာရွိေနေၾကာင္း၊ မိန္းမမ်ား၊ ကေလးမ်ား ဘာျဖစ္ေနေၾကာင္း၊ လူမ်ားသည္ ေရမသန္႔၍ အဆိပ္ျဖစ္ ေသေတာ့မည္ ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ကတ္ေဘးတစ္ခု ထပ္ၾကံဳေတာ့မည္၊ ေနာက္ထပ္တစ္ခါ မုန္တိုင္းတစ္ခုထပ္လာၿပီး တိုက္ေတာ့မည္ဆိုသည့္ Weather ေတြႏွင့္ ၿခိမ္းေျခာက္ၿပီး လာေနၾကသည့္ အေနအထားျဖစ္ေၾကာင္း၊ ဝင္ခြင့္မေပးၾကျခင္းသည္ အင္ဒိုနီးရွား ဆူနာမီျဖစ္သည့္အခ်ိန္မွာ အေမရိကန္က Pro American ၎တို႔၏ ဆရာ ဆူနာမီေဘးကို အေမရိကန္သေဘၤာက ဝင္ကူပါမည္ဟု ႏွစ္လလည္း မထြက္ သံုးလလဲ မထြက္၊ ေနာက္ဆံုး (၇) လၾကာမွ ထြက္သြားသည့္ အေျခအေနမ်ဳိး ျဖစ္ခဲ့ေၾကာင္း၊ မလိုအပ္ေတာ့ဘူး ထြက္ပါေတာ့ဆိုၿပီး UN ကို တက္ၿပီး အေၾကာင္းၾကားမွ ထြက္သြားရသည့္ အေျခအေနမ်ဳိးျဖစ္ေၾကာင္း၊ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ အဝင္လာသည့္ ကာလအတြင္းမွာ အဝင္ခံလိုက္လွ်င္ သေဘၤာကပ္ၿပီး ရွပ္ေျပးယာဥ္၊ ရဟတ္ယာဥ္ႏွင့္ လူအင္အား (၂ဝဝဝ) ခန္႔ႏွင့္ ၎တို႔ Facelity ႏွင့္ ဝင္ၿပီး ခ်ေပးသြားမွာ ျဖစ္ေၾကာင္း၊ မထြက္ေတာ့ဘဲ လုပ္စရာ လုပ္ငန္းေတြလုပ္ဖို႔ က်န္ေသးေၾကာင္း၊ Humanitarian လူသားမ်ားတြက္ ခံစားခြင့္လုပ္ေပးရန္ ၎တြင္ တာဝန္ရွိပါသည္စု ေျခကုန္ရသြားၿပီး မထြက္ဘူးဆိုလွ်င္ ၂ဝ၁ဝ ေရြးေကာက္ပြဲတြင္ ဘာလုပ္မလဲ၊ ၎ေရြးေကာက္ပြဲတြင္ ေနဖို႔အတြက္ အကြက္ေခ်ာင္းေနၾကေၾကာင္း<br /><br />ကေမၻာဒီးယား ဟြန္ဆြန္က ေျပာသည္မွာ ၎တို႔ႏိုင္ငံမွာ NGO မ်ားဝင္လာသည္ကို ခံလိုက္ရသည့္အခါ ၎တို႔ယူလာသည့္ ပိုက္ဆံ ၎တို႔ဖာသာသံုး၍ ျပန္သြားသည့္အခါ ၎တို႔ႏိုင္ငံတြင္ အမႈိက္ပံုပဲ က်န္ခဲ့ေၾကာင္း၊ တစ္ပိုင္းက UN ၏ ျပယုဒ္ပဲ ခံလိုက္ရေၾကာင္း၊ တကယ္ အက်ဳိးအျမတ္က ဘာမွ မရွိေၾကာင္း၊ ႐ုရွားတြင္ INGO ႏွင့္ ပတ္သက္သည့္ ဥပေဒကို ေလ့လာေနေၾကာင္း၊ တကယ္ေတာ့ ၎တို႔ အားလံုးသည္ အေမရိကန္၏ တပည့္မ်ားျဖစ္ေၾကာင္း၊ CIA ၏ တပည့္မ်ားျဖစ္ေၾကာင္း၊ ျပည္တြင္းမွာလဲ ရွိေၾကာင္း၊ ဆက္စပ္ေနသည့္ ထိုင္းနယ္စပ္တြင္လည္း ရွိေၾကာင္း၊ တ႐ုတ္ႏွင့္ ဆက္စပ္ေနသည့္ ယူနန္နယ္ထဲမွာလဲ UNH ဟူ၍ အဖြဲ႔တစ္ဖြဲ႔ စေတြ႔ေၾကာင္း၊ ဝင္လို႔ရေအာင္လည္း ဝင္လာၾကေၾကာင္း၊ ဝင္လာသည့္ အခ်ိန္တြင္ ၎တို႔၏ အေထာက္အပံ့သည္ ႏိုင္ငံေတာ္အစိုးရကို ေပးသည္မဟုတ္ေၾကာင္း၊ UN အဖြဲ႔အစည္းကို ေပးသည္ျဖစ္ၿပီး UN ၏ Command အရ ေပးခ်င္သည္ကို ေပးမည္၊ သံုးခ်င္သည္ကို သံုးမည္၊ လုပ္ခ်င္သည္ကို လုပ္မည္ဟု Concept ရွိေနေၾကာင္း<br /><br />ယေန႔ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ NGO အဖြဲ႔ စုစုေပါင္း အားလံုး ၄၂ ဖြဲ႔ခန္႔ရွိေၾကာင္း၊ မည္သည့္ ပစၥည္းမ်ားကို သံုးမွန္းမသိေၾကာင္း၊ ထိုပစၥည္းမ်ား သြင္းလာသည့္အခါ မည္သူမွ် မသိလိုက္ေၾကာင္း၊ လင္ခ႐ုဇာကဲ့သို႔ ကား (၆) စီးပါလာေၾကာင္း၊ မည္သည္က ရသည့္ ေငြျဖင့္ သြင္းမွန္းလည္း မသိေၾကာင္း၊ ပိုဆိုးသည္မွာ ႏိုင္ငံတကာမွာ ဆက္သြယ္ရန္အတြက္ ဆက္သြယ္ေရး ပစၥည္းမ်ား သံုးလာေၾကာင္း၊ ဆက္သြယ္ေရး ပစၥည္းဆိုသည္ကို အသိမခံေၾကာင္း၊ TC ျဖတ္ရမည္ ျဖစ္ေၾကာင္း၊ TC ဆိုသည္မွာ ႏုိင္ငံေတာ္ အစိုးရက ခြင့္ျပဳမွသာ ျဖတ္ရမွာျဖစ္ေၾကာင္း၊ ကားမ်ား၊ ဆက္သြယ္ေရး ပစၥည္းမ်ား ပါလာေၾကာင္း၊ အကုန္လံုးသိမ္းသည့္အခါ မေပးပဲ အကုန္ ျပန္ယူသြားၾကေၾကာင္း၊ Diplomer ဆိုသည့္ လူမ်ားသည္ ႏိုင္ငံေတာ္အေနျဖင့္ တာေပၚလင္လိပ္မ်ား သြင္းရန္ လုပ္သည့္အခါ TC မတင္သည္မ်ားလည္း ရွိေၾကာင္း၊ တင္သည္မ်ားလည္း ရွိေၾကာင္း၊ လာသည့္ ပစၥည္းမ်ား အားလံုးကို ကိုယ့္သေဘာႏွင့္ကိုယ္ ထုတ္သြားၿပီး ေဝသည္မ်ားလည္းရွိေၾကာင္း၊ အျပင္သို႔ ေရာင္းစားသည္မ်ားလည္း ရွိေၾကာင္း ထိုကဲ့သို႔ ေရာင္းစားသည္မ်ားကို အစိုးရ ေရာင္းစားသည္ဟု ေလသံျဖင့္ စၿပီး ပစ္ထိုးလိုက္ေၾကာင္း၊ တကယ္တမ္း လက္ရွိ ေနာက္ဆံုးအေျခအေနမွာ မိမိတို႔သည္ ျပည္တြင္း ဆန္လံုေလာက္ေၾကာင္း၊ မိမိစာရင္းအရ ေအာက္မွ တက္သည့္ စာရင္းအရ လူဦးေရ ၆၁၆၉၉ ဦး လူဦးေရ ၆ ေသာင္းေက်ာ္ကို ႏိုင္ငံေတာ္အစိုးရက ေန႔စဥ္ ဆန္ေကၽြးေနေၾကာင္း၊ ထိုကိစၥမ်ားကို ၎တို႔ အသိအမွတ္မျပဳေၾကာင္း၊ Instant Food မ်ား၊ ဘီစကြပ္မ်ား မေပးရန္ႏွင့္ ေသာက္ေရသန္႔မ်ား လံုေလာက္ၿပီဆိုေသာ္လည္း မရေၾကာင္း၊ လိုခ်င္သည့္ အိမ္ေဆာက္ပစၥည္းမ်ား ေပးပါဆိုသည့္အခါမွာ မည္သူမွ် မလာေၾကာင္း၊ အားလံုးသည္ ၎တို႔ NGO ႏွင့္သူ႔သေဘာႏွင့္ သူ သံုးၿပီး စာရင္းျပသြားသည့္ သေဘာျဖစ္ေၾကာင္း၊ တကယ္ လိုအပ္ေနသည္ကို ႏိုင္ငံေတာ္ အစိုးရမွ အိမ္ေဆာက္ပစၥည္း လိုသည္ဆိုသည့္အခါ တာေပၚလင္မ်ားသာ ေပးေၾကာင္း ေျပာၾကားသြားသည္<br /><br />လိုအပ္ခ်က္အားလံုးတြင္ အိမ္ေျခအားလံုး အပ်က္အစီး (၈) သိန္းခန္႔ရွိေၾကာင္း၊ ေဆာက္ေပးရမည့္ အိမ္ေျခအားလံုး (၆) ေသာင္းေက်ာ္ရွိေၾကာင္း၊ တစ္ၿပိဳင္တည္း မေဆာက္ႏိုင္သည့္ ကာလအတြင္းမွာ ပထမအဆင့္ Target အေနျဖင့္ (၄) ေသာင္းထားေၾကာင္း၊ Target (၄) ေသာင္းက တစ္လႏွစ္လအတြင္းတြင္ အိမ္ေျခ (၄) ေထာင္ကို ၿပီးေအာင္ေဆာက္ဆိုၿပီး ပူးတြဲေဆာက္ေနသည့္ အေနအထားျဖစ္ေၾကာင္း၊ အိမ္တစ္လံုး၏ တန္ဖိုးႏိုင္ငံေတာ္ အစိုးရ သတ္မွတ္ခ်က္သည္ (၆) သိန္းျဖစ္ေၾကာင္း၊ ယခုေဆာက္ေနသည့္ အခ်ိန္မွာ (၁ဝ) သိန္းျဖစ္ေၾကာင္း၊ အိမ္တစ္လံုး (၁ဝ) သိန္းတန္ ေဆာက္ႏိုင္ရန္ အတြက္ သစ္မ်ားအားလံုးကို ရန္ကုန္ကိုသြင္းၿပီး စက္႐ုံမ်ားတြင္ Cutting လုပ္၊ Ready made Cutting ျဖင့္ သြားေဆာက္ျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း၊ သြပ္မိုး၊ ထရံကာ၊ ပ်ဥ္ခင္း၊ အုတ္ဖိနပ္ခံ ေဆာက္ျခင္း ျဖစ္ေၾကာင္း။<br /><br />ICRC ကေတာင္ငူ၊ ပဲခူး (အေရွ႔) ျခမ္း သို႔လာၿပီး ေတာထဲက အိမ္တစ္အိမ္ကို ေထာက္ပံ့ေၾကးဆိုၿပီး တစ္အိမ္ကို ၂၃ဝဝဝ က်ပ္၊ လူ (၅) ဦးခန္႔ လာေပးသြားေၾကာင္း၊ မည္သည့္ ပိုက္ဆံႏွင့္ ေပးသနည္းဟု စိစစ္ရာ ICRC မွေပးသည္ဆို၍ ကရင္က လာေပးေၾကာင္း၊ UNHCR က ၎တို႔စာရင္းအရ စခန္း (၉) ခုတြင္ လူဦးေရ ၁၄ဝဝဝ ကေနၿပီးလူ ၈ဝဝဝ ကို ထုတ္ေပးၿပီး ယခု တတိယ ႏိုင္ငံသို႔ ထုတ္ရန္ အေၾကာင္းျပ၍ NGO ေနာက္ပိုင္းက ကူညီေနသည္မွာ အေမရိကန္ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ထို႔အတူ ထိုအနားတြင္ အဖြဲ႔ (၂ဝ) ေက်ာ္ခန္႔သည္ ႏိုင္ငံေတာ္ကို ဆန္႔က်င္ေနေသာ အဖြဲ႔အစည္းအားလံုးသည္ ေမးတင္ၿပီး ေစာင့္ေနၾကျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း၊ ေရွ႔ေနဆိုင္ရာ အဖြဲ႔၊ NLD-LA အဖြဲ႔၊ DAB အဖြဲ႔၊ FDB အဖြဲ႔၊ စသည့္ အဖြဲ႔မ်ားရွိေၾကာင္း၊ ၎တို႔က မည္သည့္အတြက္ေၾကာင့္ လုပ္သည္ဆိုလွ်င္ ထို NGO ဆိုသည့္လူမ်ားဆီက ပိုက္ဆံယူၿပီး ျမန္မာျပည္က လူမ်ားကို ေထာက္ပံ့သည္ ဆိုသည့္ အေနအထား ျဖတ္စားလတ္စား လုပ္ေနသည့္ အဖြဲ႔မ်ားျဖစ္ေၾကာင္း။<br /><br />KNU ကို တပ္မေတာ္ဖြဲ႔ပါက အခ်ိန္မေရြး ရွိႏိုင္သည့္ အေနအထားျဖစ္ေၾကာင္း၊ ဖြဲ႔စည္းအုပ္ခ်ဳပ္ပံုကို ခိုးၿပီးဆြဲထားၿပီးျဖစ္ေၾကာင္း၊ တရားဝင္ေၾကျငာၿပီး ဖက္ဒရယ္မူၾကီး ထုတ္ၿပီး အင္တာနက္က တင္ထားသည့္ ဖက္ဒရယ္မူကို ဆြဲထားၿပီး ျဖစ္ေၾကာင္း၊ အေဝးေရာက္ အစိုးရဆိုၿပီး ျပည္ေျပးစိန္ဝင္းတို႔ အဖြဲ႔ႏွင့္ ဆြဲထားျခင္းရွိေၾကာင္း၊ သူတို႔တြင္ မရွိသည္မွာ နယ္ေျမတစ္ခုသာျဖစ္ေၾကာင္း၊ ၎တို႔၏ စစ္ေရး အင္အားတက္ေအာင္ လုပ္ေနျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း<br /><br />ယေန႔ ျဖစ္လာသည့္အခါ ေနာက္ဆံုး ျပန္ၾကည့္ပါက CIA ႏွင့္ နဂိုကတည္းက ဆက္ေနၿပီးလွ်င္ ယေန႔ ဟိုဘက္ကို ေျပာင္းသြားေၾကာင္း၊ ႏိုင္ငံေတာ္အၾကီးအကဲကို တိုက္ရိုက္ကိုင္ၿပီးလွ်င္ သူရယ္၊ ေအးျမင့္ရယ္ ေပါင္းစပ္ၿပီး တပ္မေတာ္ၿပိဳကြဲေရးကို သြားေနၾကေၾကာင္း၊ Sector တစ္ခုျဖစ္ေၾကာင္း၊ ယေန႔ ႏိုင္ငံေရး အဖြဲ႔မ်ားကို ျပန္ၾကည့္သည့္အခါ လူအခ်င္းခ်င္းက မေက်နပ္မႈ၊ ထိုအထဲတြင္ မိမိတို႔ေရွ႔က သြားေနၾကသည့္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ၾကီး ထြန္းၾကည္၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ၾကီး ေက်ာ္ဘ၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ၾကီး ျမင့္ေအာင္ တို႔သည္ ပုဂၢိလိက ေဖာက္ဖ်က္မႈက နည္းနည္းပါးပါးသာရွိေၾကာင္း၊ အားလံုးစင္းသည္ဟု မိမိ မေျပာလိုေၾကာင္း၊ သို႔ေသာ္ သက္ေသကို ဆြဲတင္လိုက္သည့္ အတြက္ေၾကာင့္ တပ္မေတာ္ အခ်င္းခ်င္းၿပိဳကြဲေရးကို အဓိကထားၿပီး လုပ္သြားသည့္ အေနအထားကို ေတြ႔ရေၾကာင္း၊ မိမိတို႔လက္ထက္တြင္ မိမိတို႔လုပ္၍ မရေၾကာင္း၊ မိမိတို႔ သတင္းကိုတင္လွ်င္လည္း မွန္သလား မွားသလား ေဘးမွ စရဖကၾကည့္ေနေၾကာင္း၊ ၾကံ့ခိုင္ေရးလည္း ရွိေၾကာင္း၊ ထို႔ေၾကာင့္ ဘာလုပ္လုပ္ မလြတ္ႏိုင္ေၾကာင္း၊ ေဘးမွ ေစာင့္ၾကည့္ေနသည္ဟူေသာ စကားတစ္ခြန္းကို မွာလိုက္လိုေၾကာင္း၊ ထို႔အျပင္ ေထာက္လွမ္းေရး Source (၄) ခုအျပင္ ကုန္သည္ပြဲစားအားလံုးသည္လည္း မကင္းရာ မကင္းေၾကာင္းမ်ား ရွိေနၾကမည္ ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ဆက္သြယ္ရာ ဆက္သြယ္ေၾကာင္းမ်ား ရွိေနၾကမည္ျဖစ္ေၾကာင္း၊ Cover ယူရာယူေၾကာင္းမ်ား ရွိေနၾကမည္ ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ထိုမွ သတင္းမ်ားလည္း ေပးေနၾကမည္ ျဖစ္ေၾကာင္း<br /><br />ျပည္တြင္းမွာ ျဖစ္ေပၚေနသည့္ အေနအထားအေျခအေန ထပ္ၿပီး ေျပာရလွ်င္ လက္ရွိ လုပ္ေပးေနသည့္ ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံ ဥပေဒကို လက္မခံဘူးဟု ဆန္႔က်င္ဘက္ ႏိုင္ငံေရးပါတီျဖစ္သည့္ NLD က ကိုင္စြဲေနျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း၊ NLD ကို ေၾကာက္စရာ မရွိေသာ္လည္း ၎တို႔ ေနာက္ကြယ္တြင္ အေမရိကန္၊ အဂၤလိပ္၊ ျပင္သစ္ သံ႐ုံး သံုး႐ုံးရွိေၾကာင္း၊ သင္တန္းမ်ားေပးျခင္း၊ ေငြမ်ား ေထာက္ပံ့ျခင္း၊ လိုခ်င္သည့္ သတင္းမ်ားေပးျခင္း၊ UN ႏွင့္ ဆက္သြယ္၍ရေအာင္ လုပ္ေပးေနေၾကာင္း၊ ထို႔ေၾကာင္း ၎တို႔သည္ စင္ၿပိဳင္ပါတီေထာင္ရန္ႏွင့္ ၁၉၉ဝ ခုႏွစ္ ဥပေဒကို လက္ရွိစည္းမ်ဥ္းႏွင့္အညီ ပါတီေထာင္မည္ဆိုသည့္ ဖြဲ႔စည္းအုပ္ခ်ဳပ္ပံု ဥပေဒႏွင့္အညီ ပါတီေထာင္မည္ ဆိုသည္က တစ္အုပ္စု၊ ၁၉၉ဝ ခုႏွစ္ ၎တို႔ ေရြးေကာက္ပြဲရလဒ္ကို ကိုင္စြဲထားၿပီး ေျမြမေသ ဒုတ္မက်ဳိး၊ ဆန္႔က်င္ဘက္အတုိင္း ရပ္တည္မည့္ အုပ္စုက တစ္အုပ္စု၊ ဘာမွ မဆက္သြယ္ဘဲ အၿမဲတမ္း တစ္သက္လံုး Anti လုပ္မည့္သူက တစ္အုပ္စု၊ ဘာမ်ားျဖစ္လာမည္ဆိုသည္ကို ေနာက္တစ္ႏွစ္ခြဲပဲ က်န္ေၾကာင္း၊ ႏုိင္ငံေရးသမားသက္သက္ အစိုးရျဖစ္လာမည့္ အခ်ိန္မွာ မၾကိဳက္သူမ်ားကို ျဖဳတ္မည္ျဖစ္ေၾကာင္း၊ မၾကိဳသည့္သူ အနားေပးမည္ ျဖစ္ေၾကာင္း </td></tr></tbody></table> </div> <div class="post-footer"> <div class="post-footer-line post-footer-line-1"> <span class="post-author vcard"> Posted by <span class="fn">Noah Ahphong</span> </span> <span class="post-timestamp"> at <a class="timestamp-link" href="http://mizzimapoem.blogspot.com/2008/12/blog-post.html" rel="bookmark" title="permanent link"><abbr class="published" title="2008-12-06T20:48:00-08:00">8:48 PM</abbr></a> </span> <span class="reaction-buttons"> </span> <span class="star-ratings"> </span> <span class="post-comment-link"> <a class="comment-link" href="https://www.blogger.com/comment.g?blogID=2434347700029564865&amp;postID=3208986857147943692" onclick="">0 comments</a> </span> <span class="post-backlinks post-comment-link"> </span> <span class="post-icons"> <span class="item-control blog-admin pid-1530718304"> <a href="http://www.blogger.com/post-edit.g?blogID=2434347700029564865&amp;postID=3208986857147943692" title="Edit Post"> <img alt="" class="icon-action" src="http://www.blogger.com/img/icon18_edit_allbkg.gif" width="18" height="18" /> </a> </span> </span> </div> <div class="post-footer-line post-footer-line-2"> <span class="post-labels"> </span> </div> <div class="post-footer-line post-footer-line-3"> <span class="post-location"> </span> </div> </div> </div> <h2 class="date-header"><br /></h2><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3362220097313871474-875610877096357872?l=mizzimafeatures.blogspot.com' alt='' /></div>Mizzima Newsnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3362220097313871474.post-84333917035034837522008-12-10T11:47:00.000-08:002008-12-10T11:49:21.939-08:00<table class="contentpaneopen"><tbody><tr style="color: rgb(255, 255, 255);"><td><span>အင္တာဗ်ဴး </span> </td> </tr> <tr style="color: rgb(255, 255, 255);"> <td valign="top"> <span class="small"> မ်ဳိးႀကီး </span> </td> </tr> <tr style="color: rgb(255, 255, 255);"> <td class="createdate" valign="top"> ဗုဒၶဟူးေန႔၊ ဒီဇင္ဘာလ 10 2008 16:07 - ျမန္မာစံေတာ္ခ်ိန္ </td> </tr> <tr> <td valign="top"><br /><br /><h3>(ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ ကိုပဏိၰတ္ထြန္း၏ မိခင္ႏွင့္ ဆက္သြယ္ေမးျမန္းခ်က္) </h3><span style="color: rgb(255, 255, 255);">သားျဖစ္သူက သမုိင္းေပးတာ၀န္ ထမ္းေဆာင္ေနသလို၊ မိဘမ်ားကလည္း သမုိင္းေပး၀တၱရားကုိ ထမ္းေဆာင္ေနသည္ဟု ႏွစ္ရွည္အက်ဥ္းစံ ၈၈ မ်ဳိးဆက္ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ ကိုပဏၰိတ္ထြန္း၏ မိခင္ ေဒၚညြန္႔ညြန္႔ဦးက မဇၥ်ိမကို ယေန႔ ေျပာသည္။ </span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 255);">၂၀၀၇ ခုႏွစ္ ေရႊ၀ါေရာင္ေတာ္လွန္ေရးႀကီး မေပၚေပါက္ခင္ ၾသဂုတ္လ ၂၁ ရက္ေန႔က ကိုပဏၰိတ္ထြန္း အပါအ၀င္ ၈၈ မ်ဳိးဆက္ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ ၁၃ ဦးကို အာဏာပိုင္မ်ားက ဖမ္းဆီးခဲ့သည္။ </span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 255);">သူတို႔ကုိ အင္းစိန္ေထာင္ထဲတြင္ တႏွစ္ေက်ာ္ၾကာ ခ်ဳပ္ေႏွာင္ခဲ့ၿပီး၊ ယခုႏွစ္ စက္တင္ဘာလတြင္ ေထာင္တြင္း သီးသန္႔တရားရံုးက အီလက္ထေရာနစ္ ဥပေဒျဖင့္ တရားစြဲဆိုသည္။ ေအာက္တိုဘာလ ၃၀ ရက္ေန႔တြင္မူ မအူပင္ေထာင္သို႔ ေျပာင္းေရႊ႕ခဲ့ၿပီး၊ ႏို၀င္ဘာလ ၁၁ ရက္ေန႔က ေထာင္ဒဏ္ ၆၅ ႏွစ္ ခ်မွတ္ခဲ့သည္။ </span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 255);">လကုန္ပိုင္းတြင္ သူတို႔ကို ေ၀းလံေခါင္ဖ်ား ေဒသမ်ားရွိ အက်ဥ္းေထာင္မ်ားသို႔ ေျပာင္းေရႊ႕ခဲ့ရာ ကိုပဏၰိတ္ထြန္းလည္း ကခ်င္ျပည္နယ္ ဗန္းေမာ္ေထာင္သို႔ ေရာက္ရွိသြားသည္။ </span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 255);">မိခင္ ေဒၚညြန္႔ညြန္႔ဦးက က်န္းမာေရးႏွင့္ ေငြေၾကးအခက္အခဲ ရွိေနလည္း သားထံသို႔ ဆက္လက္၍ ေထာင္၀င္စာ ေတြ႔သြားမည္ဟု ဆိုသည္။ </span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 255);">ယခုလ ၈ ရက္ေန႔တြင္ ဗန္းေမာ္ေထာင္၌ သားကို ပထမအႀကိမ္ ေထာင္၀င္စာေတြ႔ခဲ့သည့္ သူ႔ကို မဇၥ်ိမသတင္းေထာက္ မ်ဳိးႀကီးက ယေန႔နံနက္ပိုင္းတြင္ ဆက္သြယ္ေမးျမန္းခဲ့သည္။ </span><br /><br /><strong style="color: rgb(255, 255, 255);">ေမး။ အန္တီလာတဲ့ ခရီးကေ၀းေတာ့ က်န္းမာေရးအေျခအေန ဘယ္လိုရိွလဲ။ </strong><br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 255);">ေျဖ။ က်န္းမာေရးက အေတာ္ကို ဆိုးေနတယ္။ ေအာက္လမ္းကေန လာခဲ့ရတယ္။ ရထားက နာရီ ၂၀ ေလာက္စီးရတယ္။ ကားကလည္း နာရီ ၂၀ ေလာက္ စီးရတယ္။ ဒါေတာင္ မႏၱေလးက လူေတြ ေျပာတာ ကား ေစာေရာက္လို႔ ေတာ္ေသးတယ္လို႔ ေျပာၾကတယ္။ ညာဘက္လက္က မေျမွာက္ႏုိင္ေတာ့ဘူး၊ ကပ္ေနတယ္။ </span><br /><br /><strong style="color: rgb(255, 255, 255);">ေမး။ လာရတဲ့ အခက္အခဲေတြ ေျပာျပပါအံုးဗ်။ </strong><br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 255);">ေျဖ။ လမ္းပန္းဆက္သြယ္ေရးေပါ႔ေလ။ မီးရထားနဲ႔လာတာ၊ မနက္ ၃ နာရီေလာက္ႀကီး မႏၱေလးေရာက္တယ္။ အလုပ္ကလည္း မဆင္းၾကေသးဘူး။ ဘယ္သြားလို႔ သြားရမွန္းလည္း မသိဘူး။ ဖုန္းကလည္း ဘယ္ဆက္လို႔ ဆက္ရမွန္းလည္း မသိဘူး။ ဗန္းေမာ္ အေရာက္အထိ ကသိကေအာက္ အရမ္းျဖစ္တာေပါ႔။ </span><br /><br /><strong style="color: rgb(255, 255, 255);">ေမး။ သားကိုေရာ ေထာင္၀င္စာ ေတြ႔ၿပီးၿပီလား။ </strong><br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 255);">ေျဖ။ အန္တီက တနလၤာေန႔ ၁၂ နာရီခြဲေလာက္မွာ ဗန္းေမာ္ ေရာက္တယ္။ ေရာက္ေရာက္ခ်င္းပဲ ေထာင္၀င္စာ တန္းေတြ႔တာ။ သားကေတာ့ က်န္းမာေရး အေျခအေန ေကာင္းပါတယ္။ မစိုးရိမ္ရဘူးေပါ့။ စားေရးေသာက္ေရးကေတာ့ ေထာင္ထမင္း၊ ေထာင္ဟင္းေပါ့ သားရယ္။ အန္တီလည္း ပါလာတဲ့ ဟင္းေလးေတြ၊ ပစၥည္းေလးေတြကိုေတာ့ ေပးခဲ့ပါတယ္။ </span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 255);">သားကေတာ့ မွာပါတယ္။ အေမ မလာႏိုင္ရင္လည္း ေနာက္တေခါက္ မလာဖို႔။ ကေလးေထာင္မွာ ၇ ႏွစ္ က်တုန္းကလည္း ဒီလိုပဲ အဆင္ေျပပါတယ္ပဲ ေျပာပါတယ္။ သူတို႔က တကယ္ရင္ဆိုင္ႏိုင္တဲ့ ကေလးေတြပဲ။ တျခားေတာ့ ထူးထူးေထြေထြ မွာတာမရိွပါဘူး။ Dictionary (အဘိဓာန္) စာအုပ္ေတာ့ ပို႔ေပးဖို႔ မွာပါတယ္။ </span><br /><br /><strong style="color: rgb(255, 255, 255);">ေမး။ ေနာက္တေခါက္ ဘယ္ေတာ့ေလာက္ ျပန္လာျဖစ္မလဲဗ်။ </strong><br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 255);">ေျဖ။ မတ္လေလာက္မွပဲ ျပန္လာႏိုင္မယ္။ </span><br /><br /><strong style="color: rgb(255, 255, 255);">ေမး။ ဗန္းေမာ္က လူေတြကေရာ အန္တီ့ကို အကူအညီေပးၾကလား။ </strong><br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 255);">ေျဖ။ တခါမွ မျမင္ဘူးၾကေပမယ့္ တကယ့္ေဆြမ်ိဳးေတြ၊ မိတ္ေဆြေတြလိုပါပဲ။ နားလည္မႈလည္း ေပးၾကတယ္၊ အားေပးၾကတယ္။ ဦးဦးဖ်ားဖ်ား ေရာက္တာဆိုေတာ့ေလ၊ တည္းခိုခန္းမွာပဲ တည္းလိုက္တယ္။ တည္းလက္စဆိုေတာ့ အိမ္ေတြမွာ မတည္းျဖစ္လိုက္ဘူး။ ေန႔လယ္ပိုင္းမွပဲ အိမ္ေတြကို လိုက္လည္တယ္။ ညေတာ့ တည္းခိုခန္းမွာ ျပန္အိပ္မယ္။ </span><br /><br /><strong style="color: rgb(255, 255, 255);">ေမး။ ဗန္းေမာ္ေထာင္မွာ ကိုပဏိၰတ္ထြန္းအျပင္ တျခား ဘယ္သူေတြ ေရာက္ေနလဲဗ်။ </strong><br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 255);">ေျဖ။ အရင္ဆံုးေရာက္တာက ပဏိၰတ္ထြန္း၊ ကိုမ်ဳိးခင္၊ ဒုတိယအသုတ္က ေအာင္သိန္းလြင္၊ တတိယအသုတ္က ေက်ာ္စြာေ႒းနဲ႔ ထြန္းထြန္းႏိုင္။ </span><br /><br /><strong style="color: rgb(255, 255, 255);">ေမး။ ဘယ္ေတာ့ေလာက္ ျပန္ျဖစ္မလဲဗ်။ </strong><br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 255);">ေျဖ။ က်န္းမာေရးက အေတာ္ဆိုးေနေတာ့ ေလယာဥ္နဲ႔ပဲျပန္မယ္။ မနက္ျဖန္ မနက္ ၇ နာရီေလာက္ေပါ့။ ေလယာဥ္ကြင္း ခ်ိန္းခ်ိန္က ဒီေန႔ေတာ့ လက္မွတ္သြားယူမယ္၊ ေငြသြားေခ်ရမယ္။ တိုက္ရိုက္ေလယာဥ္ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ Transfer ေပါ့။ မႏၱေလး တံတားဦးေလယာဥ္ကြင္းမွာ ၃ နာရီ၊ ၄ နာရီေလာက္ေတာ့ ေနရအံုးမယ္။ ေလယာဥ္က မႏၱေလးကေန ခႏၱီးမွာ လူသြားႀကိဳရအံုးမယ္။ အန္တီတို႔ တိုင္းျပည္က အဲဒါပဲၾကည့္။ ကြင္းသာရိွတာ ေလယာဥ္ရိွတာ မဟုတ္ဘူး။ </span><br /><strong style="color: rgb(255, 255, 255);"><br />ေမး။ ဘာမ်ား ေျပာခ်င္တာ ရွိပါေသးလဲဗ်။ </strong><br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 255);">ေျဖ။ ေျပာခ်င္တာကေတာ့ အခက္အခဲေတြက က်န္းမာေရးနဲ႔ ေငြေရးေၾကးေရး အခက္အခဲေပါ့ကြယ္။ အဲဒါေတြကို ႀကံ႕ႀကံ႕ခံရမွာေပါ့။ သားကလည္း သမိုင္းေပးတာ၀န္ ထမ္းေဆာင္ေနေတာ့ အန္တီတို႔ မိဘေတြအေနနဲ႔ကလည္း သမိုင္းေပး ၀တၱရား ထမ္းေဆာင္ရတာေပါ့။ ဒီလိုပဲ ခံယူထားပါတယ္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 255);">အန္တီတို႔အေနနဲ႔ အတတ္ႏိုင္ဆံုး ေစာင့္ေရွာက္သြားပါမယ္။ အန္တီက ဦးဦးဖ်ားဖ်ား တေယာက္ပဲ လာေတာ့ က်န္တဲ့သူေတြ အားလံုးကလည္း သူတို႔မိဘေတြ ေရာက္သလိုပါပဲ၊ ခံစားၾကရတယ္။ အန္တီကလည္း က်န္ခဲ့တဲ့ မိဘေတြကို သြားၿပီး ေျပာျပႏုိင္တာေပါ႔ေလ။</span><br /><br /></td></tr></tbody></table><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3362220097313871474-8433391703503483752?l=mizzimafeatures.blogspot.com' alt='' /></div>Mizzima Newsnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3362220097313871474.post-9325959507479092102008-11-29T00:43:00.000-08:002008-11-29T00:44:18.469-08:00<table class="contentpaneopen"><tbody><tr> <td valign="top"> <span class="small"> ေမာင္ေမာင္လွႀကိဳင္ </span> </td> </tr> <tr> <td class="createdate" valign="top"> ၾကာသပေတးေန႔၊ ႏုိဝင္ဘာလ 27 2008 18:01 - ျမန္မာစံေတာ္ခ်ိန္ </td> </tr> <tr> <td valign="top"><br /><br />ျမန္မာ့ႏိုင္ငံေရး အခင္းအက်င္းဟာ ျမင္ကြင္းမလွပါဘူး။ အာဏာပုိင္ေတြက ဒီမိုကေရစီေရး လႈပ္႐ွားသူေတြကုိ စနစ္တက် ႏွိပ္ကြပ္ေနပါတယ္။ တသက္တကၽြန္းထက္ပုိတဲ့ ႏွစ္႐ွည္ေထာင္ဒဏ္ေတြကို မတရားစီရင္မႈေတြနဲ႔ အက်ဥ္းခ်ေနပါတယ္။<br /><br />ဒါဟာ လူထုေတြက မဆန္႔က်င္ရဲေအာင္ ေျခာက္လွန္႔တာျဖစ္သလုိ၊ သူတို႔ရဲ႕ ၇ ခ်က္ပါ လမ္းျပေျမပုံကို အၿပီးတိုင္ ေဆာင္႐ြက္ေရးလမ္းေၾကာင္းမွာ အႏွာင့္အယွက္ေတြကုိ ရွင္းလင္းတာလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ အာဏာပုိင္ေတြကုိ မထီေလးစား ဖီဆန္ဆန္႔က်င္တာကုိ အၿငႇဳိးထား လက္စားေခ်တာလည္း ျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />ၿဗိတိသွ်နယ္ခ်ဲ႕ေခတ္ကမွ 'သခင္ေပါက္စ ေထာင္ ၆ လ' ပဲ ႐ိွပါတယ္။ အခု နအဖ မတရားစီရင္တဲ့ ေထာင္ဒဏ္ဟာ အဲဒီေခတ္ကထက္ အဆ ၁၃၀ (၆၅ ႏွစ္ x ၁၂= ၇၈၀ လ) ရွိေနပါတယ္။ <br /><br />ဦးတင္ဦးနဲ႔ ေဒၚစုတုိ႔ကုိလည္း အာဏာပုိင္ကုိ အတိုက္အခံျပဳတဲ့အတြက္ အကန္႔အသတ္မရွိဆုိသလုိ ေနအိမ္အက်ယ္ခ်ဳပ္ ခ်ထားပါတယ္။ အတုိက္အခံ တုိင္းရင္းသားေခါင္းေဆာင္ႀကီးေတြကုိ ႏွစ္ ၈၀ ကေန ႏွစ္ ရာေက်ာ္ေထာင္ဒဏ္ေတြ ခ်မွတ္ခဲ့တာ ရွိပါတယ္။ အတိုက္အခံ ေခါင္းေဆာင္ေတြအျဖစ္ လုပ္ရဲရင္ လုပ္ၾကလုိ႔ ၿခိမ္းေျခာက္စိန္ေခၚထားတာပါ။<br /><br />ႏွစ္ရွည္ေထာင္ဒဏ္ မတရား ခ်ခံလုိက္ရတဲ့ ဒီမိုကေရစီေရးနဲ႔ လူ႔အခြင့္အေရး လႈပ္႐ွားသူေတြဟာ မတရားျပစ္ဒဏ္ ၂ ခု က်ခံလုိက္ရတာပါ။ တခုကေတာ့ ႏွစ္ရွည္ေထာင္ဒဏ္ေတြပါ။ ေနာက္တခုကေတာ့ နယ္ႏွင္ဒဏ္ပါ။ မိသားစုနဲ႔ ေဆြမ်ဳိးသားခ်င္းေတြ လာေရာက္ေတြ႕ဆုံႏိုင္မႈ ခက္ခဲတဲ့ ေ၀းလံတဲ့ ေထာင္ေတြဆီ ေျပာင္းေရႊ႕ပုိ႔ေဆာင္ခံရျခင္းပါ။ ျပစ္ဒဏ္ႏွစ္ခုစလုံးနဲ႔ စိတ္ဓာတ္ပုိင္းကို ရုိက္ခ်ဳိးလိုက္တာပါ။<br /><br />၂၀၁၀ ဆိုတာ ႏွစ္ဦး ဇႏၷ၀ါရီလကေန ႏွစ္ေႏွာင္းပုိင္း ဒီဇင္ဘာအထိပါ။ ၂၀၁၀ မွာ ျပဳလုပ္မယ့္ ေ႐ြးေကာက္ပြဲဟာ တႏွစ္ေက်ာ္ေက်ာ္ႀကီးမ်ားေတာင္ လုိတယ္လုိ႔ ေျပာမရပါဘူး။ နအဖ ထုံးစံအတိုင္း အခ်ိန္ကုိ တိတိက်က် ေျပာမထားပါဘူး။ သူတို႔ လုပ္ခ်င္ရင္ အာဏာ႐ွင္တုိ႔ရဲ႕လကၡဏာတရပ္ျဖစ္တဲ့ "ဖ ဦးထုပ္သုံးလုံး"လမ္းစဥ္အတုိင္း "ျဖတ္ခနဲေပၚတဲ့ အစီအစဥ္ကုိ ျဖဳတ္ကနဲထၿပီး ျဖစ္ကတတ္ဆန္း" လုပ္ၾကမွာပါ။ ဒါေၾကာင့္ ၂၀၁၀ မွာ လုပ္မယ္ဆုိတဲ့ ေ႐ြးေကာက္ပြဲကုိ ၂၀၁၀ ႏွစ္ဦးမွာ မလုပ္ေသးဘူးလုိ႔ အေသအခ်ာ မေျပာႏိုင္ပါဘူး။ အမ်ားဆုံး လုိလွမွ တႏွစ္စြန္းစြန္းေလာက္ပဲ ရွိေတာ့မွာပါ။ အတိအက်ကုိေတာ့ နအဖ ေခါင္းေဆာင္ပုိင္းအခ်ဳိ႕နဲ႔ သူတုိ႔ရဲ႕ ေ၀ဒဆုိင္ရာ အႀကံေပးေတြပဲ သိမွာပါ။<br /><br />ၿပီးခဲ့တဲ့ စက္တင္ဘာ ေနာက္ဆုံုးေထာင္ခါပြဲမွာပဲ အက်ဥ္းသား ၉၀၀၂ ေယာက္ကုိ လႊတ္ေပးခဲ့ပါတယ္။ ၂၀၀၇ ခုႏွစ္ စက္တင္ဘာ ေ႐ႊ၀ါေရာင္ေတာ္လွန္ေရးလုိ အေရးေတာ္ပုံမေပၚေပါက္ဖုိ႔၊ ၂၀၀၉ ခုႏွစ္မွာ နအဖ အတြက္ အေကာင္းျဖစ္ဖုိ႔ ကက္ကင္းကုိက္ ယၾတေခ်တာပါ။<br /><br />မတရား ေရးဆြဲထားတဲ့ အေျခခံဥပေဒနဲ႔အညီ ျပဳလုပ္မယ့္ ေ႐ြးေကာက္ပြဲၿပီးလို႔ စိတ္ႀကိဳက္အစုိးရ ဖြဲ႕ၿပီးရင္ စိတ္ခ်ရၿပီလို႔ တြက္ဆကာ ေအာင္ပြဲခံတဲ့အေနနဲ႔ လြတ္ၿငိမ္းခ်မ္းသာခြင့္နဲ႔ ျပန္လႊတ္ေကာင္း လႊတ္မွာပါ။ နာမည္ေကာင္း ယူၾကဦးမွာပါ။<br /><br />ဗိုလ္ခ်ဳပ္သန္းေ႐ႊကလည္း လမ္းျပေျမပုံကုိ ေအာင္ျမင္ေအာင္ ေဆာင္႐ြက္ဖုိ႔ဟာ ႏိုင္ငံသားတိုင္းရဲ႕ တာ၀န္ျဖစ္တယ္လုိ႔ ေျပာသြားခဲ့ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ နအဖ အေနနဲ႔က တဖက္သပ္ စီစဥ္ထားတဲ့ လမ္းျပေျမပုံမွ တေ႐ြးသား အေလွ်ာ့ေပးမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဘယ္ဖိအား ဘယ္စကားနဲ႔ပဲ နားခ်နားခ် နားေယာင္မွာ မဟုတ္သလုိ နားေထာင္မွာလည္း မဟုတ္ပါဘူး။ "ဘယ္သူေသေသ ငေတမာဖုိ႔" ပဲ ေရွ႕႐ႈသြားေနမွာပါ။<br /><br />အာဏာပုိင္ေတြကုိ ဆန္႔က်င္တယ္လုိ႔ ယူဆရသူေတြကုိ ႏွစ္ရွည္ေထာင္ဒဏ္ေတြ မတရားစီရင္လုိက္လို႔ ေနာင္ၾကဥ္သြားၾကမွာပဲ။ ၂၀၁၀ အတြက္ ခလုတ္တံသင္း ႐ွင္းသြားမွာပဲလုိ႔ နအဖ က ထင္တလုံးနဲ႔ ေက်နပ္အားရေနမွာ အမွန္ပင္။ သူတုိ႔ေမွ်ာ္လင့္မထားတဲ့ ကြင္းဆက္ျဖစ္ရပ္ေတြက တရစပ္ ေပၚေပါက္လာေနပါတယ္။ မတရား အျပစ္ေပးခံလုိက္ရသူေတြ ကုိယ္တုိင္သာမက သူတို႔ရဲ႕ မိသားစု၀င္ေတြကပင္ အထူးသျဖင့္ မိခင္ေတြ၊ အမ ညီမေတြကေတာင္ ယုံၾကည္ခ်က္ေၾကာင့္ မတရားအျပစ္ဒဏ္ ခံသြားရသူေတြအတြက္ ဂုဏ္ယူ၀င့္ႂကြားစြာ အားေပးစကားေတြနဲ႔ အာဏာပုိင္ေတြရဲ႕ မတရားစီရင္မႈကုိ အံတု႐ႈတ္ခ်လိုက္ၾကပါတယ္။ စိတ္ဓာတ္ေတြ ယုိင္လဲမသြားၾကပါဘူး။<br /><br />ျပည္တြင္းျပည္ပရွိ ျပည္သူအမ်ားကလည္း ခံျပင္းေဒါသျဖစ္ေနၾကပါတယ္။ ကုလသမဂၢ အပါအ၀င္ ႏိုင္ငံတကာ အဖြဲ႔အစည္းေတြကလည္း ျပစ္တင္႐ႈတ္ခ်ၾကပါတယ္။ လုံၿခဳံေရးေကာင္စီကလည္း နအဖ ရဲ႕ လူ႔အခြင့္အေရး ခ်ဳိးေဖာက္မႈအေပၚ အေရးယူေဆာင္႐ြက္ဖုိ႔ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ခ်ခဲ့ပါတယ္။ ႏိုင္ငံႀကီးေတြကလည္း ပုိမုိဖိအားေပး အေရးယူေဆာင္ရြက္ဖုိ႔ စုိင္းျပင္းလ်က္႐ွိေနၾကပါတယ္။ ဒီရက္ပုိင္းအတြင္းမွာပဲ ေဒၚစုနဲ႔ စြယ္စုံအႏုပညာ႐ွင္ ကုိသူရ ေခၚ ဇာဂနာကုိ ႏိုင္ငံတကာဆုေတြ ခ်ီးျမႇင့္လိုက္ပါတယ္။ အားနည္းသူေတြဘက္က အားေပးအားျဖည့္လုိက္ပါတယ္။<br /><br />နအဖ ႏိုင္နင္းစြာ မကုိင္တြယ္ႏိုင္တဲ့ အေရးအႀကီးဆုံး ၂ ခုကေတာ့ တရားဥပေဒစုိးမုိးေရးနဲ႔ စီးပြားေရးက႑ပါ။ အခုလို နအဖက မတရားတဲ့ တရားစီရင္မႈနဲ႔ မတရားဥပေဒေတြနဲ႔ ႏွစ္ရွည္ေထာင္ဒဏ္ေတြ ခ်မွတ္ျခင္းမွာ ခုိင္မာတိက်တဲ့ တရားဥပေဒစုိးမုိးျခင္း မရွိေၾကာင္း မီးေမာင္းထုိးျပလုိက္တာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ တရားဥပေဒ စိုးမုိးေရးမရွိတဲ့ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးယႏၱရားအျဖစ္ နအဖ အေပၚ ယုံၾကည္မႈအား အလြန္အားနည္းသြားေစပါတယ္။<br /><br />စီးပြားေရးမွာလည္း အမ်ားျပည္သူ အက်ဳိးျဖစ္ထြန္းေစမယ့္ မူ၀ါဒလည္း နအဖမွာ ခုိင္ခုိင္မာမာ မရွိလွပါ။ ဒါေၾကာင့္လည္း အမ်ားျပည္သူေတြအတြက္ ဖြံ႕ၿဖဳိးတုိးတက္မႈေတြ အလြန္နည္းပါးပါတယ္။ ဆင္းရဲခ်မ္းသာမႈဟာ အလြန္ကြာဟလ်က္ရွိေနပါတယ္။ ျမန္မာျပည္သူအမ်ားစုရဲ႕ ဆင္းရဲတြင္းဟာ နက္သထက္ နက္ေနပါတယ္။ ကမၻာ့စီးပြားေရးကပ္ သင့္ေနတဲ့ မ်က္ေမွာက္ကာလမွာ စီးပြားေရးအက်ပ္အတည္းဒဏ္ကို အနည္းနဲ႔အမ်ား ခံေနရပါၿပီ။ ကာလၾကာလာတဲ့အခါ မ်ားစြာ ခံရမွာျဖစ္ပါတယ္။ တျခားႏိုင္ငံေတြအေနနဲ႔ ဒီဒဏ္ကုိ ျပန္လည္ကုစား နလန္ထူႏိုင္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ေကာင္းမြန္တဲ့ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး (good governance) တရပ္ ျဖစ္ဖုိ႔ တရားဥပေဒစိုးမိုးေရးနဲ႔ ေကာင္းမြန္တဲ့ စီးပြားေရးဆုိတာေတြ ခ်ိနဲ႔အားနည္းေနတဲ့ နအဖ အတြက္ကေတာ့ ဒီ ဂယ္ေပါက္က ထြက္ႏိုင္မွာ မဟုတ္ပါ။<br /><br />စစ္မွန္တဲ့ ဒီမုိကေရစီႏိုင္ငံသစ္အျဖစ္ အဓြန္႔ရွည္ရပ္တည္ႏိုင္ဖုိ႔အတြက္ ျပည္သူအမ်ား ခ်စ္ခင္ၾကည္ညိဳ ေလးစားခံရတဲ့ အုပ္ခ်ဳပ္သူေတြျဖစ္ေအာင္ နအဖ အေနနဲ႔ အမ်ားရဲ႕ ေတာင္းဆုိမႈေတြကုိ အေလးထား လုပ္ေဆာင္ရန္မွာ အခ်ိန္မေႏွာင္းေသးပါ။ အခ်ိန္မီ ျပန္လည္စဥ္းစားကာ ျပင္ဆင္ေဆာင္ရြက္မွသာ 'လႈပ္ေလ ျမဳပ္ေလ ဆုပ္ေလ စူးေလ' မျဖစ္မွာပါ။<br /></td></tr></tbody></table><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3362220097313871474-932595950747909210?l=mizzimafeatures.blogspot.com' alt='' /></div>Mizzima Newsnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3362220097313871474.post-34533250693409622172008-11-29T00:32:00.000-08:002008-11-29T00:43:22.572-08:00<table class="contentpaneopen"><tbody><tr> <td valign="top"> <span class="small"> ကိုေမာ္ </span> </td> </tr> <tr> <td class="createdate" valign="top"> ၾကာသပေတးေန႔၊ ႏုိဝင္ဘာလ 27 2008 17:59 - ျမန္မာစံေတာ္ခ်ိန္ </td> </tr> <tr> <td valign="top"><br /><div style="text-align: center;"><img src="http://mizzimaburmese.com/images/NewsPhotos/NOV08/ko-maw.jpg" alt="အက်ဥ္းစံ ဓမၼ၀ါဒီတ႔ို၏ အနစ္နာခံ ပါရမီ" title="အက်ဥ္းစံ ဓမၼ၀ါဒီတ႔ို၏ အနစ္နာခံ ပါရမီ" width="600" border="0" height="136" /></div><br />သံသရာသက္တမ္းႏွင့္ ႏႈိင္းယွဥ္လိုက္လွ်င္ လူ႔ဘ၀သက္တမ္းဟူသည္ ေရပြက္ပမာ ခဏတာမွ်သာျဖစ္၏။ ထိုသို႔ ခဏတာ လူ႔ဘ၀ကိုပင္ ရဖို႔ရာ မႏုႆတၱဘာေ၀ါ ဒုလႅေဘာဆိုသည့္ ဗုဒၶေဒသနာေတာ္အရ လြန္စြာပင္ ခက္ခဲလွ၏။ ထုိမွ်ရခဲလွေသာ လူ႔ဘ၀၏ တိုေတာင္းလွေသာ ကာလအတြင္းမွာပင္ လူတို႔သည္ ေသာကကို ရင္၀ယ္ပိုက္ျပီး လူ႔ဘ၀ကို ျဖတ္သန္းေနၾကရသည္ဆိုပါက ရခဲလွေသာ လူ႔ဘ၀ကို ရလာရျခင္းသည္ အဓိပၸာယ္ရွိေတာ့မည္ မဟုတ္။<br /><br />သို႔ေသာ္ ယေန႔ အမိျမန္မာျပည္ရွိ လူသားမ်ားသည္ လူရယ္လို႔ စျဖစ္လာၿပီဆိုကတည္းက လူသား၏ ရပိုင္ခြင့္၊ ရပ္တည္ရွင္သန္ပိုင္ခြင့္မ်ားကို ထိန္းခ်ဳပ္ခံေနရေလၿပီ။ အာဏာမရွိသူ (၀ါ) မထိန္းခ်ဳပ္ႏုိင္သူသည္ အာဏာရွိသူ (၀ါ) ထိန္းခ်ဳပ္ႏိုင္သူ၏ အလိုသို႔ ေစညႊန္ရာအတိုင္း လုပ္ေဆာင္ေနၾကရ၏။ ထားရာေန ေစရာသြား ဘ၀မွာ ဒုကၡမ်ဳိးစံုႏွင့္ ရင္ဆိုင္ေနၾကရသည္။ ထုိသို႔ လူအခ်င္းခ်င္း အႏိုင္က်င့္ ဗိုလ္က်မႈေတြေၾကာင့္ ေလာကႀကီး တုန္လႈပ္ေခ်ာက္ခ်ားဖြယ္ရာမ်ားႏွင့္ ျပည့္ႏွက္ေန၏။<br /><br />ေလာကဟုဆိုရာ၌ ေလာက၏ သေဘာသဘာ၀ကို ဆရာႀကီးဦးေရႊေအာင္က ဘ၀ အျမင္သစ္ စာအုပ္မွာ ဖြင့္ဆိုရာတြင္ - - - ေလာကကို တည္ၿငိမ္ေအာင္လုပ္သည့္ တရားစုလည္းရွိ၏။ ေလာကကို မတည္ၿငိမ္ေအာင္လုပ္သည့္ တရားစုလည္းရွိ၏။ ေလာကကို တည္ၿငိမ္ေအာင္လုပ္သည့္ တရားစုကို ဓမၼဟု ေခၚသည္။ ေလာကကို မတည္ၿငိမ္ေအာင္လုပ္သည့္ တရားစုကို အဓမၼဟု ေခၚသည္။ ထုိေၾကာင့္ ဓမၼႏွင့္ အဓမၼသည္ ေလာက၌ ထာ၀စဥ္ဆန္႔က်င္ၾက၏။ အခ်င္းခ်င္း ဆန္႔က်င္ေနေသာေၾကာင့္ပင္ ေလာကသည္ ျဖစ္ေပၚေနျခင္းျဖစ္၏။ သုိ႔ျဖစ္ေလရာ ေလာကဟူသည္ ဓမၼႏွင့္ အဓမၼတို႔ စစ္ခင္းရာ စစ္ေျမျပင္ျဖစ္၏ - - - ဟု ဖြင့္ဆိုထား၏။္<br /><br />ေလာက၌ အဓမၼ၀ါဒီမ်ားလႊမ္းမိုးေနသည့္ ကာလသည္ တုန္လႈပ္ေခ်ာက္ခ်ားဖြယ္ရာမ်ားႏွင့္ ျပည့္ႏွက္ေနသည္မွာ သဘာ၀ပင္ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္လည္း အနိစၥသေဘာ (၀ါ) အေျပာင္းအလဲဆိုသည့္ သေဘာတရားသည္လည္း အစဥ္အၿမဲ ခ်ဥ္္းကပ္နီးစပ္ေနေလ၏။<br /><br />ယေန႔ကာလသည္ အမိျမန္မာျပည္၌ ဓမၼႏွင့္ အဓမၼ၀ါဒီမ်ား စီးခ်င္းထိုးရာ စစ္ေျမျပင္သဖြယ္ တစတစ ထင္ဟပ္ေပၚလြင္လာခဲ့ၿပီး ျဖစ္သည္။ စစ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရး အာဏာယႏၱရားျဖင့္ တုိင္းသူျပည္သားမ်ားအား ထာ၀စဥ္ အႏိုင္က်င့္ဗိုလ္က်ႏိုင္ေအာင္ အစြမ္းကုန္ ဖိႏွိပ္ျပေန၏။ ေထရ၀ါဒ ဗုဒၶသာသနာကို မိခင္ဘာသာအျဖစ္ ေခတ္အဆက္ဆက္က လြတ္လပ္စြာ ထြန္ကားတည္တံ့လာခဲ့ရာ အမိျမန္မာျပည္ရွိ သာသနာ့၀န္ထမ္း ရွင္၊ ရဟန္းတို႔၏ မ်က္ေမွာက္ကာလ အေျခအေနသည္ အႏိုင္က်င့္ ဗုိလ္က်ခံ၊ စိုးမိုးခ်ယ္လွယ္ခံ၊ သင္းကြဲႏွိပ္ကြပ္ခံအျဖစ္ ရပ္တည္ေနၾကရသည္။<br /><br />ဒါယကာအေရး သာသနာ့ေဘးကို က်ေရာက္လာေနသည့္ အႏၱရာယ္မွ ဗုဒၶအလိုေတာ္က် ေမတၱာ၀ါဒျဖင့္ ကာကြယ္သည့္ ဗုဒၶကိုယ္စား တပည့္သား သမၼဳတိသံဃာမ်ားကို သတ္ျဖတ္ညွင္းဆဲ လူ၀တ္လဲကာ ေထာင္သြင္းအက်ဥ္းခ်ေန၏။ သာသနာကိုခ်စ္၊ သာသနာကို ျမတ္ႏိုးကာ သာသနာအဆံုးအမေတြကို တန္ဖိုးထားၿပီး သာသနာေတာ္ႀကီး အဓြန္႔ရွည္ တည္တန္႔ေရးအတြက္ ရႈေထာင့္ေပါင္းစံုမွ ႀကိဳးပမ္းထမ္းေဆာင္ေနၾကေသာ သာသနာျပဳပုဂၢဳိလ္ ရဟန္းသာမေဏမ်ားအား သာသနာေတာ္ကို ဖ်က္ဆီးသူ သာသနာေတာ္ႀကီး၏ ရန္သူအျဖစ္ စြပ္စြဲရႈတ္ခ်သည့္ျပင္ စိတ္ႀကိဳက္ဥပေဒ၊ စိတ္ႀကိဳက္ပုဒ္မေတြကို အသံုးခ်ၿပီး ေထာင္သြင္း အက်ဥ္းခ်ေနၾကသည္။<br /><br />ဗဟုဇနဟိတာယ ဗဟုဇနသုခါယ ဟူသည့္ ေဒသနာေတာ္ႏွင့္အညီ တပည့္ ဒါယကာ၊ ဒါယိကာမတို႔ အက်ဳိးစီးပြားအလို႔ငွာ၊ ခ်မ္းသာေစေၾကာင္းအလို႔ငွာ သရဏဂံုေဆာက္တည္ကာ ေမတၱာပို႔သ စီတန္းလွည့္လည္ၾကေသာ ဗုဒၶကိုယ္စား သမၼဴတိ သံဃာေတာ္မ်ားကို ရိုက္ႏွက္သတ္ျဖတ္ျခင္းသည္ သံဃာတည္းဟူေသာ ရတနာထက္ အာဏာတည္းဟူေသာ ရတနာကို ကိုးကြယ္ဆည္းကပ္မိၾကျခင္းေၾကာင့္ ျဖစ္ဧ။္။ ထိုအာဏာ (၀ါ) လုပ္ပိုင္ခြင့္ေတြကို မက္ေမာ တြယ္တာမိေသာေၾကာင့္ပင္ အဓမၼ၀ါဒီသမားတို႔သည္ ေလာကႀကီး တခုလံုးအား ခုတံုးလုပ္ကာ အသံုးခ်ေနၾကသည္။<br /><br />၄င္းတို႔သည္ ဘ၀ကို ကိုးကြယ္ရာအျဖစ္ျဖင့္ ရႈျမင္ကာ ဖက္တြယ္ကိုးကြယ္ေနၾက၏။ ထိုသုိ႔ ဖက္တြယ္ကိုးကြယ္၍ အဓမၼ၀ါဒမ်ား က်င့္သံုးၿပီး ဗိုလ္က်ႏွိပ္စက္သမႈ ျပဳေနၾကသည့္အတြက္ ၄င္းတို႔၏ လူ႔ဘ၀ကို ရလာရျခင္း ေရာက္လာရျခင္း၏ ဘ၀အဓိပၸာယ္ (၀ါ) လူ႔သားတည္းဟူေသာ တန္းဖိုးကိုလည္း တၿပိဳင္တည္းမွာပင္ စိုးစဥ္းမွ် မက်န္ေအာင္ ကာယကံေျမာက္ ေခ်ဖ်က္ၿပီးသား ျဖစ္ေနေစ၏။<br /><br />အမွန္အားျဖင့္ လူသားတဦး၏ ဘ၀တန္ဖိုးကို ပံုေဖာ္ရာတြင္ မိမိ၏ တခဏာတာ ရရွိေရာက္ရွိလာေသာ လူ႔ဘ၀ကို ကိုးကြယ္အရာအျဖစ္ျဖင့္ ကိုးကြယ္ရမည္မဟုတ္၊ အသံုးခ်စရာအျဖစ္ျဖင့္ အသံုးခ်ရမည္ျဖစ္သည္။ အသံုးခ်စရာအျဖစ္ျဖင့္ အသံုးျပဳရာတြင္လည္း ငါတည္းဟူေသာ အတၱအက်ဳိးစီပြားအတြက္္ ပဓာနမဟုတ္ဘဲ ေလာကတည္းဟူေသာ ပရအက်ဳိးစီးပြားအတြက္သာ ပဓာနျဖစ္ေစရမည္ျဖစ္သည္။ သို႔မွသာ ေလာကႀကီး တည္ၿငိမ္ေအးခ်မ္းကာ သာယာ၀ေျပာေနေပလိမ့္မည္။<br /><br />မ်ားေသာအားျဖင့္ ေလာက၌ မည္သည့္ပုဂၢိဳလ္၊ မည္သည့္သတၱ၀ါပင္ ျဖစ္ေစကာမူ မိမိတို႔၏ ဘ၀ကို တည္ၿငိမ္ေအးခ်မ္း ေစခ်င္ၾကသည္ခ်ည္း ျဖစ္၏။ သို႔မွသာ ရွင္သန္ရာ လူ႔ဘ၀သည္လည္း တန္းဖိုးရွိရွိိ ျဖတ္သန္းႏိုင္မည္ျဖစ္သည္။ လူျဖစ္ရက်ဳိးလည္း နပ္ေပလိမ့္မည္္။ ဗုဒၶ၏ အဆံုးအမေတာ္အရ လူ႔ဘ၀၏ အႏွစ္သာရသည္ ေကာင္းေကာင္း၀တ္၊ ေကာင္းေကာင္းစား၊ ေကာင္းေကာင္းေနရျခင္းတို႔ မဟုတ္။ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ ေနထိုင္ရျခင္းသာ ျဖစ္၏။ ေရွးပညာရွိ သူေတာ္ေကာင္းတို႔သည္လည္း ေလာကီဓမၼ၊ ေလာကုတၱရာဓမၼတို႔၌ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ က်င့္ႀကံေနထိုင္ျခင္းျဖင့္ လူ႔ဘ၀၏ အႏွစ္သာရကို သက္ေသျပခဲ့ၾကသည္။<br /><br />ၿငိမ္းခ်မ္းသာယာမႈျဖင့္ လူ႔ဘ၀၏ အႏွစ္သာရကို ပံုေဖာ္ရာ၌ လူပုဂိၢဳလ္ သတၱ၀ါဟူသည္ ပဓာနမဟုတ္၊ ဓမၼႏွင့္ အဓမၼသည္သာ ပဓာနျဖစ္သည္။ ထိုေၾကာင့္ မိမိေနထုိင္ရာ သက္ဆိုင္ရာ ပတ္၀န္းက်င္ေလာက၌ အဓမၼ မထြန္းကားရေလေအာင္ ေဆာင္ရြက္ေရးမွာ လူသားတုိင္း၏ တာ၀န္ျဖစ္သည္။ ထိုတာ၀န္အရ အဓမၼ မထြန္းကားေအာင္ ေဆာင္ရြက္္ရာ၌ အနစ္နာခံမႈသည္ အေရးႀကီး၏။ အနစ္နာခံမႈရွိမွ ေအာင္ျမင္မည္္။<br /><br />ယေန႔ အမိျမန္မာျပည္၌ အက်ဥ္းက်ခံ ရဟန္း၊ ရွင္၊ လူ၊ ေက်ာင္းသားျပည္သူမ်ားသည္လည္း အနစ္နာခံျခင္းျဖင့္ တုိင္းျပည္အက်ဳိးကို သယ္ပိုးေနၾကသည္။ အဓမၼ၀ါဒီအေပၚ ဓမၼ၀ါဒီမ်ား ႀကီးစိုးဖို႔ရန္ သႏိၷဌာန္ျဖင့္ အနစ္နာခံေနၾကသည္။ ထုိသူတို႔သည္ ဗုဒၶအလိုေတာ္က် ေမတၱာတည္းဟူေသာ လက္နက္ကို စြမ္းသထက္စြမ္းေအာင္ တစတစ က်င့္ယူေနၾက၍ ဓမၼ၀ါဒီ ပီသစြာ ရပ္တည္ေနၾက၏။<br /><br />ျမတ္စြာဘုရားရွင္၏ က်င့္ထံုးကို ၾကည့္မည္ဆိုပါလွ်င္လည္း သုစရိုက္သည္ အနစ္နာခံျခင္းသေဘာကို ေဆာင္၍ ပုညကိရိယသည္ သူတပါး အက်ဳိးေဆာင္ျခင္း သေဘာကို သက္ေရာက္၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ျမတ္စြာဘုရား၏ အလိုေတာ္က် လူသားတိုင္းတြင္ အနစ္နာခံဖို႔ တာ၀န္ရွိ၏။ သူတပါးအက်ဳိးကို ေဆာင္ရြက္ဖို႔ တာ၀န္လည္း ရွိသည္။ ထုိႏွစ္မ်ဳိးကို မိမိတို႔ စြမ္းႏိုင္သမွ် ေဆာင္ရြက္္မွသာလွ်င္ ေလာက၌ ဓမၼႀကီးစိုး၍ ေလာကႀကီး ၿငိမ္းခ်မ္းသာယာ ၀ေျပာမည္ ျဖစ္သည္။ အတၱ၌ ဓမၼႀကီးစိုးျခင္း အေျခခံသည္ ေလာက(၀ါ) ပရတြင္ ဓမၼႀကီးစိုးမႈအား ေက်းဇူးျပဳ၏။ အတၱ၏ ဓမၼႀကီးစိုးျခင္းဟူသည္မွာ မိမိ၏ ကိုယ္က်င့္သိကၡာကို စည္းစိမ္ ဥစၥာတို႔ႏွင့္၄င္း၊ ရာထူးဌာနႏၱရတို႔ႏွင့္၄င္း၊ ဂုဏ္ပကာသနတို႔ႏွင့္၄င္း မလဲျခင္းပင္ ျဖစ္သည္။<br /><br />ဗုဒၶေဒသနာေတာ္အရ ဘုရားအေလာင္းေတာ္ ဘ၀မ်ားကိုၾကည့္လွ်င္ အံခ်ီးဖြယ္မ်ားႏွင့္ အတုယူဖြယ္ရာမ်ားစြာ ေတြ႔ရ၏။ ေလာကအေပၚ အဓမၼ မထြန္းကားႏိုင္ေရးအတြက္ အနစ္နာခံၿပီး ေဆာင္ရြက္ေတာ္မူေသာ ဘုရားအေလာင္းသည္ ငရဲလည္း က်ခဲ့၏၊ ဆင္လည္း ျဖစ္ခဲ့၏၊ နဂါးလည္း ျဖစ္ခဲ့၏၊ သို႔ရာတြင္ ထုိသုိ႔ က်ဴးလြန္ရာ၌ ဘုရားအေလာင္းသည္ ေလာက၌ ဓမၼအေပၚ အဓမၼက မလႊမ္းမိုးရေလေအာင္ မိမိကိုယ္ကို အနစ္နာခံၿပီး ေဆာင္ရြက္ျခင္းျဖစ္၏။ ဤသည္မွာ ေလာကသားတို႔ တာ၀န္ျဖစ္သည္။ ထုိတာ၀န္ကို ေလာကသားတို႔အေနျဖင့္ မေရွာင္လြဲအပ္။ မေရွာင္လြဲအပ္သျဖင့္ ထိုတာ၀န္ကို ေက်ပြန္စြာ ေဆာင္ရြက္ေလေသာေၾကာင့္ ဘုရားအေလာင္းသည္ ျဖစ္ေလရာ ဘ၀တို႔၌ အထက္တန္းက အျဖစ္မ်ား၏။ ငွက္ျဖစ္လွ်င္လည္း ငွက္မင္း၊ ငွက္ပေရာဟိတ္။ အျခားေသာ ဘ၀တို႔၌လည္း ထုိနည္းတူ အထက္တန္းက အျဖစ္မ်ား၏။ ထုိသို႔ျဖစ္ရျခင္းမွာ ဘုရားေလာင္းသည္ မိမိ၏ ဘ၀ကို စေတးၿပီး ဓမၼဘက္က ရပ္တည္ခဲ့ေသာေၾကာင့္ ျဖစ္၏။<br /><br />ထို႔ေၾကာင့္ ဘုရားေလာင္း၏ ထံုးကို ႏွလံုးမူ၍ ေလာက၌ ဓမၼထြန္းကားၿပီး အဓမၼ ကြယ္ေပ်ာက္ရေလေအာင္ မတတ္သာလွ်င္ မိမိတုိ႔၏ ဘ၀ကို စေတးၿပီး ေဆာင္ရြက္ဖို႔လိုပါသည္။<br /><br />တာ၀န္ဟူသည္ ေရွာင္၍ မရေကာင္း။ တာ၀န္ကို ေက်ပြန္ေအာင္ ေဆာင္ရြက္္ရာ၌ အနစ္နာခံႏိုင္ျခင္းသည္ပင္ ပါရမီ မည္ပါ၏။ ပါရမီဟူသည္လည္း အေဟာသိကံ ျဖစ္ရိုးမရွိ။ ကမၼနိယာမ အရဆိုလွ်င္ နိဗၺာန္တိုင္ေအာင္ အက်ဳိးေပးမည္ျဖစ္၏။<br /><em><br />(အက်ဥ္းက်ခံ သံဃေခါင္းေဆာင္၊ လူထုေခါင္းေဆာင္၊ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္မ်ားႏွင့္တကြ ယံုၾကည္ခ်က္ေၾကာင့္ အက်ဥ္းစံေနရသည့္ ဓမၼ၀ါဒီမ်ားအတြက္ ေလ့လာမိသမွ် ဓမၼစာအုပ္ စာေပတခ်ဳိ႕မွ ကိုးကားကာ ဂုဏ္ျပဳေရးဖြဲ႔ပါသည္။)</em><br /></td></tr></tbody></table><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3362220097313871474-3453325069340962217?l=mizzimafeatures.blogspot.com' alt='' /></div>Mizzima Newsnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3362220097313871474.post-61095118288377917172008-11-28T23:56:00.000-08:002008-11-28T23:57:13.549-08:00ေဆာင္းပါး<br />မင္းေဆြသစ္ <br /><span style="color: rgb(255, 204, 51);">ၾကာသပေတးေန႔၊ ဂ်ဴလုိင္လ 31 2008 16:45 - ျမန္မာစံေတာ္ခ်ိန္</span><br /><br /><br />(က)<br /><br />၂၀၀၈ ခုႏွစ္ ေမ ၂ ရက္ႏွင့္ ၃ ရက္ေန႔မ်ားအတြင္း နာဂစ္မုန္တုိင္း တုိက္ခတ္မႈေၾကာင့္ ဧရာ၀တီတုိင္း၊ ရန္ကုန္တုိင္းႏွင့္ ပဲခူးတုိင္းတုိ႔တြင္ ပ်က္စီးဆံုးရႈံးမႈ အမ်ားအျပားရွိခဲ့၏။ ပထ၀ီ အပိုင္းအျခားအရမူ ဧရာ၀တီ ျမစ္၀ကၽြန္းေပၚ ေဒသႏွင့္ စစ္ေတာင္းျမစ္၀ွမ္း ေဒသတို႔ ျဖစ္သည္။ ၿမိဳ႕နယ္ေပါင္း ၄၇ ၿမိဳ႕နယ္၊ ေက်းရြာေပါင္း ၃၅၀၀ ပ်က္စီး ဆံုးရႈံးခဲ့၏။ စစ္အာဏာပိုင္တို႔၏ ထုတ္ျပန္မႈအရပင္ ေသဆံုးသူႏွင့္ ေပ်ာက္ဆံုးသူ အေပါင္းမွာ တသိန္း သံုးေသာင္းေက်ာ္ ရွိၿပီး၊ အိုးမဲ့အိမ္မဲ့ ျဖစ္ရသူေပါင္းမွာ ၂ ဒႆမ ၅ သန္း ရွိသည္ဟု ဆို၏။ ေက်းရြာသားမ်ား ျဖစ္ၾကသည္<br /><br />ပ်က္စီးမႈ၏ ၈၀ ရာခုိင္ႏႈန္းသည္ ေက်းလက္တြင္ ျဖစ္သည္။ သူတုိ႔၏ အသက္ေမြးမႈ အတတ္ပညာက လယ္ယာလုပ္ငန္း ျဖစ္သည္။ ပ်ဳိးႀကဲမည္။ ထြန္ယက္မည္။ ေကာက္စိုက္မည္။ ရိတ္သိမ္းမည္။ ျမန္မာ့ လယ္ယာလုပ္ငန္းက စက္မႈလယ္ယာ မဟုတ္…..။ ၾကြက္သားအားႏွင့္ စြမ္းအင္ျပဳရသည့္ လက္မႈလက္ယာ …..။<br /><br />နာဂစ္ေၾကာင့္ ပ်က္စီးဆံုးရႈံးမႈတြင္ ဧရာ၀တီတုိင္းသည္ အမ်ားဆံုး ထိခိုက္ပ်က္စီးခဲ့၏။ တႏုိင္ငံလံုး ေသဆံုးသူႏွင့္ ေပ်ာက္ဆံုးသူေပါင္း၏ ၇၅ ရာခိုင္ႏႈန္းရွိၿပီး အုိးမဲ့အိမ္မဲ့ ျဖစ္ရသူေပါင္း ၈၀ ရာခုိင္ႏႈန္း ရွိ၏။ ဧရာ၀တီတုိင္းက ျမန္မာ့ေျမယာ လုပ္ငန္း၏ ၃၀ ရာခိုင္ႏႈန္းအား ထုတ္လုပ္မႈေပး၏။ ႏွစ္စဥ္ စပါးတင္း သန္းေပါင္း ၄၀၀ ခန္႔ ထြက္ရွိသည္။ စပါးစုိက္ပ်ဳိးေျမ ဧကေပါင္းမွာ မိုးစပါး စိုက္ဧက ၃၅ သိန္းေက်ာ္ ၃၅၀၈၂၉၁ ရွိၿပီး ေႏြစပါး စိုက္ဧကမွာ ၁၄ သိန္းေက်ာ္ ၁၄၂၁၈၆၀ ရွိသည္။ FAO ၏ အစီရင္ခံစာအရ နာဂစ္မုန္တုိင္းေၾကာင့္ ဧရာ၀တီတုိင္းတြင္ လယ္ယာစိုက္ပ်ဳိးေျမ ဧက သိန္း ၂၀ ေက်ာ္သည္ ဆားငန္ေရမ်ား ဖံုးလႊမ္း၍ ပ်က္စီးခဲ့ၿပီး ဧက-၅ သိန္းေက်ာ္သည္ လယ္ယာလုပ္ငန္း လံုး၀ လုပ္ကိုင္၍ မရေအာင္ ပ်က္စီးခဲ့သည္ဟု ဆိုသည္။<br /><br />ဆားငန္ေရ ၀င္ေရာက္ခဲ့သည့္ လယ္ေျမဧက သိန္း ၂၀ ေက်ာ္တြင္ ျပန္လည္၍ စိုက္ပ်ဳိးႏိုင္သည္ ထားဦး …… အထြက္နႈန္းကမူ ယခင္ကကဲ့သို႔ ထြက္ရွိေတာ့မည္မဟုတ္ …. ေလ်ာ့မည္သာ ……။ အေလ်ာ့အနည္းႏွင့္ အေလ်ာ့အမ်ားသာ ကြာမည္။ ထားေတာ့…..။<br /><br />ဧရာ၀တီတုိင္းအတြင္း မိုးစပါးရာသီ၌ လယ္ေျမဧက သိန္း ၃၀ ခန္႔ စိုက္ပ်ဳိး၍ ရသည္ဆိုလွ်င္ပင္ ပထမ ျပႆနာက လယ္ယာလုပ္သား ျပႆနာ ျဖစ္၏။<br /><br />လယ္ေျမ ၁၀ ဧကခန္႔အား လုပ္ကိုင္လွ်င္ လယ္ဦးစီးတေယာက္ လို၏။ ကိုယ္တုိင္ မလုပ္ကိုင္ႏုိင္ပါက လယ္ဦးစီးအား `စာရင္းငွား´ ငွားရသည္။ သူက …. `ကဆုန္လ´ လဆန္းမွစ၍ လုပ္ငန္းခြင္ ၀င္ရၿပီ….။ ကန္သင္းေတြ ျပင္ရမည္။ လယ္တဲ ျပင္၊ ထင္းစု…..။<br /><br />`တမံ´ ညက္ေအာင္ ထြန္ရမည္။ `ကဆုန္လျပည့္´ ေက်ာ္သည္ႏွင့္ မုိးေလက မွန္ၿပီ။ ဤတြင္ ပ်ဳိးခင္း၌ ပ်ဳိးႀကဲရမည္။ ပ်ဳိးသက္က ရက္သတၱ ၅ ပတ္မွ ၆ ပတ္မွ်ရွိၿပီး၊ ဤအတြင္း စုိက္ႏုိင္ရမည္။ ေက်ာ္၍မျဖစ္။ ေက်ာ္လွ်င္ ပ်ဳိးပင္မ်ား `ခြ´ လာမည္။ ခြလာလွ်င္ ပ်ဳိးႏုတ္ရာ၌ အပ်က္အစီး မ်ားမည္။ သို႔ျဖစ္၍ ပ်ဳိးသက္မရင့္မီ ပ်ဳိးႏုတ္ေကာက္စိုက္ လုပ္ရမည္။ ဤတြင္ လယ္ယာလုပ္ငန္းခြင္၌ လယ္ယာလုပ္သား အမ်ားအျပား လုိအပ္လာမည္ ျဖစ္သည္။ အခ်ိန္ႏွင့္ လုပ္ရသည့္အပိုင္း ျဖစ္သည္။ လုပ္အားမ်ားမ်ား သံုးရမည္။ လယ္ ၁၀ ဧကခန္႔တြင္ ပ်ဳိးႏုတ္၊ ေကာက္စိုက္လုပ္သား ၁၀ ေယာက္မွ ၁၅ ေယာက္ခန္႔လိုသည္။ ပ်ဳိးပင္မခြမီ ပ်ဳိးပင္မ်ားအား ပ်ဳိးခင္းမွ လယ္ကြက္အတြင္းသို႔ ေျပာင္း၍ စိုက္ႏုိင္ရမည္။ ဤအတြက္ လယ္ယာလုပ္သား လုိ၏။ ဤလုပ္အားအား လယ္ကြက္အတြင္းသို႔ ျဖည့္တင္းႏုိင္မွ နာဂစ္မုန္တုိင္း တုိက္ခတ္ျခင္း ခံခဲ့ရသည့္ လယ္ေျမမ်ားတြင္ စပါးစိုက္ႏုိင္မည္။ ဤအေရးက မုန္တိုင္း တုိက္ခတ္ခံရျခင္း မရွိသည့္ ျပည္နယ္၊ တုိင္းမ်ားမွ လူမ်ားအား ေပၚတာဖမ္းၿပီး လုပ္ခုိင္း၍မရ…..။<br /><br />`ခရာ´တြက္၍ ပ်ဳိးခင္းမ်ားျဖစ္မလာ။ `၀ီစီ´မႈတ္၍ ေကာက္ပင္မ်ားမျဖစ္။<br />(ခ)<br /><br /><br />ဒုတိယ ျပႆနာက မ်ဳိးစပါး ျပႆနာ ျဖစ္သည္။<br /><br />ျမန္မာျပည္၌ `မ်ဳိးေစ့´ ထုတ္လုပ္ ေရာင္းခ်သည့္ ကုမၸဏီႀကီးမ်ား မရွိ။ မိမိ၏ မ်ဳိးေစ့အား မိမိဘာသာ ခ်န္၍ စိုက္ပ်ဳိးၾကျခင္း ျဖစ္သည္။ လယ္သမားသည္ လယ္သိမ္းၿပီးပါက မ်ဳိးစပါးအား သီးသန္႔ သိမ္းၾကရ၏။ က်န္သည္ကိုမွ မျဖစ္မေန ေပးရမည္တုိ႔အား ေပး……။ ၿပီးမွ ၀မ္းစာထားၾကသည္။ မ်ဳိးစပါးအား မိမိစိုက္မည့္ လယ္ႏွင့္ တြက္၍သာ ထားတတ္ၾကသည္။ ပိုမထားၾက။ စပါးတဧကအတြက္ မ်ဳိးစပါး ၂ တင္း (၃၂ ျပည္) ခန္႔လို၏။ နာဂစ္ေၾကာင့္ ဧရာ၀တီတုိင္းအတြင္း မ်ဳိးစပါး ပ်က္စီးမႈသည္ ၉၀ ရာခိုင္ႏႈန္းခန္႔ရွိသည္။ ဆားငန္ေရ၀င္သည့္ လယ္ေျမမ်ားအပါအ၀င္ ျပန္လည္ စိုက္ပ်ဳိး၍ရမည့္ လယ္ေျမမ်ား၌ စပါးျပန္စိုက္ႏုိင္ရန္ မ်ဳိးစပါးတင္းေရ ၆ သန္းခန္႔ လိုသည္။ မည္သို႔ ျဖည့္ဆည္းမည္နည္း ……။ စစ္အုပ္စု ယခုျပဳလုပ္ေနသည့္ နည္းႏွင့္မူ မည္သို႔မွ် မျဖစ္ႏုိင္။<br /><br />စစ္အုပ္စုက ဧရာ၀တီတုိင္းအတြက္ လိုအပ္မည့္ မ်ဳိးစပါးမ်ားအား မုန္တုိင္းတုိက္ခတ္မႈ မခံရသည့္ ျပည္နယ္၊ တုိင္းမ်ားရွိ လယ္သမားမ်ားထံမွ သိမ္း၍ ဧရာ၀တီတုိင္းသို႔ ျဖန္႔သည္။ လယ္သမားတုိ႔၏ မ်ဳိးစပါး ခ်န္ထားမႈက ေနာက္ႏွစ္ မိမိစိုက္မည့္ လယ္ဧကႏွင့္ တြက္၍သာ သိမ္းၾက၏။ ခ်န္ထားတတ္ၾက၏။ ပိုပိုလွ်ံလွ်ံ မထား…။ ယခုကဲ့သို႔ စုိက္ပ်ဳိးရာသီမ်ဳိး၌မူ လယ္သမားတုိ႔၏ စပါးက်ည္အတြင္း ၀မ္းစာစပါးပင္ မရွိၾကေတာ့။ ၿပီးလွ်င္ …. မ်ဳိးစပါးဟူသည္က ၀မ္းစာစပါးကဲ့သို႔ ထား၍မရ….. ဂရုစိုက္ရသည္။ မိုးေရအထိမခံ … . မိုးေရနည္းနည္းပါးပါး ထိသည္ႏွင့္ အေညွာက္ထြက္လာႏိုင္သည္။ ဤအတြက္ မုန္တုိင္းမထိသည့္ ျပည္နယ္၊ တုိင္းမ်ားမွ လယ္သမားမ်ားထံတြင္လည္း မ်ဳိးစပါးဟူသည္ ပိုပိုလွ်ံလွ်ံမရွိ……။ ခြဲေ၀ေပးရန္ မျဖစ္ႏုိင္။<br />(ဂ)<br /><br /><br />တတိယျပႆနာက လယ္ယာလုပ္ငန္းသံုး ကုန္ထုတ္ကိရိယာ ျဖစ္သည္။ နာဂစ္မတိုင္မီ ဧရာ၀တီတုိင္းအတြင္း ကြ်ဲ၊ ႏြားေကာင္ေရ ၁ ရာခိုင္ႏႈန္း ၅ သန္း ရွိသည္။ နာဂစ္ေၾကာင့္ ဧရာ၀တီတုိင္းအတြင္း၌ ကြ်ဲ၊ ႏြား ၉၀ ရာခုိင္ႏႈန္းေက်ာ္ ေသေၾက ပ်က္စီးခဲ့သည္။ ျမန္မာ့ လယ္ယာက႑က စက္မႈလယ္ယာ မဟုတ္…..။ ကြ်ဲ၊ ႏြားႏွင့္ ဖက္၍ ထြန္ယက္ ေနၾကရဆဲ….။ လယ္ ၁၀ ဧကအား ထြန္တတံုး၊ ႏြားတရွဥ္းႏွင့္ ထြန္လွ်င္ ၁၅ ရက္ခန္႔ ထြန္ရသည္။ အခ်ိန္ႏွင့္ လုပ္ရသည္။ ကဆုန္၊ နယုန္ လမ်ားက ထြန္ယက္မႈ ၿပီးစီးရမည့္ အခ်ိန္ ျဖစ္သည္။ သို႔မွသာ ပ်ဳိးသက္မရင့္မီ လယ္ကြက္အတြင္း၌ ေကာက္စုိက္၍ ၿပီးမည္ ျဖစ္သည္။ ဤတြင္ မုန္သုန္မိုးက မိုးမွန္ေလမွန္ျဖစ္ၿပီ…….။ ယခုမူ ဧရာ၀တီတုိင္းအတြင္း လယ္ျပန္စုိက္၍ရမည့္ လယ္ကြင္းမ်ား၌ ဧက ၇၀၊ ၈၀ ခန္႔တြင္ ထြန္တတံုး၊ ႏြားတရွဥ္းႏွင့္ ထြန္ယက္ေနၾကရသည္။ ဧရာ၀တီတိုင္းအတြင္း လယ္ေျမမ်ား ထြန္ယက္ၿပီးစီးရန္ မည္မွ်ၾကာမည္နည္း……။ မုန္သုန္မိုးက ေစာင့္မည္မဟုတ္……။<br />(ဃ)<br /><br /><br />ဧရာ၀တီ ျမစ္၀ကၽႊန္းေပၚ ေဒသႏွင့္ စစ္ေတာင္းျမစ္၀ွမ္းတုိ႔က ျမန္မာ့လယ္ယာ စိုက္ပ်ဳိးေရး၏ အဓိက အသက္ေသြးေၾကာ ေနရာမ်ားျဖစ္သည္။ နာဂစ္ေၾကာင့္ ဤေသြးေၾကာမႀကီးမ်ား ေပါက္ၿပဲခဲ့ရၿပီ…..။ ျမန္မာ့လယ္ယာ စိုက္ပ်ဳိးေရး၏ ၃၅ ရာခိုင္ႏႈန္းခန္႔ ပ်က္စီးသြားျခင္း ျဖစ္သည္။ ဤအတြက္ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္ မိုးစပါးထြက္ရွိမႈတြင္ ၄၀ ရာခုိင္ႏႈန္းခန္႔ ေလ်ာ့က်၍သြားႏုိင္သည္။ စစ္အုပ္စု၏ ကိန္းဂဏန္းအရ …. ၂၀၀၇ ခုႏွစ္ ဆန္စပါး ထြက္ရွိမႈသည္ မက္ထရစ္တန္ခ်ိန္ ၁၉ သန္းခန္႔ ရွိသည္ဟု ဆုိ၏။ ျပည္တြင္းစားသံုးမႈမွာ ၁၈ ဒႆမ ၉၅ သန္းခန္႔ရွိရာ ျမန္မာ့ဆန္စပါး ထုတ္လုပ္မႈသည္ ျပည္တြင္း ဖူလံုရုံမွ်သာ ရွိသည္။ ထြက္ရိွမႈႏွင့္ စားသံုးမႈသည္ ညီမွ်၍ေနၿပီး အရံဆန္စပါးဟူ၍မရွိ…..။<br /><br />ျမန္မာ့လယ္ယာ လုပ္ငန္းသည္ ျမန္မာႏိုင္ငံရွိ အလုပ္လုပ္ႏိုင္သူ ဦးေရ၏ ၆၆ ရာခုိင္ႏႈန္းအား အလုပ္အကိုင္ ေပးထားသည္။ ဆန္စပါးက ျမန္မာတုိ႔၏ အဓိက စားေသာက္ကုန္ျဖစ္၍ အသက္ေသြးေၾကာ သီးႏွံဟု ဆိုရမည္။ ျမန္မာ့လယ္ယာ လုပ္ငန္းႏွင့္ ဆန္စပါး စုိက္ပ်ဳိး ထုတ္လုပ္မႈသည္ ျမန္မာ့ႏုိင္ငံေရးတြင္ အေရးပါေသာ အခန္းက႑၌ ရွိခဲ့၏။ ဤအတြက္ပင္ စပါးအား ႏုိင္ငံေရး သီးႏွံဟုပင္ ၀ိၿဂိဳဟ္ျပဳၾက၏။ သမုိင္းစဥ္၌ ေျမယာ အက်ပ္အတည္းေၾကာင့္ ေတာ္လွန္ေရးႀကီးမ်ား ေပၚေပါက္ခဲ့ၾက၏။ ဆန္ျပႆနာေၾကာင့္ အေရးေတာ္ပံုႀကီးမ်ား ျဖစ္ေပၚခဲ့ၾက၏။<br /><br />လာမည့္ႏွစ္ ေကာက္သစ္ေပၚဦးက ….. ေနျပည္ေတာ္အဖို႔ ႀကီးမားသည့္ စိန္ေခၚမႈမ်ားႏွင့္ ရင္ဆုိင္ရမည္မွာ မလြဲ …..။<br />မင္းေဆြသစ္<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3362220097313871474-6109511828837791717?l=mizzimafeatures.blogspot.com' alt='' /></div>Mizzima Newsnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3362220097313871474.post-62374578991557934602008-07-24T04:15:00.000-07:002008-07-24T04:16:07.066-07:00<div style="text-align: center;"><span style="font-size:180%;"><span style="color: rgb(255, 0, 0); font-weight: bold;"> ေရလယ္ေခါင္ ေသာင္ထြန္း နတ္သမီး ေနတဲ့ကၽြန္း</span></span><br /></div><br /><table class="contentpaneopen"><tbody><tr><td colspan="2" valign="top" width="70%"><span class="small"> ညိဳထက္ညိဳ </span> </td> </tr> <tr> <td colspan="2" class="createdate" valign="top"> ဗုဒၶဟူးေန႔၊ ဂ်ဴလုိင္လ 23 2008 16:40 - ျမန္မာစံေတာ္ခ်ိန္ </td> </tr> <tr> <td colspan="2" valign="top"> <br />သူ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္နားေရာက္ေတာ့ သူထိုင္ေနက် ဆိုင္အဝင္ဝ စားပြဲပုပုေလးမွာ ဘယ္သူမွ ႐ွိမေနတာကို ေတြ႕ရသည္။ မေ႐ွးမေႏွာင္းပင္ သူ႔ကိုျမင္ေသာ စားပြဲထိုးေလးထံမွ ႐ွယ္က်ဆိမ့္ဝမ္း ဟူေသာ အသံက သူ႔ထံ လြင့္ပ်ံလာေလသည္။ လန္ဒန္တပြဲကိုေတာ့ သူကိုယ္တိုင္ပဲ ေကာင္တာသို႔ သြားယူလိုက္ပါသည္။ သည္ေန႔ေတာ့ သူဆိုင္ေရာက္တာ နည္းနည္းေစာသည္။ ေစာသည္ဆိုတာက သူ႔အတြက္ သူ ေျပာျခင္း၊ တကယ္က ၁၀ နာရီထိုးခဲ့ၿပီ ျဖစ္သည္။ လန္ဒန္တလိပ္ကို မီးညိွရင္း လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ နံေဘး႐ွိ စာအုပ္ဆိုင္သို႔ သူ လွမ္းၾကည့္သည္။ ဂ်ာနယ္ေတြက တိုးလို႔တြဲေလာင္း။ တေစာင္ေလာက္ ဝယ္ဦးမွဟူေသာ အေတြးႏွင့္ သူ ထမည္လုပ္ၿပီးမွ ဒီသတင္းေတြ ပါပဲေလ အလကား ပိုက္ဆံကုန္ပါတယ္ ဟူေသာ အေတြးႏွင့္ ျပန္ထိုင္သည္။<br /><br />လက္ဖက္ရည္ပင္ အေငြ႔ ေသသြားခဲ့ၿပီ။ သူ မေသာက္ျဖစ္ေသး။ လမ္းတဖက္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္တြင္ ႐ွိေသာ မန္းသီရိ ေတးသံသြင္းသို႔ သူ ေတြေတြေငးေငး ၾကည့္ေနမိျပန္သည္။ ေဇာ္ဝင္းထြဋ္၏ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ကမ္းေျခ ဆိုင္းဘုတ္ႀကီးက ထီးထီးမားမား။ ဆိုင္ေ႐ွ႕႐ွိ ဗာဒံပင္ထံ သူ႔အၾကည့္ ေရာက္သြားမိျပန္သည္။ အုတ္ခံုေပၚတြင္ လူႏွစ္ေယာက္ က်ားထိုးလ်က္၊ ပလက္ေဖာင္းေပၚတြင္ေတာ့ နီေရာ္ေရာ္ ဝါၾကန္႔ၾကန္႔ ႐ြက္ေျခာက္မ်ားက ပ်ံ႕က်ဲေနသည္။ အုတ္ခံုေဘးတြင္ေတာ့ ….. လက္ထဲတြင္ ထမင္းခ်ဳိင့္ကေလးႏွင့္ …. သူျမင္ေနက် ေကာင္မေလးကို ေတြ႔လိုက္ရပါသည္။<br /><br /><div style="text-align: center;"><img alt="" src="http://www.mizzimaburmese.com/images/NewsPhotos/JUL08/nyo-htat-nyo.jpg" height="305" width="500" /></div><br />ခဏေနေတာ့ ေကာင္မေလးက လမ္းကိုကူး၍ သူထိုင္ေနရာ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ဘက္ဆီ ေလွ်ာက္လာသည္။ သူ႔ စားပြဲနားေရာက္ေတာ့ သူႏွင့္ မ်က္မွန္း တမ္းမိေနၿပီျဖစ္ေသာ ေကာင္မေလးက သူ႔ကို လွစ္ခနဲ ျပံဳးျပသည္။ သူ ျပန္ျပံဳးျပ လိုက္ခ်ိန္မွာေတာ့ ေကာင္မေလးက သူ႔ စားပြဲေဘး တိုက္ေလွကားရင္းသို႔ ေရာက္ေနၿပီ။ မေရမရာ မ်က္ႏွာထားေလးႏွင့္ ေနာက္သို႔ သမင္လည္ျပန္ ၾကည့္သည္။ ေနာက္မွ စိတ္ဒံုးဒံုး ခ်လိုက္ဟန္ျဖင့္ အေပၚထပ္သို႔ တက္သြားသည္။ သူကေတာ့ ဆက္ၿပီး ေစာင့္ၾကည့္ေနမိသည္။ ၅ မိနစ္မွ်အၾကာ လူလတ္ပိုင္းအ႐ြယ္ လူတေယာက္ လမ္းတဖက္မွ ကူးလာၿပီး ေကာင္မေလးေနာက္သို႔ လိုက္တက္သြားသည္။ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္၏ အေပၚထပ္ ညာဘက္အခန္း။ ႏွစ္ ၂၀ ေက်ာ္ သက္တမ္း႐ွိၿပီျဖစ္ေသာ တည္းခိုခန္း ကေလးသို႔ ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။ ေနာက္ သူ ထပ္ေတြ႔ရမည့္ ျမင္ကြင္းေတြကိုေတာ့ ႐ုပ္႐ွင္ကားေဟာင္းတခုကို ၾကည့္ေနရသလို သူ႔စိတ္ထဲ ျမင္ေနမိသည္။ <br /><br />နာရီဝက္ သို႔မဟုတ္ ၄၅ မိနစ္ေလာက္အၾကာတြင္ ေကာင္မေလး ျပန္ဆင္းလာလိမ့္မည္။ ထို႔ေနာက္ ၅ မိနစ္မွ် ၾကာလွ်င္ ခုနက တက္သြားေသာသူ ျပန္ဆင္းလာမည္။ လက္ထဲတြင္ တစ္႐ႈး တာဝါတခုကို ကိုင္ထားလိမ့္မည္။ စီးကရက္တလိပ္လည္း ေသာက္ခ်င္ ေသာက္ေနလိမ့္မည္။ ဒါပဲ ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။ သူ ဆက္ထုိင္လိုစိတ္ မ႐ွိေတာ့ေသာေၾကာင့္ လက္ဖက္ရည္တခြက္ႏွင့္ လန္ဒန္ႏွစ္လိပ္စာ ပိုက္ဆံကို ပန္းကန္ျပားႏွင့္ ဖိ၍ ထိုင္ရာက ထလိုက္သည္။ “ဘယ္လိုမွ အသက္႐ွဴ မဝဘူး” တဲ့ …. သူ ထြက္လာခ်ိန္တြင္ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ ေဆာင္းေဘာက္စ္ ဆီက ခင္ဘုဏ္း၏ သီခ်င္းသံက ေနာက္တြင္ လြင့္ပ်ံက်န္ေနခဲ့ေလသည္။ <br /><br />စစ္စစ္ေပါက္ေပါက္ တြက္ၾကည့္လွ်င္ သည္လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ေလးတြင္ သူ ထိုင္ခဲ့သည့္ သက္တမ္းက ၁၀ ႏွစ္ ႐ွိခဲ့ၿပီ ျဖစ္သည္။ ၁၉၉၆ ေလာက္ကတည္းက၊ ဆိုင္ဖြင့္စကတည္းက ဆိုပါေတာ့။ သူ႔အိမ္ႏွင့္ နီးသည္တေၾကာင္း၊ ကက္ဆက္ေကာင္းေကာင္း ဖြင့္သည္တေၾကာင္းတို႔ေၾကာင့္ သူ ပံုမွန္ ထိုင္ျဖစ္ခဲ့ေလသည္။ သူ ထိုင္စက တခြက္ ၁၀ လက္ဖက္ရည္သည္ပင္ ယခု တခြက္ ၂၀၀ ။ ယခင္ကေတာ့ ေန႔တိုင္းမေရာက္။ ၂၀၀၃ ခုႏွစ္ေလာက္က စၿပီး သူ တေန႔ သံုးခါ ေရာက္ျဖစ္ခဲ့ေလသည္။ နံနက္၊ ေန႔လယ္၊ ည၊ သည္မွာပင္ သူ တသက္လံုး ေနထိုင္ခဲ့ရာ ရန္ကုန္ ၿမိဳ႕လယ္ေခါင္၏ ျမင္ကြင္းအသစ္ တခုကို သူ စေတြ႔ရျခင္း ျဖစ္သည္။ ထိုေန႔က မန္းသီရိတြင္ သူ ေခြ ဝင္ဝယ္မိသည္။ သူ ေခြဝယ္ၿပီး လက္ဖက္ရည္ဆိုင္သြားရန္ လမ္းကူးမည္ အလုပ္တြင္ သက္လတ္ပိုင္းအ႐ြယ္ အမ်ိဳးသမီးတေယာက္က သူ႔ကို တစံုတရာ လွမ္းေျပာသည္။ “သြားမလား” ဟု သူ ၾကားမိလိုက္သည္ ထင္သည္။ သူ တအံ့တၾသ ျပန္ၾကည့္ေတာ့ ထို အမ်ိဳးသမီး မ်က္ႏွာလႊဲသြားသည္။ သူ ဘာမွ ျပန္မေျပာ မိေတာ့ဘဲ လမ္းကူး၍ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ထဲ ဝင္သြားသည္။ <br /><br />လက္ဖက္ရည္ ေသာက္ရင္း ဆိုင္႐ွင္ ဆရာေက်ာင္း (သူေပးထားေသာ အမည္ျဖစ္ပါသည္) ႏွင့္ ေစာေစာကအေၾကာင္း ေျပာမိေတာ့ ဆရာေက်ာင္းက ဟက္ဟက္ပက္ပက္ ရယ္ေလသည္။ မင္းကလည္း ခုမွသိလား၊ ပစၥည္းေတြ ကားဂိတ္ ေရာက္ေနတာျဖင့္ ႏွစ္ပတ္ေလာက္ ႐ွိေတာ့မယ္ဟုလည္း ေျပာသည္။ ဟိုမွာ ၾကည့္ပါလား ၇ ေယာက္၊ ၈ ေယာက္ေလာက္ ႐ွိတယ္ဟုလည္း လမ္းတဖက္ဆီ ေမးေငါ႔ျပသည္။ သည္ေတာ့မွ သူ သတိထားမိေလသည္။ ဘတ္စ္ကား ေစာင့္ေနသူမ်ားၾကားတြင္ ေရာေႏွာ ရပ္ေနေသာ အမ်ဳိးသမီးမ်ား။ အမ်ားစုက ငယ္ငယ္႐ြယ္႐ြယ္။ တေယာက္၊ ႏွစ္ေယာက္ကေတာ့ အေတာ္ အသက္ႀကီးၿပီ။ လက္ထဲတြင္ ထီးႏွင့္ ထမင္းခ်ဳိင့္ ကေလးမ်ားကို ကိုင္သူကိုင္ထားၾကသည္။ ဝတ္ထား စားထားသည္ကေတာ့ ႏြမ္းႏြမ္းပါးပါး။ ေၾသာ္ … သည္လိုပါလား …။ ေနာက္ေတာ့လည္း ေန႔စဥ္ ျမင္ေတြ႔ေနရေသာ ထို ျမင္ကြင္းက သူ႔အတြက္ ႐ိုးသြားခဲ့သည္။<br />--------------------------------------<br /><br />ဟိုယခင္ သူ ဆယ္ေက်ာ္သက္ အ႐ြယ္တုန္းကေတာ့ နတ္သမီးကေလးမ်ား၏ အဓိက က်င္လည္ က်က္စားရာက ကန္ေတာ္ႀကီး ျဖစ္သည္။ ၁၉၉၀ ျပည့္လြန္ႏွစ္မ်ားမွသည္ ၂၀၀၁ ေလာက္အထိ။ သည့္ေရွ႕ပိုင္းတြင္ မည္သို႔ ႐ွိသည္ကိုေတာ့ သူ ငယ္႐ြယ္ေသးေသာေၾကာင့္ မသိ။ သို႔ေသာ္ သူသိထားသည့္ အတိုင္းအတာတြင္က ရန္ကုန္ၿမိဳ႕လယ္သည္ နတ္သမီးေလးမ်ား ေမြ႔႕ေလ်ာ္ရာမဟုတ္။ ထိုစဥ္က ေမြ႕ေလ်ာ္ခြင့္ပဲ မျပဳသည္ေတာ့လားေတာ့ မသိ။ ႐ွိေတာ့ ႐ွိသည္၊ ႐ွားသည္ဟု ဆိုလိုျခင္းသာ ျဖစ္ပါသည္။<br /><br />ထိုစဥ္က နတ္သမီး ကေလးမ်ားကို ေတြ႔ရတတ္သည္က ဆူးေလပန္းျခံေလး နားတြင္ ျဖစ္သည္။ ေက်ာက္တံတား ရဲစခန္းႏွင့္ မ်က္ေစာင္းထိုးေလာက္တြင္၊ ေနာက္ ၂၈ လမ္း ၂၉ လမ္းေအာက္ဘက္ ကုန္သည္လမ္းေပၚတြင္။ သည္မွ်ေလာက္သာ ျဖစ္သည္။ ဒါကလည္း ညပိုင္းေလာက္သာ။ ယခုလို ကားဂိတ္ေတြတြင္ က်က္စားျခင္း မ႐ွိသည္ကိုေတာ့ ၿမိဳ႕လယ္တြင္ တသက္လံုး ေနလာခဲ့ေသာ သူ အသိဆံုးျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ သည္အေျခအေနက ေမွာက္ေသာခြက္ကို လွန္လိုက္သလို ၂၀၀၃ ခုႏွစ္ေလာက္တြင္ စတင္ ေျပာင္းလဲသြားခဲ့သည္။ သူ စေတြ႕သည္ကေတာ့ အထက္က ဆိုခဲ့သလို အေနာ္ရထာလမ္းေပၚ လမ္း ၄၀ ထိပ္ ကားဂိတ္တြင္ ျဖစ္သည္။ လအေတာ္ၾကာလာေတာ့ ဘယ္သူဘယ္ဝါ ဆိုသည္ကိုပင္ သူ ခြဲျခားသိလာသည္။ ဒါကလည္း မဆန္း၊ ေန႔စဥ္ေန႔တိုင္း သည္လူေတြခ်ည္း ျဖစ္ေနေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။<br />ခြဲ၍ ေျပာမည္ဆိုလွ်င္ေတာ့ နံနက္ဂိုဏ္းႏွင့္ ညဂိုဏ္းဟု ခြဲေျပာႏိုင္သည္။ ဂိုဏ္းႏွစ္ဂိုဏ္း စလံုးတြင္ လူက ၁၀ ေယာက္ဝန္းက်င္။ မ်ားေသာအားျဖင့္ နံနက္ဂိုဏ္းက အေျပာင္းအလဲမ႐ွိ။ ညဂိုဏ္းကေတာ့ အနည္းငယ္ အေျပာင္းအလဲ ႐ွိသည္။ လာေနက်သူမ်ားအျပင္ အျခား ပ်ံက်မ်ားလည္း ေရာက္လာတတ္သည္။ နံနက္ဂိုဏ္း၏ အခ်ိန္က မနက္ ၈ နာရီသာသာမွ ညေန ၃ နာရီ ဝန္းက်င္ေလာက္အထိ။ ညဂိုဏ္းကေတာ့ ညေန ၃ နာရီမွ ည ၁၀ နာရီ ဝန္းက်င္တိုင္။ ဘယ္သူကမွ ခြဲျခား သတ္မွတ္ထားတာေတာ့ မဟုတ္ပါ။ သူတို႔ အလုပ္ခ်ိန္ႏွင့္ သူတို႔ သြားခ်ိန္ျပန္ခ်ိန္ သူတို႔ဘာသာ ခ်ိန္ကိုက္ထားျခင္း ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။<br /><br />သူ ေနထိုင္ရာ ေက်ာက္တံတားျမိဳ႕နယ္တြင္ေတာ့ နတ္သမီးကေလးမ်ားကို အမ်ားဆံုး ေတြ႔ႏိုင္သည္က အေနာ္ရထာ လမ္းေပၚ႐ွိ လမ္း ၄၀ ကားဂိတ္တြင္။ တိတိက်က် ေျပာရလွ်င္ေတာ့ ၃၈ လမ္းထိပ္ ပ်ံက်ေစ်းကေလးမွသည္ ဆိပ္ကမ္းသာလမ္းႏွင့္ ၃၉ လမ္းၾကား အပင္ရိပ္ အုတ္ခံုမ်ား႐ွိရာတြင္ ျဖစ္သည္။ လမ္း ၄၀ ထိပ္မွ နတ္သမီးေလးမ်ား၏ ကြန္းခိုရာက သူထိုင္ေနက် လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ အေပၚထပ္ တည္းခိုခန္းကေလး၌၊ ၃၈ လမ္းႏွင့္ ဆိပ္ကမ္းသာ လမ္းထိပ္႐ွိ နတ္သမီးေလးမ်ားကေတာ့ ဆိပ္ကမ္းသာလမ္းထဲ ခ်ဳိးဝင္လွ်င္ဝင္ခ်င္း ေတြ႔ရမည့္ တည္းခိုခန္းေလးတြင္။ အဆင္ေျပရာ ေျပေၾကာင္းကို သူတို႔ဘာသာ ခြဲျခား သတ္မွတ္ထားၾကျခင္း ျဖစ္ေပလိမ့္မည္။<br /><br />စီခနဲ ၾကားလိုက္ရေသာ လူသံသူသံတို႔ေၾကာင့္ သူ သူ႔သူငယ္ခ်င္းႏွင့္ စကားေကာင္းေနရာက အသံလာရာဘက္သို႔ ၾကည့္လိုက္မိသည္။ ဟိုဘက္လမ္းကူး ကားဂိတ္ဆီမွ အမ်ဳိးသမီးတသိုက္ ေျပးလာၾကတာကို သူျမင္ရသည္။ ဦးတည္ရာက ဗိုလ္ေအာင္ေက်ာ္ လမ္းဆီသို႔။ လမ္းသြားလမ္းလာေတြကလည္း ရပ္တန္႔ ေငးေမာေနၾကသည္။ သူ ေသခ်ာၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေျပးေနသူေတြက နတ္သမီးကေလးမ်ား။ သူ ၾကည့္ေနစဥ္တြင္ပင္ ဗိုလ္ေအာင္ေက်ာ္လမ္းကို ျဖတ္၍ ဗိုလ္တေထာင္ ၆ ဘက္ဆီ ဆက္ေျပးသြားၾကသည္။<br /><br />သည္ေတာ့မွ သူသေဘာေပါက္သည္။ ေက်ာက္တံတားအပိုင္မွ ဗိုလ္တေထာင္အပိုင္သို႔ ေျပးျခင္း။ သည္ည စီမံခ်က္႐ွိ၍ လိုက္ဖမ္းျခင္း ျဖစ္လိမ့္မည္။ သို႔ေသာ္ ရဲက နယ္ေက်ာ္၍ မလိုက္။ ထိုစဥ္မွာပင္ ကားဂိတ္ဆီမွ ဆူဆူညံညံ အသံမ်ားကို ထပ္ၾကားရျပန္သည္။ သူ မေနႏိုင္ေတာ့။ ဆိုင္မွထ၍ လမ္းကူးသြားမိသည္။ လူအုပ္ႀကီးအလယ္တြင္ အမ်ဳိးသမီးငယ္ ႏွစ္ဦး။ ဖမ္းဆီးသူ နယ္ထိန္းႏွင့္ သူ႔ ရပ္ကြက္ထဲ႐ွိ မီးသတ္ကို ဒူးတုပ္၍ ေတာင္းပန္ တိုးလွ်ဳိးေနသည္ကို ေတြ႔ရသည္။ ခဏအၾကာတြင္ေတာ့ လက္ထိပ္ခတ္ၿပီး အငွားကားတစီးကို တား၍ တင္သည္။ လူစုကြဲေသာ အခ်ိန္တြင္ ၁၀ နာ႐ီ ေက်ာ္ေနခဲ့ေပၿပီ။<br />-------------------------------------<br /><br />တရက္တြင္ေတာ့ နတ္သမီးကေလးမ်ားကို စစ္တမ္း ေကာက္ၾကည့္ရန္ သူ စဥ္းစားမိသည္။ ဘာရယ္မဟုတ္၊ သူက လူ႔ဘဝ ႐ုပ္ပံုလႊာေတြကို စိတ္ဝင္စားသည္။ အေရာင္ေတြ အရိပ္ေတြကို ေစ့ခ်င္ငုခ်င္သည္။ အတိမ္အနက္ အက်ဥ္းအက်ယ္တို႔ကို စူးခ်င္စမ္းခ်င္သည္။ အလင္းအေမွာင္ အမွိန္အေဖ်ာ့ေတြကို ႐ွာခ်င္ေဖြခ်င္သည္။ သည္လိုႏွင့္ တမနက္တြင္ သူ ၿမိဳ႕ထဲတခြင္သို႔ နတ္သမီးကေလးမ်ား ေလ့လာေရး ထြက္မိသည္။ ၁၀ နာရီ သာသာခန္႔။ သူ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္မွ ထလာခ်ိန္။ သူ႔ ခရီးစဥ္ကို လမ္း ၄၀ ထိပ္မွ စသည္။ လမ္း ၄၀ ထိပ္မွ သည္ ၃၈ လမ္းေစ်းအထိ။ သည္တဝိုက္က နတ္သမီးကေလးမ်ားကိုေတာ့ သူ အားလံုးလိုလို သိၿပီး ျဖစ္ပါသည္။ ၁၅ ေယာက္ဝန္းက်င္။ ထို႔ေနာက္ေတာ့ ပန္းဆိုးတန္းကိုျဖတ္၍ ၃၆ လမ္းထိပ္ ကားဂိတ္ဆီသို႔ သူေရာက္လာသည္။ သည္မွာလည္း ၇ ေယာက္၊ ၈ ေယာက္။ ဆူးေလဘုရားလမ္းေရာက္ေတာ့ သူ ညာေကြ႔ၿပီး ဗိုလ္ခ်ဳပ္လမ္းဆီ သြားသည္။ ႐ုပ္႐ွင္႐ံုမ်ား ေအာက္တြင္လည္း နတ္သမီးကေလးမ်ား။ ၁၄-၅ ေယာက္ေတာ့ ႐ွိလိမ့္မည္။ မနက္ပိုင္းကိုေတာ့ သည္မွ်ျဖင့္ သူ အဆံုးသတ္လိုက္ပါသည္။<br /><br />ညေနပိုင္းတြင္ေတာ့ သူ မဟာဗႏၶဳလလမ္းဘက္သို႔ ထြက္လာခဲ့သည္။ ၃၉ လမ္းထိပ္ ကားဂိတ္ဆီသို႔။ သည္မွာလည္း နတ္သမီးကေလးမ်ားကို အေတာ္မ်ားမ်ားႀကီးကို သူ ေတြ႔ရျပန္ေလသည္။ ၃၇ လမ္းထိပ္ ထီ႐ံုးမွသည္ ၃၉ လမ္းထိပ္အထိ။ မုန္႔ဟင္းခါးဆိုင္၊ အသုပ္ဆိုင္တို႔တြင္ ေက်ာက္ခ်သူတို႔က ေက်ာက္ခ်လ်က္။ ကားဂိတ္တြင္ ေရာေႏွာ ရပ္ေနသူတို႔လည္း မ႐ွား။ ၂၀ ဝန္းက်င္ေတာ့ ႐ွိလိမ့္မည္။ ကားဂိတ္ႀကီးေသာေၾကာင့္လည္း ျဖစ္ေပလိမ့္မည္။ ဒါက သူ ေတြ႔မိသေလာက္၊ မေတြ႔မိသည္မ်ားလည္း က်န္ဦးမည္။ မနက္ပိုင္းႏွင့္ ညပိုင္းကလည္း ကြဲဦးမည္။ သူ႕ေလ့လာေရး ခရီးစဥ္ကို သူ စာရင္းခ်ဳပ္ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အေယာက္ ၁၀၀ ဝန္းက်င္ စာရင္း ထြက္လာသည္။ သူ႔တိုင္းသူ႔ျပည္၏ စီးပြားေရးႏွင့္ လူမႈဘဝသည္ ခြ်တ္ျခံဳက်ေနခဲ့ရၿပီ ျဖစ္သည္။<br />---------------------------------<br /><br />သူ တယ္လီဖုန္း ေလွ်ာက္လႊာတင္ၿပီး စာတိုက္ႀကီးမွ ထြက္လာေတာ့ ေန႔လယ္ ၂ ခ်က္ခြဲေက်ာ္ခဲ့ၿပီ ျဖစ္သည္။ မြန္းေဘကရီ ဆိုင္ေ႐ွ႕ေရာက္ေတာ့ သူ ေကာ္ဖီ ေသာက္ခ်င္စိတ္ ေပါက္လာသည္။ ဂ်ာနယ္မ်ားလည္း ဖတ္ခ်င္၍ ျဖစ္သည္။ ဆိုင္ထဲတြင္ေတာ့ လူတို႔ ျပည့္သိပ္လ်က္။ သည္မွာလည္း သူတို႔ကို သူ ေတြ႔မိျပန္သည္။ သူတို႔ကေတာ့ ကားဂိတ္႐ွိ နတ္သမီးကေလးမ်ားထက္ အနည္းငယ္ ပို၍ ေတာက္ပသည္။ ႐ုပ္ရည္ ႐ူပကာလည္း သာသည္။ အထက္လႊာဟု ဆိုရမည္ ထင္သည္။ အထက္လႊာ နတ္သမီးမ်ား။ သူတို႔ ထိုင္ေလ့႐ွိသည္က ဗိုလ္ေအာင္ေက်ာ္လမ္းကို မ်က္ႏွာမူထားသည့္ စားပြဲတြင္ ျဖစ္သည္။ သည္ေနရာ တခုတည္းက ဆိုင္အျပင္မွေရာ အတြင္းမွပါ အျပန္အလွန္ ျမင္ႏိုင္သည့္ ေနရာျဖစ္သည္။ သူ ေငးေနမိခ်ိန္မွာပင္ ဗိုလ္ေအာင္ေက်ာ္လမ္း တဖက္႐ွိ ဆက္သြယ္ေရး တယ္လီဖုန္းမွ ဝန္ထမ္း အမ်ဳိးသမီးက ဆိုင္အျပင္မွ လက္ဟန္ေျခဟန္ ျပ၍ လာေခၚသည္။ သူတို႔ထဲမွ တေယာက္ထသြားၿပီး ဖုန္းသြားေျပာေနသည္ကို သူ ျမင္ေနရေလသည္။ ဒါက သူတို႔၏ ဆက္သြယ္ေရး လမ္းေၾကာင္း။ ေရစီးေၾကာင္းေတာ့ ေရစီးေၾကာင္းပဲ ျဖစ္သည္။ ေခတ္ေရစီးေၾကာင္းဟု ေခၚခ်င္လည္း ေခၚဆိုႏိုင္ပါသည္။<br /><br />ဆိပ္ကမ္းသာ လမ္းထိပ္တြင္ ေကာင္မေလးကို ေတြ႔လိုက္ရေတာ့ သူ အနည္းငယ္ အံ့ၾသသြားမိသည္။ ည ၁၀ နာရီ ပင္ထိုးေတာ့မည္။ သူ ေတြ႔ေနက် မနက္ဂိုဏ္းမွ ေကာင္မေလး။ ညဂိုဏ္းသို႔ပဲ ေျပာင္းသြားလို႔လား၊ လူသြားလူလာကေတာ့ အနည္းငယ္ ႐ွင္းေနခဲ့ၿပီ ျဖစ္သည္။ သူ ေဘးဘီကို ၾကည့္ရင္း စိတ္ကူးတခု ရလာသည္။ ေကာင္မေလးကို သူ အနည္းငယ္ ေမးခ်င္ျမန္းခ်င္သည္။ သူႏွင့္ မ်က္မွန္း တမ္းမိေနေသာေၾကာင့္လည္း သူ ေမးဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္ျခင္း ျဖစ္သည္။ တကယ္က သည္ေနရာက သူ႔အိမ္ႏွင့္ ဘာမွမေဝး၊ သို႔ေသာ္ သူ မတတ္ႏိုင္။ ႐ွိန္းတိန္းဖိန္းတိန္း ျဖစ္ေနေသာ စိတ္ကိုထိန္းရင္း သူ ေကာင္မေလးဆီ ခ်ဥ္းကပ္သြားမိသည္။ သူ႔ကို ေကာင္မေလး အထင္လြဲေတာ့မည္က ေသခ်ာသေလာက္ ျဖစ္သည္။ ဒါ႔ေၾကာင့္ သူကပဲ အရင္ဦးေအာင္ ႐ွင္းျပဖို႔ သူ ဆံုးျဖတ္လို္က္သည္။<br /><br />“ညီမ ညပိုင္း ေျပာင္းသြားတာလား” ဟု သူ စကားစလိုက္ေတာ့ ေကာင္မေလးက “ဟုတ္တယ္ အကို” ဟု တံု႔ျပန္သည္။ သူ႔ကို မွတ္မိလားလို႔ ေမးေတာ့ ေကာင္မေလးက ''မနက္တိုင္း လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ အဝမွာ ထိုင္ထိုင္ေနတဲ့ အကို မဟုတ္လား'' ဟု ျပန္ေမးသည္။ ဟုတ္ေၾကာင္း ျပန္ေျဖၿပီး သူ႔ကို တမ်ဳိးမထင္ရန္ သူ အျမန္႐ွင္းျပရသည္။ သူ ေမးစရာ နည္းနည္း႐ွိ၍ ျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာေတာ့ ေကာင္မေလး အနည္းငယ္ တြန္႔ဆုတ္သြားသည္။ ''ရဲတို႔၊ ေထာက္လွမ္းေရးတို႔ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူးေနာ္'' ဟု သူ႔ကို မဝံံ့မရဲ ျပန္ေမးသည္။ မဟုတ္ေၾကာင္း သူ ေျပာၿပီး သူ သိလိုသည္တို႔ကို ေမးသည္။ တကယ္က ေကာင္မေလးတို႔က တကိုယ္ေတာ္ လႈပ္႐ွားသူမ်ား။ ခ်ဳပ္ကိုင္ထားသည့္သူ မ႐ွိ။ တခုပဲ႐ွိသည္။ သည္အပိုင္က နယ္ထိန္းကိုေတာ့ တရက္ ၅၀၀ ေပးရသည္။ စီမံခ်က္႐ွိ၍ ဖမ္းလွ်င္ေတာ့ ကိုယ္ျဖစ္ကိုယ္ခံ။ သည့္ေနာက္ပိုင္းတြင္ မီးသတ္ကိုပါ ေပးေပးေနရသည္ဟု ေျပာသည္။ ဒါကိုေတာ့ သူေကာင္းေကာင္း သိပါသည္။ သူ႔ ဝန္းက်င္႐ွိ ဂ်ပိုးေတေလမ်ား မီးသတ္အဖြဲ႔ဝင္ ျဖစ္ေနသည္မွာ ၾကာျမင့္ခဲ့ပါၿပီ။ <br /><br />''ကိုယ္နဲ႔ရင္းလို႔ ရတဲ့ ပိုက္ဆံ အကိုရာ။ သူတို႔မို႔ မ်ဳိရက္ ဆို႔ရက္တယ္'' ဟု ညည္းေျပာ ေျပာရင္း ေကာင္မေလးက စကားကို နိဂံုးခ်ဳပ္သည္။ ေကာင္မေလး ေနတာက ဒဂံုမွာ။ သည္အခ်ိန္ ကား႐ွိေသးလို႔လား ဟု သူေမးေတာ့ သည္ညေတာ့ မဂိုလမ္း႐ွိ တည္းခိုခန္းမွာ အိပ္မည္တဲ့။ ထိုသို႔ ေျပာရင္း ေကာင္မေလး၏ အၾကည့္က သူ႔ဆီ ဖ်တ္ခနဲ ေရာက္႐ွိလာသည္။ သူ ကပ်ာကရာ မ်က္ႏွာလႊဲရင္း ပိုက္ဆံအိတ္ကို ဖြင့္သည္။ ''ညီမအတြက္ မုန္႔ဖိုးပါ'' ဟု ဆိုကာ ေငြ ၁၅၀၀ ကို ေကာင္မေလး လက္ထဲထည့္ရင္း သူ ႏႈတ္ဆက္လမ္းခြဲ လိုက္ေတာ့သည္။ 'သဇင္' ဟု ေခၚေသာ ေကာင္မေလးကေတာ့ သူ႔ ကို နားမလည္သလို ၾကည့္ေနေပလိမ့္မည္။<br />------------------------------------<br /><br />ခပ္လွမ္းလွမ္းမွ တကၠစီတားေနေသာ စံုတြဲကို ျမင္၍ သူ႔ကားကို အ႐ွိန္ေလွ်ာ့လိုက္သည္။ ေဝဇယႏာၱ လမ္းမႀကီးေပၚ။ ဆီေစ်းတို႔ ႀကီးျမင့္လာသျဖင့္ ခရီးသြားဟန္လႊဲ လမ္းၾကံဳလွ်င္ သူ ပရိုက္ဗိတ္ တကၠစီ ေမာင္းေလ့ရွိသည္။ ''ဘယ္သြားမလဲ အကို'' ဟု သူ ေမးေတာ့ အမ်ဳိးသားထံမွ အသံမထြက္။ အမ်ဳိးသမီးငယ္ဆီမွသာ အသံထြက္လာသည္။ ေဝဇယႏာၱလမ္းမႀကီး ေပၚတြင္ပင္႐ွိေသာ နယ္စပ္ၿမိဳ႕ေလး တၿမိဳ႕ အမည္ကို ယူထားသည့္ တည္းခိုခန္းသို႔။ သူ ေစ်းေျပာေတာ့ မဆစ္ေတာ့ဘဲ ကားေပၚသို႔ တက္သည္။ ခရီးက ဘာမွ်မေဝး၊ ၅ မိနစ္သာသာ ေမာင္း႐ံုႏွင့္ သူ တည္းခိုခန္းေ႐ွ႕သို႔ ေရာက္သည္။ ''ခဏေလး ေစာင့္ေပးပါလား ညီေလးရာ၊ အကို အရင္ေမးၾကည့္မလို႔'' ဟု ကားခ႐ွင္းရင္း အမ်ဳိးသားက ေျပာေတာ့ သူ ေခါင္းညိတ္သည္။<br /><br />သူ႔တြင္ ဘာမွ အေထြအထူး လုပ္စရာမ႐ွိ။ အမ်ဳိးသမီးငယ္ကပင္ ဦးေဆာင္၍ တည္းခိုခန္းအတြင္း ဝင္သြားသည္။ သူ အျပင္မွ တည္းခိုခန္းႀကီးကို အကဲခတ္ၾကည့္ေတာ့ အခန္းေတြက မနည္းမေနာ။ ရာေက်ာ္လိမ့္မည္ဟု သူထင္သည္။ ၅ မိနစ္မွ်အၾကာ ေစာေစာက စံုတြဲ ျပန္ထြက္လာသည္။ အခန္းပဲ အဆင္မေျပသည္လား ဘာျဖစ္သည္လဲ … သူ ေတြးေတာေနမိစဥ္တြင္ပင္ အမ်ဳိးသားထံမွ ''အခန္းမႀကိဳက္လို႔ ညီေလးရာ။ ဘယ္သြားရင္ ေကာင္းမလဲ မသိဘူး'' ဟု စကားသံ ထြက္လာသည္။ အမ်ိဳးသမီးငယ္ကေတာ့ သည္ကိစၥတြင္ ကြ်မ္းက်င္ဟန္ ႐ွိသည္။ သူ႔ကို ဘုရင့္ေနာင္ဘက္႐ွိ တည္းခိုခန္းႀကီးတခု၏ အမည္ကိုေျပာရင္း ေစ်းေမးသည္။ သူ ေစ်းေျပာေတာ့ အမ်ဳိးသားက မဆစ္ေတာ့ပါ။ သူကလည္း ပံုမွန္ေစ်းပဲ ေျပာပါသည္။ ကားေမာင္းလာရင္း မိုးက ႐ြာလာသည္။ ဘုရင့္ေနာင္ မီးပိြဳင့္ မေရာက္မီတြင္ သူ ဘယ္ဘက္သို႔ ခ်ဳိးလိုက္သည္။ သည္လမ္းက သူ ေက်ာင္းသြားတိုင္း မီးပြိဳင့္ေ႐ွာင္ရန္ သံုးေနက်လမ္း။ တည္းခိုခန္း၏ ေနာက္ဘက္႐ွိ ကားပါကင္တြင္ သူ ကားရပ္သည္။ မိုးက ပို၍ သည္းလာသည္။ သူ႔ကားေပၚမွ စံုတြဲ ဆင္းသြားေသာ္လည္း သူ ကားျပန္ မထြက္ျဖစ္ေသး။ မိုးစဲေအာင္ ခဏေစာင့္ရန္ သူ ဆံုးျဖတ္သည္။ ထိုစဥ္မွာပင္ ကားပါကင္မွ ဝိတ္တာကေလးက သူ႔ထံ ခ်ဥ္းကပ္လာသည္။ သူ႔ကို ခရီးသည္ လိုက္ပို႔သူဟု ထင္ပံုမရ။ ''အကိုေကာ မတက္ေတာ့ဘူးလား'' ဟုေမးသည္။ သူ ျပံဳးရင္း ''ျပန္ေတာ့မွာ'' ဟုေျပာေတာ့ ဝိတ္တာေလးက သူ႔အတြက္ အေဖာ္ ေခၚေပးမည္ဟု ဆိုျပန္သည္။ သူ နည္းနည္း စိတ္ဝင္စားလာသျဖင့္ ဝိတ္တာေလးကို အက်ဳိးအေၾကာင္းေမးရင္း အခန္းတခန္းယူရန္ ဆံုးျဖတ္လိုက္သည္။<br /><br />၃ နာရီ တဆက္႐ွင္။ သူတို႔ကေတာ့ ႐ႈိးလို႔ ေခၚၾကေလသည္။ ပထမထပ္တြင္ သူ အခန္းတခန္း ရသည္။ သူ အခန္းထဲေရာက္ၿပီး ခဏေနေတာ့ ေစာေစာက ဝိတ္တာကေလး ျပန္ေရာက္လာသည္။ သူ႔ေဘးတြင္ နတ္သမီးကေလး တဦး။ နတ္သမီးကေလးက အျခား အခန္းတခန္းမွ ကူးလာပံုရသည္။ ပိန္ပိန္သြယ္သြယ္၊ ၁၉-၂၀ အ႐ြယ္ ။ ပံုစံ အသြင္အျပင္က ညွိဳးေရာ္ ႏြမ္းလ်ေနသည္။ သူ႔ကို ဟန္လုပ္ျပံဳးျပေနေသာ နတ္သမီးေလးကို ၾကည့္ရင္း သူ ေစာေစာက စိတ္တို႔ ၾကက္ေပ်ာက္ငွက္ေပ်ာက္ ေပ်ာက္သြားရသည္။ သူ ဝိတ္တာေလးကို စကားလွေအာင္ ေျပာရင္း နတ္သမီးေလးကို ျပန္လႊတ္လိုက္သည္။ အခန္းကလည္း ယူၿပီးၿပီ။ ခဏေတာ့ ေနလိုက္ဦးမည္ဟူေသာ အေတြးႏွင့္ သူ အခန္းကို ေစ့ငုမိသည္။ ႏွစ္ေယာက္အိပ္ ကုတင္တလံုး၊ ေရခ်ဳိးခန္း အိမ္သာတြဲလ်က္၊ တီဗီတလံုးႏွင့္ တယ္လီဖုန္းလည္း ပါသည္။ အျပင္အဆင္ အခင္းအက်င္းက သန္႔သန္႔ျပန္႔ျပန္႔ ေတာ့႐ွိသည္။ သူ တစ္ေယာက္တည္း ဘာလုပ္ရမွန္း မသိသည္ႏွင့္ တီဗီဖြင့္လိုက္သည္။<br /><br />ခ်ယ္နယ္တို႔ကို ဟိုေ႐ႊ႕သည္ေ႐ႊ႕ လုပ္ရင္း ေစာေစာက ဝိတ္တာေလး ေျပာသြားေသာ ခ်ယ္နယ္ကို သူ ေတြ႔ရသည္။ ၂၄ နာရီ အျပာကားမ်ား ျပသည့္ခ်ယ္နယ္။ ေအာက္ထပ္႐ွိ စက္ခန္းမွ ေခြထိုးျပေနျခင္း။ သူ ပ်င္းပ်င္းရိရိႏွင့္ အိပ္ရာေပၚ လဲေလ်ာင္းရင္း တီဗီၾကည့္သည္။ အျပင္ဘက္တြင္ မိုးက သည္းသည္းမည္းမည္း ႐ြာလ်က္။ ဗုဒၶဝင္မွ အလြန္ ကံုလံုျပည့္စံုေသာ သူၾကြယ္ႀကီးတဦး၏ အမည္နာမကို ခံယူထားသည့္ တည္းခိုခန္းႀကီး တခုလံုး တိတ္ဆိတ္ေနသည္။ သူ ေမွးခနဲ အိပ္ေပ်ာ္သြားသည္။<br />--------------------------<br /><br />ည ၈ နာရီ ေက်ာ္ၿပီမို႔ သိမ္ႀကီးေစ်း၏ ညက သက္ဝင္လႈပ္႐ွားလာသည္။ zero zone မွ လြင့္ပ်ံလာေသာ ေတးသံမ်ားကို သူ အတိုင္းသား ၾကားေနရသည္။ သူက မဂၤလာ႐ံု အေပၚဆံုးထပ္သို႔ ေရာက္႐ွိေနျခင္း ျဖစ္သည္။ သူ႔ဖခင္ကို ေဆးခန္းလိုက္ပို႔ရာ တိုကင္နံပါတ္ ေနာက္က်ေသာေၾကာင့္ ေနာက္တနာရီေလာက္ေတာ့ အနည္းဆံုး ေစာင့္ရေပဦးမည္။ လမ္းတေလွ်ာက္႐ွိ ကလပ္မ်ားကို သူ အေပၚစီးမွ ေငးၾကည့္ေနရင္း ၿငီးေငြ႕လာသျဖင့္ ေအာက္ဆင္း၍ လက္ဖက္ရည္ေသာက္ရန္ ဆံုးျဖတ္လိုက္သည္။ ေအာက္ေရာက္ေတာ့လည္း ဘယ္မွာထိုင္ရမည္ကို သူ ေဝခြဲမရ။ သိမ္ႀကီးေစ်းအတိုင္း ေလွ်ာက္လာရင္း အေနာ္ရထာလမ္းႏွင့္ ဆံုရာ လူကူးတံတား ေအာက္ေရာက္ေတာ့ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ကို ေတြ႔သည္။ နတ္သမီးကေလးေတြ ထိုင္ေနပါလား …။ မဂၤလာ႐ံုႏွင့္ နီးနီးနားနားမွာပဲ ထိုင္ေတာ့မည္ ဟူေသာ အေတြးႏွင့္ သူ ျပန္လွည့္လာသည္။<br /><br />သည္လိုႏွင့္ မဟာဗႏၶဳလလမ္းႏွင့္ ေ႐ႊတိဂံုဘုရား လမ္းေထာင့္ လူကူးတံတားေအာက္မွ လက္ဖက္ရည္ ဆိုင္ကေလးတြင္ သူ ဝင္ထိုင္လိုက္သည္။ ထိုင္ၿပီးမွ သူ သတိျပဳမိေလသည္။ သည္မွာလည္း နတ္သမီးေလးမ်ား။ သူ႔ေဘးကပ္လ်က္ ဝိုင္းတြင္ ထိုင္ေနၾကသည္။ ခဏၾကာေတာ့ တေယာက္က သူ႔ထံမွ မီးျခစ္ လွမ္းေတာင္းေလသည္။ ေပးလိုက္ေတာ့ ''ေဆးလိပ္ေလးပါ ေပးပါလား'' ဟု ေနာက္တေယာက္က ေျပာင္စပ္စပ္ ေျပာျပန္သည္။ သူ႔ေဆးလိပ္ဗူး လွမ္းေပးလိုက္ခ်ိန္မွာပင္ အျခားဝိုင္းမွ လူငယ္ႏွစ္ေယာက္ ထလာကာ နတ္သမီးကေလးတို႔၏ ဝိုင္းတြင္ ဝင္ထိုင္ေလသည္။ ႏိုက္လား၊ ႐ႈိးလား ဟူေသာ အသံမ်ား၊ တပုလင္းခြဲ ႏွစ္ပုလင္းဟု တံု႔ျပန္သံမ်ား၊ ခိုးခိုးခစ္ခစ္ ရယ္ေမာသံမ်ား၊ သူ ထဖို႔ ဆံုးျဖတ္သည္အထိ သူတို႔ ညွိႏႈိင္းပြဲ မၿပီးဆံုးေသး။ မဂၤလာ႐ံုအေပၚထပ္ ေရာက္မွ သူ႔ စီးကရက္ဗူး သူ ျပန္သတိရေလသည္။ နတ္သမီးေလးမ်ားထံတြင္ က်န္ေနခဲ့ၿပီ။<br />---------------------------------------<br /><br />“ဗိုက္ဆာတယ္ကြာ။ ထမင္းေၾကာ္ သြားစားရေအာင္“ ဟု သူ႔ သူငယ္ခ်င္းက ေျပာ၍ နာရီကို သူ လွမ္းၾကည့္လိုက္သည္။ ည တခ်က္ ထိုးေတာ့မည္။ သည္အခ်ိန္ ဘယ္သြားမလဲ။ ၁၇ လမ္းသြားဖို႔ပဲ ႐ွိေတာ့သည္။ သူတို႔ ေရာက္ေတာ့ ဆိုင္ကေလးက လူ႐ွင္းေနသည္။ သည္ည ဘာေဘာလံုးပြဲ မွမ႐ွိ။ သည္အခ်ိန္ ထမင္းစားခ်င္စိတ္ မ႐ွိေတာ့၍ သူကေတာ့ လက္ဖက္ရည္ပဲ မွာလိုက္သည္။ ဆိုင္တြင္ ဝိုင္းက ၃ ဝိုင္းတည္း။ ေယာက္်ားေလး ဝိုင္းဆို၍ သူတို႔ တဝိုင္းသာ။ က်န္ႏွစ္ဝိုင္းတြင္က ကလပ္မွ ျပန္လာေသာ နတ္သမီးေလးမ်ား။ သည္ဆိုင္ကေလးက ညလံုးေပါက္ ဖြင့္ေသာ ဆိုင္ကေလးမို႔ သူတို႔ ထိုင္ေနၾကျခင္း ျဖစ္သည္။ တခါတရံ စီမံခ်က္ ႐ွိလွ်င္ေတာ့ နတ္သမီးေလးမ်ားက ဗိုလ္ခ်ဳပ္လမ္းေပၚ႐ွိ အစိုးရ ဝင္းတဝင္းအတြင္း ဖြင့္ေသာ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္သို႔ ေျပာင္းထိုင္တတ္သည္။ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ ၁၇ လမ္းက စစ္ႀကိဳေခတ္က နတ္မိမယ္မ်ား တရားဝင္ ေပ်ာ္စံရာ ျဖစ္ခဲ့ေၾကာင္းကိုေတာ့ ဆရာေသာ္တာေဆြ ေရးတာ သူ ဖတ္ရဖူးသည္။<br /><br />နတ္သမီးေလးမ်ားကို ၾကည့္ရင္း သူ တခု ေတြးမိလာ၍ ျပံဳးမိသည္။ သူ႔ ေန႔စဥ္ဘဝတြင္ နတ္သမီးေလးမ်ားကို မေတြ႔ရသည့္ေန႔ မ႐ွိ။ နံနက္ မိုးလင္းခ်ိန္မွ စေတြ႔ လိုက္သည္မွာ ယခု ည တနာရီအထိ ေတြ႔တုန္း ျဖစ္သည္။ သူ႔ ခ်စ္သူကိုပင္လွ်င္ သူ ေန႔စဥ္မေတြ႔၊ တပတ္လံုးလံုး မေတြ႔ျဖစ္သည္လည္း ႐ွိသည္။ နတ္သမီးေလးမ်ားကိုေတာ့ ….. ''ဘာျပံဳးတာလဲ'' ဟု ေမးသည့္ သူ႔ သူငယ္ခ်င္းကို ''ဘာမွ မဟုတ္ပါဘူး'' ဟုသာ သူျပန္ေျဖလိုက္သည္။ ညက တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္၊ ေျခာက္ေျခာက္ေသြ႔ေသြ႔။ လက္ဖက္ရည္ ေသာက္လိုက္ရသျဖင့္ သူ႔ မ်က္လံုးမ်ား ျပန္က်ယ္လာသည္။ နတ္သမီးေလး တေယာက္က သူတို႔ ႏွစ္ေယာက္ကို ၾကည့္ရင္း အေဖာ္မ်ားအား တစံုတရာ တီးတိုးေျပာသည္။ ရယ္သံမ်ား သူၾကားရခ်ိန္တြင္ လႈပ္႐ွား သြားေသာ စိတ္ကို ဖံုးကြယ္ရန္ ေရေႏြးတစ္ခြက္ ငွဲ႔လိုက္ရေလသည္။ ေဆး႐ံုႀကီးဘက္ဆီက ေခြးေဟာင္သံ သဲ့သဲ့ကို သူၾကားရသည္။ ေဆာင္းဝင္လာၿပီမို႔ ညက တျဖည္းျဖည္း ေအးစက္လာေလသည္။<br /><br />ႏိုင္ငံျခားမွ ေခတၱျပန္ေရာက္ လာေသာ သူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္ ေတြ႔ဆံုသည့္ ပြဲမို႔ သူတို႔ဝိုင္းက အေတာ္ညဥ့္ နက္သြားခဲ့သည္။ ဘီယာပုလင္းတို႔က အလဲလဲ အၿပိဳၿပိဳ။ ဘယ္ဆက္သြားမလဲဟု အေမရိကားမွ သူငယ္ခ်င္းကေမး၍ သူ နာရီကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ည တခ်က္ေက်ာ္ခဲ့ၿပီ။ သူတို႔ ဘယ္ဆက္သြားမလဲ…။ သူတို႔ တဝိုင္းလံုး မူးယစ္ရီေဝလ်က္။ ခဏတျဖဳတ္ အိပ္လို႔ရမည့္ ေနရာတေနရာ…။ လေပၚသို႔ တက္ရန္ သူ ဆံုးျဖတ္လိုက္သည္။ လျပည့္ညမို႔ လ က ထိန္ထိန္သာ ေနေလသည္။<br /><br />၃၉ လမ္း အထက္လမ္း႐ွိ တိုက္တတိုက္၏ ငါးလႊာသို႔ သူတို႔ေရာက္ေတာ့ ည တခ်က္ခြဲ ခဲ့ၿပီ။ စႏၵာေငြလမင္း၏ အမည္ကို အဂၤလိပ္လို ေရးသားထားေသာ ဆိုင္းဘုတ္ဝါဝါ ကေလးကို ၾကည့္ရင္း သူ တံခါးေခါက္လိုက္ေတာ့ ဆိုင္႐ွင္ မႏိုင္ ကိုယ္တိုင္ တံခါးလာဖြင့္ေလသည္။ မႏိုင္ က ယခင္ကတည္းက သူႏွင့္ သိကြ်မ္းသူ။ အရင္ကေတာ့ အိမ္ပြဲစား၊ အခုေတာ့လည္း သည္ေရစီးေၾကာင္းထဲမွာ။ “သားႀကီးပါလား။ ေဘာ္ဒါေတြလည္း ပါတာပဲ။ လာ လာ“ ဟူေသာ မႏိုင္ စကားအဆံုးမွာေတာ့ သူတို႔အားလံုး အခန္းထဲ ဝင္လို္က္ၾကေလသည္။ အခန္းထဲတြင္ ေကာင္မေလးေတြက ထိုင္သူထိုင္ လွဲသူလွဲလ်က္။ ဗီစီဒီေခြ မွ ဟစ္ေဟာ့သီခ်င္းကို လိုက္ညည္းသူက ညည္းေနၾကသည္။ သည္ည ဧည့္သည္ ပါးပံုရသည္။ “ကိုသားႀကီး လက္ဖက္သုတ္စားပါဦး“ ဟူေသာ ေကာင္မေလး တေယာက္၏ ဖိတ္မႏၱကျပဳမႈကို သူ ၿပံဳး၍ ေခါင္းခါရင္း သူ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြအတြက္ ေနရာထိုင္ခင္း စီစဥ္ရသည္။ အခန္း၏ ေနာက္ဘက္တြင္ ႐ွိေနတာက လူ ၅ ေယာက္စာ ႏွစ္ခန္း။ တခန္းက လံုးလံုးအားေနသည္။ သူတို႔အဖြဲ႔က လူ ၆ ေယာက္မို႔ သူ႔ သူငယ္ခ်င္း ၅ ေယာက္ကို အခန္းတခန္း ေပးလို္က္သည္။ သူကေတာ့ ေနာက္တခန္းထဲ ဝင္ခဲ့ေလသည္။<br /><br />သူ ဝင္လာသည့္ အခန္းထဲတြင္ အျခား ဧည့္သည္ ၄ ေယာက္။ သူက အခန္း၏ အလယ္တြင္ ေနရာရသည္။ တခန္းလံုးက ေမွာင္မိုက္လ်က္။ အိပ္ရာတို႔ကို ၾကမ္းျပင္ေပၚ ခင္းထားသည္။ အိပ္ရာတခုႏွင့္ တခုၾကားတြင္ေတာ့ ခန္းဆီးပါးကေလးမ်ား ျခားထားသည္။ အိပ္ခ်င္စိတ္က စိုးမိုးေနသည္မို႔ သူ႔ကို ႏိွပ္ေနေသာ ေကာင္မေလးကိုပင္ သူ ဘာမွမေျပာမိ။ သို႔ေသာ္ သူ ေခါင္းခ်လိုက္မိစဥ္မွာပင္ သူ႔ ဘယ္ဘက္ေဘး အိပ္ရာမွ ေကာင္မေလး၏ အသံကို သူၾကားလိုက္ရသည္။ “ဘာလို႔ အမ်ားႀကီး ယူလာတာလဲ။ တခုဆို ေတာ္ေရာေပါ႔“ တဲ့။ စကားသံ သဲ့သဲ့ကို သူၾကားရျပန္သည္။ ခဏေနေတာ့ တီးတိုးညည္းညဴသံမ်ား။ သည္အသံမ်ားႏွင့္အတူ ေျခေထာက္တဖက္က ခန္းဆီးစကိုေက်ာ္၍ သူ႔ အိပ္ရာဘက္ဆီ ေရာက္႐ွိလာသည္။ သူ ဆက္အိပ္၍ မရေတာ့။ ေမွာင္မိုက္ ေလာင္အိုက္ေနေသာ အခန္းထဲတြင္ သူ ေဇာေခြ်းျပန္စ ျပဳလာသည္။ ခဏအၾကာ ညည္းညဴသံမ်ား ထပ္ၾကားရျပန္သည္။ သည္တခါ သူ႔ ညာဘက္က။ သည္းမခံႏိုင္ေတာ့သည့္အဆံုး အခန္းထဲမွ ထြက္ရန္ သူ ဆံုးျဖတ္လိုက္သည္။ ေဆးလိပ္ဗူးကို ႏိႈက္သည္။ ေဆးလိပ္ မက်န္ေတာ့။ သူ႔ သူငယ္ခ်င္းမ်ား ႐ွိရာ အခန္းဆီ သူ ကူးခဲ့ေလသည္။<br /><br />သူ႔ သူငယ္ခ်င္းမ်ား အခန္းတြင္ေတာ့ မီးလင္းေနသည္။ သူငယ္ခ်င္း႐ွိရာေရာက္ေတာ့ ေကာင္မေလးႏွင့္ စကား ေျပာေနသည္ကို ေတြ႔သည္။ သူငယ္ခ်င္းထံမွ ေဆးလိပ္တလိပ္ ေတာင္းယူရင္း အိမ္ေ႐ွ႕ခန္းဘက္ သူ ထြက္ခဲ့ေလသည္။ ဝရန္တာတြင္ ေဆးလိပ္ေသာက္လို္က္မွ သူ နည္းနည္း ေနသာထိုင္သာ ႐ွိလာသည္။ သည္မွာပင္ အႏိွပ္ခန္းမ်ားအေၾကာင္း သူ စဥ္းစားမိသည္။ ဟိုယခင္ကေတာ့ အႏိွပ္ခန္းလုပ္ငန္းကို အႀကီးအက်ယ္ လုပ္သည္က ဗိုလ္ေအာင္ေက်ာ္လမ္း ေအာက္ဘက္႐ွိ ဟိုတယ္ႀကီး တခုတြင္။ ထိုစဥ္က ယခုလို ေနရာတိုင္းတြင္ မ႐ွိေသး။ ၿပီးေတာ့ ယခုလို လိင္ေဖ်ာ္ေျဖေရး မပါ။ အႏိွပ္ခံ႐ံု သက္သက္မွ်သာ။ အဆင္ေျပလွ်င္ အျပင္တြင္ ခ်ိန္းေတြ႔။ သည္မွ်ေလာက္သာ ျဖစ္သည္။ <br /><br />ၿမိဳ႕ထဲတခြင္တြင္ အႏိွပ္ခန္းမ်ား မႈိလို ေပါက္လာသည္ကေတာ့ သူ မွတ္မိသေလာက္ ၂၀၀၅ ခုႏွစ္မွ စ၍။ ၂၀၀၅ ႏွစ္ကုန္ပိုင္းေလာက္တြင္ေတာ့ ၿမိဳ႕ထဲ႐ွိလမ္းတိုင္းတြင္ အႏိွပ္ခန္းမ်ား ပ်ံ႕ႏံွ႔ေနခဲ့ၿပီ။ ၿမိဳ႕ထဲ႐ွိ လမ္းတလမ္းတြင္ အထက္လမ္း၊ အလယ္လမ္းႏွင့္ ေအာက္ဆံုးႏွစ္လမ္း ဟူ၍ ဘေလာက္ ၄ ခု ႐ွိရာ ၄ ခုစလံုးကို သူ ဆိုလိုပါသည္။ ဆိုင္းဘုတ္ဝါဝါ၊ ျပာျပာေလးမ်ား ကိုယ္စီကိုယ္ငွ။ သည္လုပ္ငန္းက မ်ားေသာအားျဖင့္ အထပ္ျမင့္ ငါးလႊာ ေျခာက္လႊာ အခန္းမ်ားတြင္ လုပ္ေလ့လုပ္ထ ႐ွိသည္။ ထူးထူးျခားျခား ၃၈ လမ္းေစ်းမွ ဆိုင္တဆိုင္ကေတာ့ ေျမညီထပ္တြင္ ဖြင့္ထားသည္။ ယခင္ကကဲ့သို႔ ခိုးေၾကာင္ခိုးဝွက္ ဖြင့္ထားသည့္ပံုပင္ မ႐ွိေတာ့။ ေပၚေပၚတင္တင္ပဲ ျဖစ္ပါသည္။ ၿပီးေတာ့ သည္တခါ ထူးျခားသည္က အႏိွပ္ခန္းအမ်ားမွာ သာမန္မဟုတ္။ လိင္ေဖ်ာ္ေျဖရာ ဌာနမ်ား။ လာေရာက္သူ အမ်ဳိးသားမ်ားအတြက္ကလည္း ဒါက ပိုအဆင္ေျပသည္။ ယခင္ကကဲ့သို႔ တကူးတက အမ်ဳိးသမီးအေဖာ္ လိုက္႐ွာရန္ မလိုေတာ့။ တည္းခိုခန္းလည္း သြားစရာမလို။ အႏိွပ္ခန္း တဆက္႐ွင္ခႏွင့္ ႏိွပ္ေပးသူ ေကာင္မေလးကို မုန္႔ဖိုး အနည္းအက်ဥ္း ေပးလိုက္႐ံုသာ ျဖစ္သည္။<br /><br />သည္မွာပင္ အႏိွပ္ခန္းမ်ား နာမည္ႀကီးသထက္ ႀကီးလာသည္။ အႏိွပ္ခန္း တခန္းတြင္ နတ္သမီးေလးမ်ားက အနည္းဆံုး ၁၀ ေယာက္ဝန္းက်င္ေတာ့ ႐ွိတတ္သည္။ ေၾသာ္ … ေျမေပၚသို႔ မသက္သည့္ ဘံုခုနစ္ဆင့္ တိမ္ယံေငြနန္းမွ နတ္သမီးကေလးမ်ား …..။ သူ အိမ္ျပန္ခ်င္ၿပီမို႔ အေတြးကို ျဖတ္ရင္း အခန္းထဲ ျပန္ဝင္ခဲ့သည္။ “သူတို႔က နတ္ေတြေလ အေငြ႔ပဲစားတာ“ သူ႔ကို ခုနက ႏိွပ္သည့္ နတ္သမီးေလးက မၾကားတၾကား လွမ္းစေလသည္။ ''သည္မွာေတာ့ နတ္ျဖစ္တာပဲ ေကာင္းပါတယ္ ေကာင္မေလးရယ္'' … သူ႔စိတ္ထဲမွ ျပန္ေျပာရင္း သူငယ္ခ်င္းမ်ားထံ ျပန္သြားသည္။ သူႏွင့္ လိုက္ျပန္မည့္သူ သိပ္မ႐ွိ။ က်န္သူငယ္ခ်င္းမ်ားက ညအိပ္ၾကလိမ့္မည္။ မႏိုင္ ကို ႏႈတ္ဆက္ၿပီး လေပၚမွ ေျမေပၚ ျပန္ေရာက္ေတာ့ မနက္ ၃ နာရီ။ လ က သာၿမဲ သာေနပါသည္။<br />--------------------------------<br /><br />သူ စစ္တမ္းေကာက္ၿပီး ၃-၄ လ အၾကာတြင္ ကားဝပ္ေ႐ွာ့တခု၌ အင္ဂ်ီအို အဖြဲ႕တခုမွ ဝန္ထမ္းတေယာက္ႏွင့္ သြားဆံုသည္။ ကြန္ဒြန္မ်ား ေဝငွေနျခင္း။ သူ႔ကို ကမ္းေပးလိုက္ေသာ လက္ကမ္းစာ႐ြက္ေလးကို ၾကည့္ရင္း ေအအိုင္ဒီအက္စ္ ျဖစ္ပြားသူဦးေရ သူ႔ ႏိုင္ငံတြင္ မည္၍မည္မွ် ႐ွိသည္ကို သူ စံုစမ္းမိသည္။ အစိုးရ ထုတ္ျပန္ထားေသာ စာရင္းက ၃၈၅၀၀၀။ သို႔ေသာ္ သူသိလိုသည္က တကယ့္ အစစ္အမွန္။<br /><br />ညေနဘက္တြင္ ေနာက္သတင္း တခု ၾကားရျပန္သည္။ သူ႔ကားဆီ ထုတ္ေရာင္းေနခ်ိန္ တြင္ျဖစ္သည္။ ဗိုလ္တေထာင္ ကားပြဲစားတန္း အေဟာင္းေနရာတြင္၊ ထိုေန႔က သူ႔ကားကို ဆီထုတ္ေနက် ခ်ာတိတ္ျဖစ္သူကို မေတြ႔။ အကိုျဖစ္သူ ဆံုးသြားေသာေၾကာင့္ ေဆး႐ံုသို႔ လိုက္သြားသည္ဟု အျခားခ်ာတိတ္ တေယာက္က ေျပာသည္။ လြန္ခဲ့ေသာ ေျခာက္လေလာက္ကေတာ့ အသည္းေရာဂါ ျဖစ္ေနသည္ဟု သူ သတင္းသဲ့သဲ့ ၾကားခဲ့မိပါသည္။ ယခု ဆံုးသြားၿပီတဲ့ ။ အသည္းက ျမန္လွ ခ်ည္လားကြ ဟု သူ ေမးေျပာ ေျပာမိေတာ့ သူ႔ ကားကို ပိုက္ထိုးေနေသာ ခ်ာတိတ္က “ေအအိုင္ဒီအက္စ္ေ၀ဒနာျဖင့္ ဆံုးပါးသြားသည္“ဟု ၾကားေၾကာင္း သူ႔ကိုျပန္ေျပာသည္။ ေအအိုင္ဒီအက္စ္တဲ့... သူ သက္ျပင္းခ်ရင္း ရုတ္တရက္ကိုယ္ေတြပူလာသလို ခံစားလိုက္ရသည္။<br />-------------------------------<br /><br />“ေရလယ္ေခါင္ ေသာင္ထြန္း နတ္သမီး ေနတဲ့ကြ်န္း” သူ ငယ္ငယ္က ဝွက္ခဲ့ေသာ စကားထာ ကေလးကို သူ ျပန္သတိရသည္။ “ေရလယ္ေခါင္ ေသာင္ထြန္း” တဲ့ ။ သည္စကားထာေလးကို သူ ေန႔စဥ္ ျမင္ေတြ႔ေနရေသာ နတ္သမီးေလးမ်ားႏွင့္ သူ ထင္ၾကည့္ဟပ္ၾကည့္သည္။ သူ ေနထိုင္ရာ ၿမိဳ႕လယ္ေခါင္သည္ ေသာင္တခု ျဖစ္ခဲ့ၿပီလား …. အျခားေနရာမ်ားထက္ေတာ့ ေသာင္ေသာင္သာသာ ႐ွိ၍ နတ္သမီးေလးမ်ား ေရာက္႐ွိလာခဲ့ျခင္း ျဖစ္ေပလိမ့္မည္။ နတ္သမီးေလးမ်ားအတြက္ ဘဝလႈိင္းတံပိုးမ်ား အၾကားတြင္ မနစ္ျမဳပ္ရန္ ယာယီျဖစ္ေစ ေခတၱရပ္တည္ ေနရသည့္ေသာင္။ သည္ေသာင္ကေကာ ဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာ ခံမည္လဲ ….။ တကယ္က သူတို႔အားလံုးက သည္ေခတ္၊ သည္စနစ္၏ သားေကာင္မ်ား …<br /><br />သူကေကာ …. သည္ေခတ္ကို ေျပာင္းႏိုင္ရန္ သူ႔တာ သူ႔ဝန္ကို ဘယ္၍ဘယ္မွ် ထမ္း႐ြက္ခဲ့ၿပီလဲ …..။ သူ စဥ္းစားရင္း ေခါင္းတို႔ ေနာက္က်ိ ရီေဝလာသည္။ နတ္သမီးေလးမ်ားက သည္ေခတ္ သည္စနစ္၏ ျပယုဂ္တခု၊ သူ႔ျပည္သူ႔႐ြာ၏ ႐ုပ္ပံုလႊာတခ်ပ္ ျဖစ္ေနသည္။ သည္ပန္းခ်ီကားက စုတ္ခ်က္ ၾကမ္းလွပါလား။ သည္လိုပဲ သူ ခံစားမိသည္။ နတ္သမီးေလးမ်ားအတြက္ အနာဂတ္ဟူသည္ မ႐ွိ။ မနက္ျဖန္ ဆိုသည္မ႐ွိ။ “အကိုကသာ ကြန္ဒြန္ သံုးရဲ႕လား ေမးေနတာ။ တခ်ဳိ႕ေဖာက္သည္ေတြက သံုးခ်င္တာ မဟုတ္ဘူး။ ညီမတို႔လည္း ဘာတတ္ႏိုင္မွာလဲ။ မ်က္စိ မွိတ္လိုက္ရတာပဲ” ေကာင္မေလး၏ စကားသံက သူ႔ထံ ပဲ့တင္ျပန္လာသည္။ သည္ေခတ္ သည္စနစ္ႀကီးအတြက္ ေပးလိုက္ရသည့္ တန္ဖိုးက မနည္းပါလား စိတ္ကူးယဥ္သည္ဟုပဲဆိုဆို …… သူ တင္စားေခၚေဝၚ မိခဲ့ေသာ နတ္သမီးေလးမ်ားကို ေနာင္ဘဝတြင္ေတာ့ တကယ့္ နတ္သမီးကေလးမ်ား သူ ျဖစ္ေစလိုလွသည္။ နတ္တို႔တြင္ အစာႏွင့္ ေနစရာ ႐ွာရန္ မလိုအပ္ဟု သူ ဖတ္ဖူးမွတ္ဖူးခဲ့ေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ပါသည္။ ။<br /><br /><h4>ညိဳထက္ညိဳ</h4></td></tr></tbody></table><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3362220097313871474-6237457899155793460?l=mizzimafeatures.blogspot.com' alt='' /></div>LaNannoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3362220097313871474.post-64645674229557602422008-07-17T22:22:00.000-07:002008-07-17T22:23:12.480-07:00<div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(51, 0, 153);font-size:180%;" ><span style="font-weight: bold;"> မီဒီယာေစ်းကြက္အတြင္း မညီမွ်သည့္ ယွဥ္ၿပဳိင္မႈ ႏွင့္ လက္သင့္ရာ စားေတာ္ေခၚစနစ္</span></span><br /></div><br /><table class="contentpaneopen"><tbody><tr><td colspan="2" valign="top" width="70%"><span class="small"> ထက္ဝင္း ႏွင့္ ဆက္လင္း </span> </td> </tr> <tr> <td colspan="2" class="createdate" valign="top"> ၾကာသပေတးေန႔၊ ဂ်ဴလုိင္လ 17 2008 17:46 - ျမန္မာစံေတာ္ခ်ိန္ </td> </tr> <tr> <td colspan="2" valign="top"> <br />ယခုအခါ ျပည္တြင္း မီဒီယာလုပ္ငန္းမွာ လုပ္ရကိုင္ရ ပိုမို ခက္ခဲလာေနသည္။ ဤသို႔ ျဖစ္ရသည္မွာ စာေပစိစစ္ေရး၏ ထင္သလို လုပ္ေနမႈမ်ားေၾကာင့္သာ မဟုတ္ဘဲ စစ္အစိုးရႏွင့္ အေၾကာင္းအေပါင္း သင့္သူမ်ားက ကိုယ့္စရိတ္ကိုယ္စားကာ မသမာေသာ နည္းမ်ားျဖင့္ ခ်ဥ္းကပ္လာေနေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ သူတုိ႔ေၾကာင့္ ပုဂၢလိက မီဒီယာလုပ္ငန္း ႀကီးထြားလာေရးမွာ အတားအဆီး အခက္အခဲမ်ားႏွင့္ ၾကံဳေနရသည္။ <br /><br />မၾကာေသးခင္ႏွစ္မ်ားက ပုဂၢလိက မီဒီယာ လုပ္ငန္းမ်ားအေပၚ စစ္အစိုးရ၏ သေဘာထား ေကာင္းမြန္ခဲ့ေသာ္လည္း ထိုအခ်ိန္ကပင္ လုပ္ငန္းမ်ား လုပ္ကိုင္ရာ၌ မညီမွ်မႈမ်ားရွိကာ ပုဂၢလိက က႑သည္ အသဲအသန္ ယွဥ္ၿပဳိင္ေနခဲ့ရသည္။ ယခုအခါတြင္မူ အစိုးရ အာဏာပိုင္မ်ား၏ မ်က္ႏွာသာေပးမႈ ခံရေသာ မီဒီယာ လုပ္ငန္းပိုင္ရွင္ အခ်ဳိ႔သည္ မီဒီယာ လုပ္ငန္းႀကီး တခုလံုးကို လက္ဝါးႀကီးအုပ္ရန္ လုပ္လာၾကသည္။ <br /><br />ျမန္မာႏိုင္ငံမွ စာနယ္ဇင္းလုပ္ငန္း လုပ္ကိုင္ေနၾကေသာ တဒါဇင္ထက္ မပိုသည့္ လုပ္ငန္းရွင္မ်ားကို အမ်ဳိးအစားခြဲ ၾကည့္လွ်င္ အဓိကအားျဖင့္ ၂ ခုသာရွိသည္ကို ေတြ႔ရမည္ ျဖစ္သည္။ ပထမအမ်ဳိးအစားမွာ အေျခခံ ျပည္သူမ်ား၏ အက်ဳိးစီးပြါးကို မၾကည့္ဘဲ အာဏာပိုင္မ်ားႏွင့္ အတင္း ပလူးပလဲ လုပ္ကာ ေစ်းကြက္ေဝစု အႀကီးႀကီးကို ရယူသိမ္းပိုက္၍ ရွင္သန္ေအာင္ ႀကဳိးစားေနၾကေသာ အုပ္စုျဖစ္ၿပီး၊ ေနာက္တခုမွာ တေျဖးေျဖး ႀကီးထြားလာေနေသာ မီဒီယာေစ်းကြက္ အတြင္း ကိုယ့္အရည္းအခ်င္းႏွင့္ကိုယ္ ယွဥ္ၿပဳိင္လိုသူမ်ား ျဖစ္သည္။ <br /><br />ပထမ အမ်ဳိးအစားတြင္ ပါဝင္ေသာ မီဒီယာလုပ္ငန္းမ်ားမွာ အနည္းစုသာ ျဖစ္ေသာ္လည္း ေငြေၾကး ေတာင့္တင္းၾကၿပီး စာေပစိစစ္ေရးကို ေငြႏွင့္ေပါက္၍ အိတ္ထဲ ထည့္ထားႏို္င္သူမ်ား ျဖစ္ၾကသည္။ <br /><br />“ဒီလူေတြက အေရအတြက္ေတာ့ နည္းတယ္၊ ဒါေပမဲ့ ေငြေၾကးေတာင့္တယ္ဗ်။ ဒီအားနဲ႔ သူတို႔က တျခားသူေတြႀကီး ထြားမလာႏိုင္ေအာင္ ဖိထားၿပီး မွ်တတဲ့ ယွဥ္ၿပဳိင္မႈကို ပ်က္ေအာင္ လုပ္ေနတာ” ဟု မၾကာေသးခင္က ထုတ္ေဝခဲ့ေသာ အပတ္စဥ္ စာေစာင္တခု၏ အယ္ဒီတာတဦးက ေျပာသြားပါသည္။ ထိုသူမ်ားသည္ ျပန္ၾကားေရးဝန္ႀကီး ဗိုလ္မႉးခ်ဳပ္ ေက်ာ္ဆန္းကဲ့သို႔ေသာ အဆင့္ျမင့္ အစိုးရ အရာရွိႀကီးမ်ားႏွင့္ အလြန္ရင္းႏွီးၾကသည္။ ျပန္ၾကားေရး ဝန္ႀကီးဌာနသည္ ဆင္ဆာ လုပ္ထံုးလုပ္နည္းမ်ားႏွင့္ ထုတ္ေဝခြင့္လိုင္စင္ ခ်ေပးျခင္းမ်ားကို ကိုင္တြယ္ေနသူ ျဖစ္သည္။ <br /><br />စာေပစိစစ္ေရးႏွင့္ မွတ္ပံုတင္ဌာန ဟု တရားဝင္ေခၚေဝၚေသာ ဆင္ဆာအဖြဲ႔ကို စာေပကင္ေပတိုင္ ဟုလည္း ျမန္မာ စာေရးဆရာမ်ားႏွင့္ သတင္းစာဆရာမ်ား ေလာကတြင္ သိၾကသည္။ ဒုတိယ ကမၻာစစ္အတြင္း ျမန္မာ့ လြတ္လပ္ေရး တိုက္ပြဲဝင္ သူရဲေကာင္းမ်ားကို ညႇဥ္းပန္း ႏွိပ္စက္ခဲ့သည့္ ဂ်ပန္ ကင္ေပတိုင္အဖြဲ႔ႏွင့္ တင္စား ေခၚေဝၚၾကျခင္း ျဖစ္သည္။<br /><br />ေဆာင္းပါးမ်ား စာမူမ်ားအားလံုးကို ထုတ္ေဝျခင္းမျပဳမီ စာေပဆင္ဆာ အဖြဲ႔သို႔ တင္ျပရသည္။ ဤစည္းကမ္းကို ေဖါက္ဖ်က္လွ်င္ ေဖါက္ဖ်က္သူသည္ ေထာင္ဒဏ္ထိ က်ခံရႏိုင္သည္။ <br /><br />ဤအစိုးရႏွင့္ အေၾကာင္းအေပါင္းသင့္သည့္ မီဒီယာ လုပ္ငန္းႀကီးမ်ားသည္ လြန္ခဲ့ေသာ ၅ ႏွစ္ေလာက္ကတဲက မိမိတို႔ ႏွင့္ၿပဳိင္ဘက္ မီဒီယာလုပ္ငန္းမ်ားကို အစိုးရအာဏာအား အလြဲသံုးစားလုပ္ကာ ႏွိမ္နင္းခဲ့ၾကသည္။ တိုင္းျပည္တြင္း ႀကီးထြားလာေနေသာ ပံုႏွိပ္မီဒီယာ အထူးသျဖင့္ ျပည္တြင္းတြင္ ဂ်ာနယ္ဟု လူသိမ်ားၾကေသာ အပတ္စဥ္ စာနယ္ဇင္း ထုတ္ေဝေရး လုပ္ငန္းႀကီးတြင္ လြတ္လပ္မွ်တစြာ ယွဥ္ၿပဳိင္မႈကို ေၾကာက္ရြံ႔ၿပီး ယခုကဲ့သို႔ ျပဳလုပ္ၾကျခင္း ျဖစ္သည္။ <br /><br />“သူတို႔ အေနအထားက ပိုပိုၿပီး သိသာလာေနတယ္။ အထဲမွာ ႏိုင္ငံေရးအရ ေခ်ာင္ပိတ္မိေနတာနဲ႔အတူ စာေပစိစစ္ေရးက ဘက္လိုက္တာေတြကလဲ ပိုၿပီး သိသာလာေနတယ္၊ မသမာတာေတြလဲ အမ်ားႀကီး ေတြ႔ေနရတယ္။ အစိုးရစီမံ ခန္႔ခြဲပံုည့ံဖ်င္းလို႔ တျခား စီးပြါးေရး လုပ္ငန္းေတြမွာ မနည္း ႀကဳိးစားၿပီး ရွင္သန္ေအာင္ လုပ္ေနရသလိုဘဲ၊ ဒီမီဒီယာ လုပ္ငန္းမွာလဲဘဲ ဒီလုပ္ငန္းထဲမွာ ရွင္သန္ေနဘို႔ ဆိုတာ ေတာ္ေတာ္ကို အကန္႔အသတ္ေတြ ျဖစ္လာေနၿပီ” ဟု အဆိုပါ အယ္ဒီတာ က ေျပာသြားပါသည္။ <br /><br />သူတို႔သည္ ေခါင္းႀကီးမ်ား ေရးသည့္အခါ အစိုးရ၏ ေပၚလစီကို ဆန္႔က်င္သလိုလိုႏွင့္ တကယ္တမ္းတြင္ အစိုးရကို ခ်ီးက်ဴး ေထာပနာ ျပဳထားသည္မ်ားကိုသာ ေရးသား ေဖၚျပေနၾကသည္။ ဥပမာအားျဖင့္ အစိုးရ၏ မူဝါဒလမ္းစဥ္ ၇ ရပ္ ဆိုသည္ကိုသာ ေရးသားေဖၚျပေနၾကၿပီး သာမန္ ျပည္သူလူထု၏ အျမင္မ်ားကို ေျပာင္းလဲလာေအာင္ လုပ္ေနၾကသည္။ <br /><br />နာမည္ႀကီး အပတ္စဥ္ဂ်ာနယ္ တေစာင္ ေပ်ာက္သြားရျခင္းမွာ စာေပ စိစစ္ေရးအဖြဲ႔အေပၚ မေလ်ာ္ၾသဇာ သံုးခဲ့ျခင္းႏွင့္ ဆက္စပ္ေနသည္ဟု ဆိုသည္။ စာေပစိစစ္ေရးက ပိတ္ပင္ထားေသာ္လည္း သတင္းတပုဒ္ကို ေဖၚျပခဲ့ျခင္းေၾကာင့္ ထုတ္ေဝခြင့္လိုင္စင္ကုိ ႐ုပ္သိမ္းခံခဲ့ရသည္။ <br /><br />ဤမီဒီယာ လုပ္ငန္းႀကီးမ်ား ဘာလို႔ ဒီလိုလုပ္ႏိုင္သလဲ ဆိုသည္မွာ အေၾကာင္းေပါင္းမ်ားစြာ ရွိသည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မႉးႀကီး သန္းေရႊ၏ နအဖဥကၠဌ ရံုးအႀကီးအကဲ ဗိုလ္မႉးႀကီး စိုးႏိုင္ဦး သည္ မီဒီယာ လုပ္ငန္းႀကီးတခု၏ အဓိက ရွယ္ယာပိုင္ရွင္တဦး ျဖစ္သည္။ သူႏွင့္ လုပ္ငန္းလုပ္ဖက္ စီးပြါးေရးသမားက ဤအဆက္အစပ္ကို အသံုးခ်ကာ ဗိုလ္မႉးတင့္ေဆြကုိ ၂ဝဝ၄ ခုႏွစ္ေႏွာင္းပိုင္းတြင္ စာေပစိစစ္ေရးအဖြဲ႔၏ အႀကီးအကဲ ျဖစ္လာေအာင္ လုပ္ေပးႏိုင္ခဲ့သည္။ <br /><br />“သူတုိ႔လုပ္ငန္း ႀကီးထြား တိုးတက္လာေအာင္ လုပ္တာဘဲဆိုရင္ စာနယ္ဇင္း လုပ္ငန္းႀကီး တခုလံုးအေနနဲ႔ ၾကည့္ရင္ ဒါက်ေနာ္တို႔အတြက္ ဘာမွ ျပႆနာ မရွိပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ သူတို႔က အခုမွ အစဘဲရွိေသးတဲ့ ျမန္မာစာနယ္ဇင္း လုပ္ငန္းႀကီး တခုလံုးမွာ သူမ်ားေတြ တက္မလာႏိုင္ေအာင္ အတင္းဖိႏွိပ္ေနတာ၊ အာဏာပိုင္ေတြနဲ႔ ရင္းႏွီးတာကို အသံုးခ်ၿပီး လုပ္ေနတာေတာ့ မေကာင္းဘူး” ဟု အဆိုပါ အယ္ဒီတာက ေျပာသြားပါသည္။<br /><br />တခ်ိန္တည္းမွာပင္ ရန္ကုန္အေျခစိုက္ ထင္ရွားေသာ ထုတ္ေဝေရး လုပ္ငန္းႀကီးတခု၏ အႀကီးတန္း အယ္ဒီတာတဦးက မူ ျမန္မာ ပံုႏွိပ္မီဒီယာ လုပ္ငန္းသည္ ႀကီးထြားတိုးတက္ေနၿပီး ကုန္ၾကမ္းပစၥည္းမ်ား ေစ်းတက္မႈ၊ နည္းပညာႏွင့္ ပံုႏွိပ္စက္မ်ား ခ်ဳိ႔တဲ့မႈ၊ အရည္အေသြး နိမ့္က်မႈစသည့္ စိန္ေခၚမႈမ်ားႏွင့္ ၾကံဳေနရေၾကာင္း၊ ဤအခ်က္မ်ားသည္ ေရရွည္ေအာင္ ျမင္မႈအတြက္ အခရာက်သည့္ အခ်က္မ်ား ျဖစ္လာမည္ ျဖစ္ၿပီး၊ ေရရွည္တြင္ မီဒီယာလုပ္ငန္းမ်ား အစုစပ္ လုပ္ကိုင္သည့္ စနစ္ ေပၚထြက္လာဘြယ္ရွိေၾကာင္း ေျပာဆိုသြားခဲ့ပါသည္။ <br /><br />“က်ေနာ္တို႔ရဲ့ မီဒီယာလုပ္ငန္းကို ေသေသခ်ာခ်ာၾကည့္ရင္ တိုးတက္မႈမွာ အေရအတြက္ကို အရည္အခ်င္းက လိုက္မမီေသးတာ ေတြ႔ရမယ္။ ဒါက်ေနာ္တို႔ ေသခ်ာ စဥ္းစားရမဲ့ ျပႆနာဘဲ” ဟု သူက ေျပာသြားပါသည္။ <br /><br />မီဒီယာလုပ္ငန္းသစ္တခု တည္ေထာင္ရန္ အျခားအရာမ်ားထက္ ပို၍ အေရးႀကီးေသာ အခ်က္မွာ ေငြေၾကး ေတာင့္တင္းဖို႔ ျဖစ္သည္။ <br /><br />ေဒသခံ မီဒီယာကုမၸဏီအခ်ဳိ႔ လုပ္ငန္းထဲက ထြက္သြားရျခင္းမွာ အရင္းအႏွီး ခ်ဳိ႔တဲ့ေသာေၾကာင့္ မဟုတ္။ သူတုိ႔တြင္ နည္းပညာ ခ်ဳိ႔တဲ့ျခင္းေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။<br /><br />ေခတ္ႏွင့္အမီ ရင္ေဘာင္တန္းႏိုင္ေသာ မီဒီယာက႑တရပ္ ေပၚထြန္းလာရန္မွာ သာမန္ျပည္သူလူထု၊ အစိုးရဌာနမ်ား ႏွင့္ မီဒီယာ လုပ္ငန္းတို႔အၾကား ပိုမို ေတာင့္တင္းခုိင္မာသည့္ ပူးေပါင္း ေဆာင္ရြက္မႈမ်ဳိး ရွိဘုိ႔လိုသည္။ <br /><br />မည္သုိ႔ပင္ျဖစ္ေစ ဆင္ဆာအဖြဲ႔၏ စိန္ေခၚမႈမ်ားသည္ ေဒသခံ စာနယ္ဇင္းသမားမ်ားၾကား စြမ္းရည္ျမႇင့္တင္ေရး လုပ္ငန္းမ်ားကို ထိခိုက္ေစျခင္း မရွိပါ။ ဤသို႔ စိန္ေခၚမႈမ်ား ရွိေနေသာ္လည္း ေဒသခံ သတင္းစာ ဆရာမ်ားသည္ သူတုိ႔၏အသက္ ေမြးဝမ္းေက်ာင္းဆိုင္ရာ ဖြံ႔ၿဖဳိးတိုးတက္မႈအတြက္ ဖန္တီးမႈရွိရွိ လုပ္ကိုင္ ေဆာင္ရြက္လာႏိုင္ေနၾကသည္။ သင္တန္းမ်ား ႏွင့္ ပင္လယ္ရပ္ျခား စာနယ္ဇင္း ပညာေတာ္သင္ဆုမ်ား ကဲ့သို႔ေသာ အခြင့္အေရးမ်ားကို ဘယ္ေခတ္နဲ႔မွ မတူေအာင္ ရရွိေနၾကသည္။ <br /><br />အျခား ရန္ကုန္အေျခစိုက္ သတင္းစာဆရာတဦးကမူ မီဒီယာလုပ္ငန္း ေရွ႔သို႔ျမန္ျမန္ လွမ္းတက္ႏိုင္ေရးႏွင့္ အက်ဴိးေက်းဇူးမ်ား ခံစားႏိုင္ေရးအတြက္ မီဒီယာ အစုစပ္လုပ္ငန္းတြင္ ပုဂၢလိက က႑၏ အခန္းက႑ကို ထည့္သြင္း ေျပာၾကားသြားခဲ့သည္။ <br /><br />“အစိုးရနဲ႔ပုဂၢလိက က႑ တို႔ မီဒီယာလုပ္ငန္းမွာ တြဲဖက္ လုပ္ေဆာင္ႏိုင္ရင္ သိပ္အလုပ္ ျဖစ္မယ္။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ မီဒီယာလုပ္ငန္းထဲ လုပ္ေနတဲ့သူေတြက မီဒီယာလုပ္ငန္း ဖြံ႔ၿဖဳိးတိုးတက္ေရးအတြက္ အစိုးရမူဝါဒ ေရးဆြဲသူေတြရဲ့ သေဘာထားေတြကိုသာ သိရံုမကဘဲ သာမန္ ျပည္သူလူထုရဲ့ ေမွ်ာ္မွန္းခ်က္ေတြကိုပါ သိမွာမို႔လို႔ဘဲ” ဟု သူက ေျပာသြားပါသည္။ <br /><br />သင့္ေတာ္ ေကာင္းမြန္ေသာ မီဒီယာလုပ္ငန္း ဝန္းက်င္ဆိုသည္မွာ ျပည္သူပိုင္က႑က မီဒီယာ လုပ္ငန္းမ်ားကို ႀကီးၾကပ္သည့္ တာဝန္သာ လုပ္ေဆာင္ၿပီး ပုဂၢလိက က႑မွာ လြတ္လပ္မႈ အတိုင္းအတာ တစံုတရာ ရွိသည္၊ <br /><br />“အထူးသျဖင့္ ျမန္မာႏုိင္ငံရဲ့ အသံလႊင့္လုပ္ငန္း က႑မွာ ဖြံ႔ၿဖဳိးတိုးတက္ဘို႔ ပိုလိုတယ္။ ဒါမွ လူထုအေနနဲ႔ သတင္းေတြကို အခ်ိန္မီ သိရမွာ၊ စီးပြါးေရးနဲ႔ အလုပ္အကိုင္ အခြင့္အလမ္းေတြလဲ တိုးလာမွာ” ဟု သူက ဆက္လက္ ေျပာဆိုသြားခဲ့ပါသည္။</td></tr></tbody></table><br /><br /><div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(255, 0, 0);font-size:180%;" ><span style="font-weight: bold;"> စစ္တပ္နဲ႔ စစ္ဗိုလ္ ... (ေဆာင္းပါး)</span></span><br /></div><br /><table class="contentpaneopen"><tbody><tr><td colspan="2" valign="top" width="70%"><span class="small"> ကလိုေစးထူး </span> </td> </tr> <tr> <td colspan="2" class="createdate" valign="top"> ၾကာသပေတးေန႔၊ ဂ်ဴလုိင္လ 17 2008 14:23 - ျမန္မာစံေတာ္ခ်ိန္ </td> </tr> <tr> <td colspan="2" valign="top"> <br />လက္ရိွ ျမန္မာျပည္ ႏိုင္ငံေရး အေနအထားအရ စစ္တပ္ကို ျပည္သူလူထုဘက္ကို ပါလာေအာင္၊ တနည္း စစ္တပ္နဲ႔ျပည္သူ တသားတည္း ရိွလာေအာင္ စစ္တပ္ထဲက စစ္သားေတြရဲ႕ အေျခအေနေတြနဲ႔ ရပ္တည္ရမႈ အေနအထားကုိ တေစ့တေစာင္း ေလ့လာႏိုင္ဖို႔အတြက္ `စစ္တပ္ထဲမွာ´ ဆိုတဲ့ ေဆာင္းပါးကို က်ေနာ္ ေရးခဲ့ဖူးပါတယ္။<br /><br />လတ္တေလာ ေႏွာင္းပုိင္းကာလေတြထဲမွာ အထူးသျဖင့္ စက္တင္ဘာ ေရႊ၀ါေရာင္ ေတာ္လွန္ေရး ေနာက္ပိုင္းကာလေတြနဲ႔ နာဂစ္မုန္တုိင္း အျဖစ္ဆိုး ေနာက္ပိုင္း ကာလေတြမွာ အမွတ္ရရ သတိထားစရာ အျဖစ္ကေတာ့ အင္တာနက္ စာမ်က္ႏွာေတြေပၚ (အထူးသျဖင့္ ျမန္မာဘေလာ့ဂ္ စာမ်က္ႏွာေတြေပၚမွာ) အယူအဆေရးရာ အရပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ရပ္တည္ခ်က္အရပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ ေရးသားလာတဲ့ ျမန္မာစစ္တပ္ အရာရိွငယ္ တခ်ဳိ႕ (တခ်ဳိ႕) ထပ္မံ ေပၚလာတာပါပဲ။ အဲဒီ ပုဂၢိဳလ္ေတြရဲ့ ေျပာပုံဆုိပုံ၊ သူတုိ႔ ေရးတဲ့စာေတြေၾကာင့္ အခုစာကို ဆက္ေရးမိတာပါ။<br /><br />ဒီေတာ့ စစ္တပ္ထဲက အရာရိွခ်င္းအတူတူ အဲဒီလူ တခ်ဳိ႕ (တခ်ဳိ႕) က ဘာ့လုိ႔မ်ား အဲဒီေလာက္ေတာင္ ေမာက္မာျပီး တျခား အရာရိွေတြက ဘာေၾကာင့္ ယဥ္ေက်းရတာလဲ ဆိုတာကို ေတြးမိျပီး၊ မိမိနဲ႔ ထိေတြ႔ဆက္ဆံရတဲ့ ပတ္၀န္းက်င္မွာပဲျဖစ္ျဖစ္ အလြန္အင္မတန္ လိုက္ေလ်ာညီေထြ ျဖစ္လွစြာ ေနထုိင္တတ္တဲ့ အရာရိွေတြလို စစ္တပ္ အရာရိွတုိင္း ဘာေၾကာင့္ မေနထုိင္ႏိုင္တာလဲ ဆုိတာေလးကို ေလ့လာၾကည့္ခ်င္တာပါ။<br /><br />***<br /><h4>အပြင့္နဲ႔ အရစ္ …</h4> အပြင့္နဲ႔ အရစ္ဆိုတာက တျခားေတာ့ မဟုတ္ပါ။ စစ္ဗိုလ္နဲ႔ တျခားအဆင့္ စစ္သားေတြကို ရည္ညႊန္းခ်င္တာပါပဲ။ စစ္ဗိုလ္နဲ႔ တျခားအဆင့္ရဲ႕ ကြာျခားခ်က္ေပါင္း ေျမာက္ျမားစြာ ရိွတဲ့အနက္ အဓိက အက်ဆုံး ကြာျခားခ်က္တခုကို ျပပါဆုိရင္ `ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္´ ပါပဲ။ စစ္တပ္ထဲကို တိုင္းျပည္ကုိ ခ်စ္လြန္လြန္းလို႔ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ တျခားအေၾကာင္းနဲ႕ပဲျဖစ္ျဖစ္ ေရာက္လာေရာက္လာ ဘယ္အဆင့္နဲ႔ တပ္ထဲကို ၀င္လာတာလဲ ဆိုတာဟာ စစ္သားေတြရဲ႕ မတူညီတဲ့ `ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္´ ေတြရဲ႕ အစပါပဲ။ အဲဒီ မတူညီတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြကို အေျခခံရင္းနဲ႔ပဲ အရာရိွဆုိးေတြရဲ႕ ႐ိုင္းစိုင္းတဲ့ အေတြးအေခၚ၊ အက်င့္ဆုိးေတြ အစပ်ိဳးပါတယ္။ <br /><br />စစ္ဗိုလ္ခ်င္း အတူတူမွာေတာင္ တျခားအဆင့္ကေနတဆင့္ စစ္ဗိုလ္ျဖစ္လာတဲ့ လူေတြနဲ႔ စစ္တကၠသိုလ္ ဗုိလ္ေလာင္း သင္တန္းဆင္း စစ္ဗိုလ္ေတြရဲ႕ စစ္တပ္တြင္း ေနရာရမႈဟာ မသိမသာျဖစ္ေစ၊ သိသိသာသာႀကီး ျဖစ္ေစ ျခားနားခ်က္ေတြ ရိွပါတယ္။ ဒါက တခ်က္ပါ။ ဒါကို `စစ္တပ္ထဲမွာ´ ေဆာင္းပါးမွာ က်ေနာ္ တင္ျပခဲ့ၿပီးပါၿပီ။<br /><br />စစ္တပ္ထဲမွာ တျခားအဆင့္ ဆိုတာက စစ္ဗိုလ္ျဖစ္ဖို႔ လမ္းရိွတယ္ဆိုတာ မွန္ေပမယ့္ ေသေသခ်ာခ်ာ တြက္ဆ ေလ့လာၾကည့္ရင္ အဲဒီ စစ္ဗိုလ္ျဖစ္ဖို႔ လမ္းဟာလည္း အရာရိွစစ္ဗိုလ္နဲ႔ ပလဲနံသင့္ျခင္းဟာ အဓိကအခ်က္ ျဖစ္ေနျပန္တာပါပဲ။ စစ္ဗိုလ္ မျဖစ္ႏိုင္တဲ့ တျခားအဆင့္ တေယာက္ကေတာ့ ေႏွးေကြးလြန္းလွတဲ့ ရာထူး တိုးျမွင့္ခံရမႈေတြနဲ႔သာ ဘ၀ရဲ႕ အခ်ိန္အေတာ္မ်ားမ်ားကုိ စစ္တပ္ထဲမွာ ကုန္ဆုံးရေလ့ရိွတာ မ်ားပါတယ္။ ဒီေတာ့ စစ္စည္းကမ္းအရ ဘာျပစ္မႈမွ မရိွတာနဲ႔တင္ကို အခ်ိန္ကာလ အပုိင္းအျခားအလုိက္ ရာထူးတိုးျမွင့္ခံရတဲ့ စစ္ဗိုလ္ေတြရဲ႕ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ဟာ စစ္တပ္ထဲမွာ အေတာက္ပႀကီး ေတာက္ပလုိ႔ ေနပါေတာ့တယ္။<br /><br />စစ္တပ္ထဲမွာ ရာထူးအဆင့္အလိုက္ စနစ္တက် စီမံကြပ္ကဲရတာမို႔ တျခားအဆင့္ စစ္သည္ေတြဟာ အရာရိွေတြရဲ႕ အုပ္ခ်ဳပ္ခံ လူတန္းစား ျဖစ္ရတာဟာ ေျပာစရာကိစၥ မဟုတ္ေပမယ့္ အဲဒီ လုပ္ပိုင္ခြင့္ အာဏာအေပၚမွာ တလြဲဆံပင္ေကာင္း ယစ္မူးမႈက စိုးရိမ္စရာျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီလို စစ္ဗိုလ္မ်ဳိးဟာ သူတို႔ရဲ႕ တပ္တြင္းမွာလည္း လက္ေအာက္ငယ္သားေတြရဲ႕ ႐ိုေသေလးစားမႈ အစစ္အမွန္ကို ရေလ့မရိွပါဘူး။ ျပန္မေျပာသာလို႔၊ ျပႆနာတက္မွာ စိုးလို႔သာ ၿငိမ္ခံေနရတယ္ စိတ္ထဲမွာေတာ့ ေႁမြတေကာင္ကို ရြံေၾကာက္ ျဖစ္သလုိ သေဘာထားေလ့ ရိွပါတယ္။<br /><br />စစ္တပ္ထဲမွာ စစ္သည္ေတာ္တို႔ လိုက္နာျပဳက်င့္အပ္တဲ့ က်င့္၀တ္ ၆၀ ဆိုတာ ရိွပါတယ္။ စစ္တပ္ထဲက ဘယ္လို အဆင့္အတန္း ရာထူးမ်ဳိးကိုမဆို စစ္စည္းကမ္းအရ အေရးယူဖုိ႔ ကိစၥေပၚလာရင္ အဲဒီ စစ္သည္ေတာ္က်င့္၀တ္ ၆၀ စာအုပ္ထဲမွာပါတဲ့ စစ္စည္းကမ္း၊ ဥပေဒပုဒ္မေတြနဲ႔ အေရးယူေလ့ရိွပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ စစ္စည္းကမ္း ေဖာက္ဖ်က္တာခ်င္း အတူတူ အရာရိွစစ္ဗိုလ္မ်ားဟာ ေတာ္႐ုံတန္႐ုံနဲ႔ အေရးယူခံရေလ့ မရိွတတ္ပါဘူး။ အင္မတန္ မဖုံးႏိုင္မဖိႏိုင္ ေပၚလာတဲ့ ျပစ္မႈ ကိစၥမ်ဳိးေတြက်မွပဲ အရာရိွေတြကုိ စစ္စည္းကမ္းအရ အေရးယူေလ့ရိွသလို အေရးယူတဲ့အခါမွာလည္း အတတ္ႏိုင္ဆုံး ေလွ်ာ့ေပါ့တဲ့ ျပစ္ဒဏ္ကုိသာ ေပးေလ့ရိွပါတယ္။ ယုတ္စြအဆုံး အရပ္ဘက္ ေထာင္တန္းက်သြားရင္ေတာင္ အဲဒီ ေထာင္က်သြားတဲ့ စစ္ဗိုလ္ဟာ စစ္တပ္ထဲက ရာထူးအရိွန္ လက္က်န္ေလးကို လာဘ္ေငြ အတန္အသင့္ ျဖည့္တင္းၿပီးေတာ့ ေထာင္မင္းသား လုပ္လို႔ ရပါေသးတယ္။ အဲဒီလိုမ်ိဳး အေျခအေနေတြေၾကာင့္ အေျခခံ စိတ္ဓာတ္မေကာင္းတဲ့ အရာရိွဆိုးေတြကို အဆိပ္ပင္ေရေလာင္းသလို ျဖစ္ေစေတာ့တာပါပဲ။<br /><br />အဲဒီစိတ္ထားေတြကို လက္ကိုင္ထားၿပီး ျပည္သူေတြနဲ႔ ထိေတြ႔ရတဲ့ `ငါလို တပ္မေတာ္အရာရိွကို …၊ မင္းလိုေကာင္က…´ `ငါ့ကို ဘာေကာင္မွတ္ေနလဲ၊ ဗိုလ္ႀကီးကြ၊ ဗိုလ္မွဴးကြ´ ဆိုတဲ့ အေျပာမ်ိဳးေတြ၊ ႐ိုင္းပ်မႈမ်ိဳးေတြကုိ ၾကားခဲ့ရဖူးတာေတြဟာ သူတုိ႔ စစ္တပ္ထဲမွာ အပစား ေပးခံရတာေၾကာင့္လည္း ပတ္သက္ေနတာပါ။<br /><br />လက္ရိွ အေနအထားအရ တျခားအဆင့္ စစ္သားေတြမွာထက္စာရင္ ပညာအရည္အခ်င္း၊ ႀကံ့ခိုင္မႈစြမ္းရည္၊ ဉာဏ္ရည္ေတြအျပင္ အရပ္အေမာင္းနဲ႔ ကိုယ္အေလးခ်ိန္ကအစ စိစစ္ေရြးခ်ယ္ထားတဲ့ အရာရိွ စစ္ဗိုလ္ေတြအတြက္ စစ္တပ္ဟာ `ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ တေလွႀကီးနဲ႔ ေနရာ´ လို႔ေတာင္ ေျပာလုိ႔ရပါတယ္။ အေၾကာင္းအမ်ဳိးမ်ဳိးေၾကာင့္ ဗိုလ္ႀကီးဘ၀ကေန အဆင့္ထပ္မတက္ႏိုင္ေတာ့တဲ့ စစ္ဗိုလ္ကလည္း ေထာက္ပို႔တပ္ရင္းလို၊ ေလ့က်င့္ေရးတပ္ရင္းလိုမ်ဳိး ၀င္ေငြေျဖာင့္တဲ့ တပ္ရင္းေတြမွာ သက္ေတာင့္သက္သာ တာ၀န္ထမ္းခြင့္က ရိွေနပါေသးတယ္။<br /><br /><h4>အာဏာ</h4> `ေငြ´ထက္ ေၾကာက္စရာေကာင္းတဲ့ အရာကေတာ့ `အာဏာ´ ပါပဲ။ <br /><br />ပင္ကို အေျခခံစိတ္ဓာတ္ မရင့္က်က္သူအတြက္ `ေငြ´ ဟာ သူ႔ဘ၀ကို ပ်က္စီးေစႏိုင္တာ မွန္ေပမယ့္ အဲဒီလူလက္ထဲကုိ `အာဏာ´ သာ ေရာက္သြားရင္ေတာ့ သူ႔တေယာက္ထဲတင္ကိုသာမက သူနဲ႔ ပတ္သက္လႈပ္ရွားရတဲ့ ပတ္၀န္းက်င္ကုိပါ ႐ိုက္ခတ္မႈေတြ ရိွလာေတာ့တာပါပဲ။ <br /><br />အရပ္ထဲမွာေနတုန္းက အလြန္အင္မတန္ ႐ိုး႐ုိးကုပ္ကုပ္ ေနတတ္ေပမယ့္ ဗုိလ္သင္တန္းေအာင္လို႔ သင္တန္းဆင္းလုိ႔ အရာရိွေပါက္စ ျဖစ္လာၿပီဆုိရင္ပဲ `အာဏာ´ ဆုိတဲ့ တံလ်ပ္က ေတာ္႐ုံတန္႐ုံ စိတ္ဓာတ္မခိုင္မာသူေတြရဲ႕ စိတ္ကို စတင္ ျမဴဆြယ္လိုက္ပါတယ္။ စစ္တပ္ရဲ႕ စည္းကမ္းက်နတဲ့ စစ္စည္းကမ္းအရ လမ္းသြားရင္းနဲ႔ ဆုံမိရင္ေတာင္ တျခားအဆင့္ ျဖစ္သူက အရာရိွကို အေလးျပဳ အ႐ိုအေသေပးရတာမို႔ ပင္ကုိစိတ္ဓာတ္ မခိုင္မာသူရဲ႕ ေျမာက္ႂကြႂကြ စိတ္ကို အဲဒါေလးကအစ လႈပ္ႏွဲ႔ယူပါတယ္။<br /><br />စစ္တပ္ထဲမွာ တခါတရံမွာ အေျခအေနအရ ေအာက္လက္ငယ္သား တေယာက္ေယာက္ကို ပါး႐ိုက္၊ နား႐ိုက္ ကန္ေက်ာက္ရတာမ်ဳိးေတြ ရိွတတ္ပါတယ္။ (စစ္စည္းကမ္းဥပေဒေတြ ဘာေတြနဲ႔ အေရးမယူခ်င္လို႔ တပည့္လက္သားကုိ ဆုံးမတဲ့ သေဘာမ်ဳိး) ကုိယ္ထိလက္ေရာက္ ႐ိုက္ႏွက္ဆုံးမရတာကို စစ္တပ္ သေဘာသဘာ၀မို႔ ေျပာစရာ မရိွေပမယ့္ ေဘးထြက္ဆိုးက်ဳိး အေနနဲ႔ကေတာ့ စစ္ဗိုလ္ဆုိးတခ်ဳိ႕ဟာ အဲဒါကို အရသာ ေတြ႔သြားတတ္တာပါပဲ။ တကယ္ေတာ့ လက္ရိွ ျမန္မာစစ္တပ္ထဲမွာ `စစ္ေျပးမႈ´ ေတြ အရမ္းမ်ားေနရတာဟာ အဲဒီလို အရာရွိေတြရဲ႕ လက္ခ်က္လည္း ပါပါတယ္။<br /><br />ဒီလို ေျပာလို႔၊ ေရးလို႔ `ဒါျဖင့္ စစ္တပ္ထဲမွာ စစ္ဗိုလ္တုိင္းက အဲဒီလိုပဲ ျဖစ္ေနတယ္လို႔ ေျပာခ်င္သလား´ လို႔ ေမးစရာ ရိွပါတယ္။ မဟုတ္ပါဘူး။ အာဏာေတြ ဘယ္လိုပဲ ရလာရလာ၊ ရာထူးေတြ ဘယ္လိုပဲ ၾကီးလာၾကီးလာ ပင္ကုိယ္စိတ္ဓာတ္ အေျခခံေကာင္းသူဟာ သူတုိ႔ စစ္တပ္ထဲမွာလည္း အလြန္အင္မတန္ အ႐ိုေသခံရတဲ့ ေခါင္းေဆာင္ေကာင္းျဖစ္သလို အရပ္ဘက္ ျပည္သူေတြနဲ႔ ထိေတြ႔ဆက္ဆံရတဲ့ အခါမွာလည္း နမူနာယူစဖြယ္ ျဖစ္ေအာင္ ေနထုိင္ေလ့ရိွပါတယ္။<br /><br />စစ္တပ္ထဲမွာကေတာ့ `ေခၚရင္လာ၊ ခုိင္းရင္လုပ္၊ ခံမေျပာနဲ႔´ ဆိုတဲ့ မူအတိုင္း အဆင္ေျပသလိုလုိ ရိွေနေပမယ့္ ျပင္ပက ျပည္သူေတြကို အဲဒီ စိတ္ဓာတ္ေတြနဲ႔ ဆက္ဆံတဲ့အခါမွာေတာ့ ဘယ္လိုမွ အဆင္မေျပေတာ့ပါဘူး။ ေတြ႔သမွ်လူကို ကုိယ့္လက္ေအာက္ငယ္သားလို သေဘာထားၿပီး `ဒီေကာင္က ဘာေကာင္မို႔လဲ၊ ငါတုိ႔မွာ ဒီအဆင့္ရဖုိ႔အတြက္ မနည္းႀကိဳးစားလာရတာ၊ ငါ့ကို ဘာေကာင္ထင္ေနလဲ´ ဆုိတဲ့ အေပါက္မ်ဳိး ခ်ဳိးဖုိ႔ကို ၀န္မေလးေတာ့ဘူး။ အခု က်ေနာ္တုိ႔ ႏိုင္ငံ ဒီအေျခအေနဆိုက္ေနရတာဟာ အဲဒီလုိ လူစားေတြက ႏိုင္ငံရဲ႕ အျမင့္ဆုံးအာဏာကို ရယူထားလုိ႔ပါပဲ။ <br /><br />ဒါဟာ ဘာလဲဆုိေတာ့ ေငြထက္ေၾကာက္စရာေကာင္းတဲ့ `အာဏာ´ ကို မျမင္ဖူး၊ မူး ျမစ္ ထင္ၾကတာပါပဲ။ <br /><br /><h4>လူပါး စစ္ဗိုလ္ …</h4> `လူပါး´ လို႔ သုံးႏႈန္းတာဟာ တကယ္ေတာ့ ေလွာင္ေျပာင္တဲ့ သေဘာမဟုတ္ပါဘူး။ ပါးရည္နပ္ရည္ ရိွတာ၊ အထက္ကိုဆိုလည္း အထက္ကို၊ ေအာက္ကုိဆိုလည္း ေအာက္ကိုအေလ်ာက္ လိုက္ေလ်ာညီေထြ ျဖစ္ေအာင္ အလိုက္သင့္ ေနထိုင္တတ္တဲ့ စစ္ဗိုလ္မ်ဳိးကို ရည္ညႊန္းလိုတာေၾကာင့္ လူပါး လို႔ သုံးတာပါပဲ။ <br /><br />ဘာမွ မစဥ္းစား မဆင္ျခင္တဲ့ စစ္ဗိုလ္ေတြ စစ္တပ္ထဲမွာ ေျမာက္ျမားစြာ ရိွေနသလို အေျခအေနအမွန္ကို ေကာင္းစြာ သေဘာေပါက္တဲ့ အနည္းငယ္ေသာ လူပါးစစ္ဗိုလ္ေတြလည္း ျမန္မာစစ္တပ္ထဲမွာ ရိွေနတာ အမွန္ပါ။ ခက္တာက အဲဒီလို စစ္ဗိုလ္ေတြ ျမန္မာ့တပ္မေတာ္မွာ ဘယ္ေလာက္မ်ားမ်ား ေနရာရလာမွာလဲ၊ အဲဒီစစ္ဗိုလ္ေတြကေရာ `အာဏာ´ ရဲ့ လႈပ္ႏွဲ႔မႈကို ဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာအထိ စစ္တပ္ထဲမွာ ေတာင့္ခံႏိုင္မလဲ ဆိုတာက ေမးခြန္းထုတ္စရာပါ။<br /><br />က်ေနာ္ရဲ႕ ဇာတိေျမ ကရင္ျပည္နယ္က အေရွ႕ေတာင္တုိင္း စစ္ဌာနခ်ဳပ္ (ရတခ) ရဲ႕ ထိန္းခ်ဳပ္မႈေအာက္မွာ ရိွေလေတာ့ ရတခ တိုင္းမွဴးေပါင္းစုံ တာ၀န္ယူဖူးတဲ့အနက္ ထူးျခားတဲ့ လူပါးစစ္ဗိုလ္ တုိင္းမွဴးႏွစ္ေယာက္ကို ႀကဳံဖူးပါတယ္။ <br /><br />တေယာက္ကေတာ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ကက္စိန္ပါ။ သူ တိုင္းမွဴးျဖစ္တဲ့ အခ်ိန္မွာပဲ ႀကံ႕ဖြတ္အသင္းေတြကို စတင္ဖြဲ႔စည္းၾကတာမို႔ က်ေနာ္တုိ႔ၿမိဳ႕ရဲ႕ ႀကံ႕ဖြတ္အသင္း႐ုံး ဆုိင္းပုဒ္တင္ပြဲကို သူကုိယ္တုိင္ လာၿပီး ဖဲႀကိဳးျဖတ္ဖြင့္လွစ္သလို ၿမိဳ႕နယ္ခန္းမမွာလည္း အသင္း၀င္ေတြကို သူ႔ရဲ႕ ၾသ၀ါဒကို ခံဖို႔အတြက္ နယ္ေျမခံတပ္ရင္းမွဴးက ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေတြကို စုစည္းထားပါတယ္။ တိုင္းမွဴးေရာက္လာေတာ့ ေန႔လည္ ၁၁ နာရီေက်ာ္ပါၿပီ။ သူက `သားတုိ႔ သမီးတုိ႔ ထမင္းစားၿပီးၾကၿပီလား´ လို႔ ေမးပါတယ္။ အားလုံး တညီတညႊတ္တည္းပဲ `မစားရေသးပါဘူး´ လို႔ေျဖေတာ့ သူက တပ္ရင္းမွဴးကို `မင္း ကေလးေတြကို ဘယ္အခ်ိန္ကတည္းက ခန္းမထဲကို ေခၚထားတာလဲ၊ အလကား ဒုကၡေပးထားတယ္´ လို႔ ဆူပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ အစည္းအေ၀းကို မစေသးဘဲ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေတြကို ထမင္းျပန္အစားခိုင္းၿပီးေတာ့ ေန႔လည္ ၁၂ နာရီခြဲမွ ျပန္စပါတယ္။ အေပၚယံၾကည့္လိုက္ရင္ေတာ့ ဘာမွမဟုတ္ဘူးလို႔ ထင္ႏိုင္ေပမယ့္ တိုင္းမွဴး ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကက္စိန္ရဲ႕ အဲဒီ အျပဳအမူေလးကိုပဲ က်ေနာ္တို႔ ၿမိဳ႕သားေတြမွာ ခ်ီးမြမ္းလို႔ မဆုံးပါဘူး။<br /><br />ေနာက္တေယာက္ကေတာ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ သီဟသူရ သူရစစ္ေမာင္ပါ။ ေခတ္အဆက္ဆက္က တုိင္းမွဴးေတြ လက္ထက္တုန္းက ဘယ္ေတာ့မွ မၿပီးခဲ့တဲ့ ေမာ္လၿမိဳင္သြား ကားလမ္းကုိ အဲဒီတုိင္းမွဴး တက္ၿပီး သိပ္မၾကာခင္မွာပဲ ကတၱရာ ေက်ာက္ခင္းလမ္းအျဖစ္ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ ဖြင့္လွစ္လိုက္ေတာ့ ၿမိဳ႕ခံျပည္သူေတြက သူ႔ကို အလြန္ သေဘာက်ၾကပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ သူ႔ရဲ႕ စစ္တပ္ထဲမွာလည္း လက္ေအာက္ငယ္သားေတြကုိ ေက်ာသားရင္းသာ မခြဲျခားဘဲ အင္မတန္မွ ေစာင့္ေရွာက္တတ္လိ႔ု စစ္သားေတြရဲ႕ ခ်စ္ခင္ေလးစားမႈကုိလည္း တျခားတုိင္းမွဴးေတြထက္ ပုိရပါတယ္။ ေမာ္လၿမိဳင္ၿမိဳ႕ေပၚမွာဆိုရင္လည္း ၿမိဳ႕ရဲ႕ ဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္ေရး လုပ္ငန္းေတြကို (ျပည္သူေတြကို မထိခိုက္ေစရဘဲ) တကယ္ အလုပ္လုပ္ခဲ့တာေတြ ရိွတာေၾကာင့္ ဒုတိယဗုိလ္ခ်ဳပ္ႀကီး တင္ဦးနဲ႔အတူတူ ရဟတ္ယာဥ္ ပ်က္က်တဲ့အထဲမွာ ဗုိလ္ခ်ဳပ္စစ္ေမာင္ ပါသြားေတာ့ ေမာ္လၿမိဳင္ ေစ်းႀကီးက လူေတြ ေတာ္ေတာ္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ၾကတယ္လို႕ ၾကားသိရဖူးပါတယ္။ <br /><br />တကယ္ေတာ့ လူပါးစစ္ဗိုလ္ေတြကို သူတုိ႔ရဲ႕ လက္ေအာက္ငယ္သားေတြ ေလးစားေနတာ၊ ျပည္သူေတြကလည္း မုန္းမေနတာဟာ သိပ္ခက္ခဲ နက္နဲေနတဲ့ ေသာ့ခ်က္ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ လက္ထဲမွာ ရိွေနတဲ့ `အာဏာ´ ဆုိတဲ့ အရာကို တခ်ိဳ႕အခ်ိန္ေတြမွာ ေခတၱခဏ ေမ့ထားၿပီးေသာ္လည္းေကာင္း၊ အဲဒီ အာဏာကို အလြဲသုံးစား မလုပ္တာဟာလည္းေကာင္း အစရိွတဲ့ ပါးနပ္မႈေတြေၾကာင့္ပါပဲ။ <br /><br /><h4>အပြင့္ဆိုသည္မွာ …</h4> ပုခုံးေပၚမွာ အပြင့္ေသးေသး တပြင့္ စၿပီး ရလိုက္တယ္ ဆုိတာဟာ တကယ္တမ္း ေသေသခ်ာခ်ာ စဥ္းစားလိုက္မယ္ဆိုရင္ အဲဒါဟာ `ျပည္သူ႔၀န္´ ဆိုတဲ့ ထမ္းတံပုိးကုိ သူတို႔ ပုခုံးေပၚ တင္ေပးလိုက္တာနဲ႔ အတူတူပါပဲ။ တပြင့္ကေန ႏွစ္ပြင့္၊ ႏွစ္ပြင့္ကေန သုံးပြင့္၊ သုံးပြင့္ကေန တေခြ …၊ အဲဒီလိုနဲ႔ အပြင့္အေရာင္ ပုိေျပာင္လာေလေလ၊ အပြင့္ေတြ ပိုမ်ားလာေလေလ ပုခုံးေပၚက ထမ္းတံပိုးႀကီးက ႀကီးလာေလေလ ဆုိတာမ်ဳိးပဲ ျဖစ္ရမွာပါ။ အခုကေတာ့ ပုခုံးေပၚက အပြင့္ကို ထမ္းတံပိုးလုိ႔ သေဘာထားတဲ့ စစ္ဗိုလ္ေတြအစား `တန္ခိုး အရိွန္အ၀ါ´ လုိ႔ သေဘာထားၾကတဲ့ စစ္ဗိုလ္ေတြ ပိုမ်ားေနရတာေၾကာင့္ စစ္တပ္မွာ နာမည္ပ်က္ရပါတယ္။ အဲဒီ နာမည္ပ်က္မႈေတြကို ျပန္ၿပီး အဖတ္ဆယ္ဖုိ႔ ဆိုတာကလည္း ပုခုံးေပၚမွာ အပြင့္ေတြ ပိုင္ဆိုင္ထားတဲ့ အဲဒီ စစ္ဗိုလ္ေတြမွာပဲ တာ၀န္ရိွပါတယ္။ <br /><br /><h4>စစ္တပ္နဲ႔ စစ္ဗိုလ္ …</h4> `စစ္တပ္ဆိုတာဟာ တိုင္းျပည္အတြက္ မရိွမျဖစ္ အဖြဲ႔အစည္း´ ဆုိတာကို စစ္ဗိုလ္တုိင္းက ေျပာေလ့ရိွပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီလိုသာ ေျပာလိုက္တယ္ စစ္တပ္သိကၡာတက္ေအာင္ ဘာလုပ္သင့္သလဲ ဆုိတာကိုေတာ့ စစ္တပ္ရဲ႕ အႀကီးအကဲဆိုသူ ေခါင္းေဆာင္ စစ္ဗိုလ္ကအစ ေကာင္းစြာ သေဘာေပါက္ျခင္း မရိွပါဘူး။ အဲဒီလို ေခါင္းေဆာင္ရဲ့ သစၥာေတာ္ကို ခံေနရတဲ့ စစ္ဗိုလ္ အယုတ္အလတ္ အျမတ္မေရြးေတြကေရာ ေနာင္တခ်ိန္ခ်ိန္မွာ သူတို႔တေတြရဲ့ လက္ထဲကို စစ္တပ္ေရာက္လာခဲ့ရင္ ဘာဆက္လုပ္ၾကမလဲ ….။<br /><br />အထက္မွာ က်ေနာ္ တင္ျပခဲ့သလို `ငါတို႔မွာ ဒီအဆင့္ရဖို႔ မနည္းႀကိဳးစားလာရတာ… အခု ငါတို႔ အလွည့္ေရာက္ၿပီ၊ က်န္တဲ့ေကာင္ေတြ နာဖို႔သာျပင္ထား´ ဆုိတဲ့ အေတြးမ်ိဳးနဲ႔ စစ္ဗိုလ္ေတြ စစ္တပ္ထဲမွာ မ်ားသထက္ မ်ားလာတာကိုေတာ့ မလိုလားတာ အမွန္ပါ။<br /><br />စစ္တပ္ထဲက စစ္သားေဟာင္းၾကီး တဦးရဲ႕ စကားတခြန္းကို ဖတ္မွတ္ဖူးခဲ့တာ မွတ္သားစရာ ေကာင္းလွတာမို႔ ျပန္လည္ ေဖာက္သည္ခ်ပါရေစ …။<br /><br />`ငါ့သားမ်ား စစ္ထဲ၀င္ရင္ေလ …၊ သူ႔ကို ေျပာလိုက္စမ္းပါကြာ၊ စစ္တပ္ဆိုတာဟာ ေယာက္်ားေကာင္း ေယာက်္ားျမတ္ေတြကို ေမြးထုတ္ေပးတဲ့ ေက်ာင္းႀကီးေပါ့´<br /><br /><h4>ကလိုေစးထူး</h4></td></tr></tbody></table><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3362220097313871474-6464567422955760242?l=mizzimafeatures.blogspot.com' alt='' /></div>LaNannoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3362220097313871474.post-17226176210050707652008-07-08T04:16:00.000-07:002008-07-08T04:17:22.896-07:00<div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(255, 255, 0);font-size:180%;" ><span style="font-weight: bold;"> ေတာ္လွန္ေရးမွန္သမွ် ကဗ်ာထဲမွာ ပထမဆံုး ေပါက္ဖြားတာခ်ည္းပဲ</span></span><br /></div><br /><table class="contentpaneopen"><tbody><tr><td colspan="2" valign="top" width="70%"><span class="small"> မဇၩိမသတင္းဌာန </span> </td> </tr> <tr> <td colspan="2" class="createdate" valign="top"> တနလၤာေန႔၊ ဂ်ဴလုိင္လ 07 2008 17:39 - ျမန္မာစံေတာ္ခ်ိန္ </td> </tr> <tr> <td colspan="2" valign="top"> <br /><h4>(က)</h4> <div style="margin-left: 100px;"> <h4>စတာလင္</h4> (ေဆတန္ - ေဆတန္)<br /><br /><img alt="" style="margin-left: 10px;" src="http://www.mizzimaburmese.com/images/NewsPhotos/JUL08/NY_Poem.jpg" align="right" height="560" width="350" /> သူကေျပာတယ္<br />"ငါ့ကိုယံုၾကည္စမ္းပါ၊ ငါဟာ အခ်ိန္ကာလပဲ" တဲ့။<br /><br />ၿပီးေတာ့<br />သူတို႔က သူ႕ကိုယံုၾကည္လုိက္ၾကတဲ့ အခါမေတာ့<br />ခေလးေတြအားလံုးကို သူက ဖ်က္ဆီး ၀ါးၿမိဳပစ္လိုက္ပါေလေရာ ... ။ </div><br />ဒီကဗ်ာကို ေရးတဲ့ ကဗ်ာဆရာကေတာ့ "ဗလာဒီမာ လိဖ္ခ်က္" ပါ။ ဘူလ္ေဂးရီးယား ကဗ်ာဆရာပါ။ သူက ၁၉၅၇-ခုႏွစ္မွာ ေမြးတယ္ဆိုေတာ့ ဆီုဗီယက္ယူနီယံရဲ႕ ေခါင္းေဆာင္ႀကီး "စတာလင္" ေသဆံုးၿပီးမွ ေရးတဲ့ ကဗ်ာလို႔ ေျပာလို႔ ရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဆိုဗီယက္ကမၻာမွာ "စတာလင္" ကို တို႔ထိလို႔ မရေသးတဲ့အခ်ိန္။ "စတာလင္" ကို အာဏာရွင္ႀကီး ျဖစ္တယ္ဆိုတာ ဆိုဗီယက္ကမၻာမွာ ဘယ္သူမွ မေျပာရဲေသးတဲ့ အခ်ိန္။ "လိဖ္ခ်က္" က ဘူလ္ေဂးရီးယား ကဗ်ာဆရာ ျဖစ္ေပမယ့္ "စတာလင္" ကို အခုလို "ေဆတန္" နဲ႔ ႏႈိင္းၿပီး ဘာ့ေၾကာင့္ ေရးရတာလဲ ဆိုေတာ့ "စတာလင္" ေခါင္းေဆာင္တဲ့ ဆိုဗီယက္ ကြန္ျမဴနစ္ေတြဟာ အေရွ႕ဥေရာပ ႏိုင္ငံေတြကို စစ္ေရး အရ၊ ႏိုင္ငံေရးအရ လႊမ္းမိုးထားၿပီး အဲဒီ တိုင္းျပည္ေတြမွာ ဆိုဗီယက္ယူနီယံကို မွီခိုေထာက္ခံတဲ့ ကြန္ျမဴနစ္အစိုးရေတြ၊ တပါတီ အာဏာရွင္ အစိုးရေတြကို ေက်ာေထာက္ေနာက္ခံ ျပဳေနတဲ့အတြက္ ဒီလိုျဖစ္ရတာဟာ အာဏာ ရွင္ႀကီး "စတာလင္" မွာ တာ၀န္အရိွဆံုး အေနနဲ႔ အခုလို ေျဗာင္ဖြင့္ခ်ၿပီး ကဗ်ာေရးခဲ့တာပါ။<br /><br /><div style="margin-left: 100px;">ငါတို႔ရဲ႕ဘ၀ေတြဟာ<br />ဒါေတြရဲ႕ေအာက္မွာ<br />ၾကာရွည္ေလးျမင့္ မေနႏိုင္ၾကေတာ့ဘူး။<br />သူ႔ရဲ႕ တုတ္ခိုင္ပူေႏြးတဲ့လက္ေခ်ာင္းႀကီးဆယ္ေခ်ာင္း<br />သူ႔စကားလံုးေတြဟာ အေလးခ်ိန္တိုင္း ကိရိယာေတြလိုပါပဲ။ </div><br />ဒီကဗ်ာကေတာ့ ရဟူဒီ ကဗ်ာဆရာ "အိုစစ္ မင္ဒယ္လ္စတန္း" ရဲ႕ ကဗ်ာထဲက စာသားတခ်ဳိ႕ပါ။ သူက ႐ုရွားႏိုင္ငံသား။ ကဗ်ာဆရာေခါင္းစဥ္က "ေရွ႕ေဆာင္လမ္းျပ ေခါင္းေဆာင္ႀကီး စတာလင္" ဆိုၿပီး "စတာလင္" ကို ေငါ့ၿပီး ေလွာင္ၿပီး ေပးတဲ့ ေခါင္းစဥ္။ ဒီကဗ်ာကို ၁၉၃၃-ခုႏွစ္မွာ ေရးတာဆိုေတာ့ အာဏာရွင္ႀကီး စတာလင္ မေသဆံုးခင္အခ်ိန္။ ဆိုဗီယက္ ကမၻာတခုလံုး ဖိန္႔ဖိန္႔တုန္ေအာင္ ေၾကာက္ေနရတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ကို နာမည္တပ္ၿပီးမွကို ကဗ်ာ ေရးၿပီး ေလွာင္ေျပာင္႐ွဳံ႕ခ်လိုက္တာ ... ။ ဒီလိုနဲ႔ "မင္ဒယ္လ္စတန္း" လည္း အဖမ္းခံရ၊ ဆိုက္ေဗးရီးယား မဲဇာ အပို႔ခံရေတာ့တာပဲ။<br /><br />ဒါေတြကေတာ့ အေရွ႕ဥေရာပတခြင္နဲ႔ ဆိုဗီယက္ကမၻာမွာ ထိပ္ဆံုးက တာ၀န္အရိွဆံုး အာဏာရွင္ႀကီး "စတာလင္" ကို ေျဗာင္နာမည္တပ္ၿပီး ဆန္႔က်င္႐ွဳံ႕ခ်တဲ့ကဗ်ာေတြပါပဲ။<br /><br /><div style="margin-left: 100px;"> <h4>အႏၱိမသက္ၿငိမ္</h4><br />ၿပီး ျပည့္စံုတဲ့ အေမွာင္ထုထဲမွာ<br />လ မရိွ၊ အလင္းေရာင္ မရိွ၊ မီးေတာက္မီးပြား မရိွ<br />ဟုိေနရာ မရိွ၊ ဒီေနရာ မရိွ<br />အေမွာင္ထုအေပၚက အေမွာင္ထုရဲ႕<br />ၿပီး ျပည့္စံုတဲ့ျဖစ္တည္ျခင္းတခု ... ။ ။ </div><br />ဒီကဗ်ာကေတာ့ ႐ူေမးနီးယား ကဗ်ာဆရာမ "နီနာေကာ္ရွန္" ရဲ႕ ကဗ်ာပါ။ က်ေနာ္တို႔ဆီမွာလိုပဲ ေဖာက္ျပန္မွားယြင္းတဲ့ စနစ္ေအာက္မွာ ေနၾကထုိင္ၾကရတဲ့ အေျခအေနကို တင္စားတဲ့ကဗ်ာပါ။ သူက တပါတီ အာဏာရွင္စနစ္ေအာက္က သူ႔ရဲ႕ လူ႔အဖြဲ႔အစည္း အေျခအေနကို "အေမွာင္ထုေအာက္မွာ" လို႔ ဆိုလိုက္ပါတယ္။ ႐ူေမးနီးယားႏုိင္ငံမွာ လ မရွိ၊ အလင္းေရာင္ မရိွ၊ မီးေတာက္မီးပြား မရိွ ... ဘူးတဲ့။<br /><br /><div style="margin-left: 100px;">ညတညရဲ႕ ျပတင္းေပါက္တခု<br />ေတြ႔ဆံုျခင္း သို႔မဟုတ္ ခြဲခြါျခင္းရဲ့ ေအာ္သံဟစ္သံမ်ား<br />အမွန္စင္စစ္<br />ဒါေတြဟာ အလင္းေရာင္ေတြ အမ်ားႀကီး<br />အမွန္စင္စစ္<br />ဖေယာင္းတိုင္ သံုးတိုင္မွ်သာပါပဲ။<br /><br />ဒါေပမယ့္<br />ငါ့စိတ္ရဲ႕ ေနရာတိုင္းမွာ မၿငိမ္းခ်မ္းႏိုင္ဘူး<br />ငါ့အိမ္ထဲမွာလည္း ဒီလိုပဲ<br />ဒါေတြအားလံုး အစျပဳခဲ့ၿပီ ... ။ </div><br />လူေတြ မၿငိမ္းခ်မ္းႏိုင္တဲ့ ေသာကဖိစီးေနရတဲ့ အေျခအေနကို ေဖာ္ျပတဲ့ကဗ်ာပါ။ ႐ုရွားကဗ်ာဆရာမ "မာရီနာ စဗက္ထေရဗာ" ရဲ႕ "အင္ဆြန္မီနီယာ" ကဗ်ာထဲက တပိုဒ္ပါ။ ဒီလို အေျခအေနမ်ဳိးေအာက္မွာ "မာရီနာ" ဟာ ခံႏိုင္ရည္ မရိွခဲ့ရွာပါဘူး။ သူဟာ အႀကိမ္ႀကိမ္ အဖမ္းခံရၿပီးတဲ့ေနာက္ ဒုကၡသည္ စခန္းတခုမွာပဲ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အဆံုးစီရင္သြားခဲ့ပါတယ္။<br /><br /><div style="margin-left: 100px;">သူ႔ရဲ႕ ဘယ္ဖက္လက္ေမာင္းကို<br />သူတို႔ ျဖတ္ပစ္လိုက္ၾကတယ္။<br /><br />ၿပီးေတာ့ ... ညာဖက္လက္ေမာင္း။<br /><br />ေျခေထာက္တဖက္<br />ၿပီးေတာ့ ေနာက္ထပ္ေျခေထာက္တဖက္။<br /><br />သူ႔ေခါင္းကိုလည္း အေသအခ်ာပဲ<br />သူ႔လည္တိုင္ကိုေတာ့ ေျမဆီေျမၾသဇာအျဖစ္ စိုက္ထူလိုက္ၾကတယ္<br />အပင္ေပါက္လာဖို႔အတြက္။<br /><br />ခေလးေတြနဲ႔<br />ဆိတ္ေတြ သိုးေတြ<br />သူ႔လည္တိုင္ကို တြဲခိုစီးကာေနၾကေပါ့။ ။ </div><br />မ်ဳိးဆက္တဆက္အတြက္ မ်ဳိးဆက္တခုက အရင္းအႏွီး ျပဳရတဲ့သေဘာ ေရးတဲ့ကဗ်ာပါ။ ဒါေပမယ့္ ဘယ္သူေတြကမ်ား သူ႔ရဲ႕ လက္ေတြ၊ ေျခေထာက္ေတြနဲ႔ ေခါင္းကို ျဖတ္ခဲ့ၾကတာလဲ။ ဒီကဗ်ာကိုေတာ့ ယူဂိုဆလပ္ ကဗ်ာဆရာ "ဂိုကို ႐ိုဂို" ရဲ႕ "အမ်ဳိးသား သူရဲေကာင္း" ဆိုတဲ့ ကဗ်ာပါ။ သူကေတာ့ ဒုတိယ ကမၻာစစ္ႀကီးၿပီးတဲ့ ေနာက္ ယူဂိုဆလားဗီးယားမွာ ပထမဦးဆံုး ဖမ္းဆီးေထာင္ခ်ခံရတဲ့ ကဗ်ာဆရာပါ။ သူဦးစီးထုတ္ေ၀တဲ့ သတင္းစာလည္း အပိတ္ခံခဲ့ရပါတယ္။<br /><br /><div style="margin-left: 100px;">ဘာေတြလုိအပ္ခဲ့သလဲ<br />ငါတို႔<br />ေဆာင္ရြက္ခဲ့ၿပီးၿပီ။<br /><br />ကြင္းျပင္ေတြ လဲေလ်ာင္းလ်က္<br />ငါတို႔ စိုက္ပ်ဳိးခဲ့ၾကတယ္<br />မ်ဳိးေစ့ေတြ ႀကဲခ်ခဲ့ၾကတယ္<br />ၿပီးေတာ့ ငါတို႔ေစာင့္ခဲ့ၾကတယ္။<br /><br />ငါတို႔အမ်ဳိးသမီးေတြက လဲေလ်ာင္းလ်က္<br />ၿပီးေတာ့ ဘာေတြလိုအပ္ခဲ့သလဲ<br />ငါတို႔ ေဆာင္ရြက္ခဲ့ၿပီးၿပီ။<br /><br />ၿပီးေတာ့ ငါတို႔ေစာင့္ခဲ့ၾကတယ္။<br /><br />ႏိုင္ငံျခား က်ဴးေက်ာ္သူေေတြေရာက္လာၾကတဲ့အခါ<br />ဘာေတြလိုအပ္ခဲ့သလဲ<br />ျခံေတြ၊ အိမ္ေတြကို ၿခံစည္း႐ိုးခတ္ၾကၿပီးၿပီ<br />ပုဆိန္ေတြ၊ ဓါးေတြ ေသြးၾကၿပီးၿပီ။ </div><br />ဒီကဗ်ာကေတာ့ ခ်က္ကဗ်ာဆရာမ "ဆီလ္ဗာ ဖစ္ရွာ႐ုိဗာ" ရဲ႕ "လိုအပ္ခ်က္" ဆိုတဲ့ ကဗ်ာပါ။ သူက ၁၉၆၃-ခုႏွစ္မွာ ေမြးပါတယ္။ ဒီထဲက "ႏိုင္ငံျခားက်ဴးေက်ာ္ေတြ" ဆိုတာ ဆိုဗီယက္ စစ္တပ္ေတြကို ေျပာတာပါ။ ဆိုဗီယက္ စစ္တပ္ေတြက ကြန္ျမဴနစ္စနစ္ကို ကာကြယ္ဖို႔ဆိုၿပီး ခ်က္ကိုစလိုဗက္ ႏိုင္ငံထဲကို က်ဴးေက်ာ္၀င္ေရာက္ ခဲ့ၾကပါတယ္။ ခ်က္ကိုစလိုဗက္ ျပည္သူေတြရဲ႕ ဒီမိုကေရစီအံုၾကြမႈကို ေဖာက္ျပန္တဲ့ ခ်က္ကိုစလိုဗက္ အစိုးရနဲ႔ ေပါင္းၿပီး ႏွိမ္နင္းၾကပါတယ္။ ဒီအျဖစ္အပ်က္ကို "ဖစ္ရွာ႐ိုဗာ" က ကဗ်ာေရးဖြဲ႕ခဲ့တာပါ။<br /><br /><h4>(ခ)</h4><br />အခုအခ်ိန္မွာေတာ့ က်ေနာ္တို႔ႏိုင္ငံက စာေပပညာရွင္ေတြရဲ႕ေခါင္းေပၚမွာ စစ္အာဏာရွင္ေတြ လက္သီး ၀ဲဲျပေနၾကပါတယ္။ တခ်ိန္က ႏိုင္ငံေရး အေျပာင္းအလဲေတြ ေအာင္ျမင္ေအာင္ မလုပ္ႏိုင္ခင္အခ်ိန္တုန္းက အေရွ႕ ဥေရာပ ျပည္သူေတြရဲ႕ ေခါင္းေပၚ တပါတီ အာဏာရွင္အစိုးရေတြက လက္သီး၀ဲျပသလိုမ်ဳိး၊ အခုလည္း စစ္အစိုးရက က်ေနာ္တို႔ ျပည္သူေတြအေပၚ တုတ္တ၀ဲ၀ဲ၊ ဓါးတ၀ဲ၀ဲ လုပ္ျပေနတဲ့ အခ်ိန္ပါ။ အခုေတာ့ အေရွ႕ဥေရာပ ျပည္သူေတြက သူတို႔ေခါင္းေပၚမွာ ၀ဲေနတဲ့ လက္သီးကို ပုတ္ခ်လိုက္ၾကၿပီးပါၿပီ။ အေရွ႕ဥေရာပ ျပည္သူေတြ လြတ္ေျမာက္သြားၾကပါၿပီ။ လြတ္ေျမာက္ရာလမ္းစ သူတို႔ ဘယ္မွာ ရွာခဲ့ၾကပါသလဲ။ ကဗ်ာေတြထဲမွာ ရွာခဲ့ၾကတာပါ။ ေတာ္လွန္ေရး လမ္းစကို ကဗ်ာေတြထဲမွာ သူတို႔ေတြ႔ခဲ့ၾကတာပါ။<br /><br />အခုလည္း က်ေနာ္တို႔ႏိုင္ငံက ကဗ်ာဆရာ "ေစာေ၀" ရဲ႕ "ေဖေဖာ္၀ါရီဆယ့္ေလး" ကဗ်ာနဲ႔ ကဗ်ာဆရာ "ၾကည္ေမာင္သန္း" ရဲ႕ "ဒီပရဂၤ" ကဗ်ာေတြထဲမွာ က်ေနာ္တို႔ ျပည္သူေတြဟာ "လြတ္ေျမာက္ရာ လမ္းစ" ကို ရွာေနၾကပါၿပီ။ ေတာ္လွန္ေရးရဲ့ အခ်က္ျပသံကို ကဗ်ာေတြထဲမွာ ရွာလို႔ေတြ႔ေနၾကပါၿပီ။ မၾကာခင္ က်ေနာ္တို႔ေခါင္းေပၚ ၀ဲေနတဲ့ အာဏာရွင္ရဲ႕ "လက္သီး" ကို က်ေနာ္တို႔ ကိုယ္တိုင္ ပုတ္ခ်ႏိုင္ေတာ့မွာပါ။<br /><br />ဒီေနရာမွာ မွတ္သားဖြယ္ေကာင္းတဲ့ စကားတခြန္းနဲ႕ ဒီေဆာင္းပါးကို နိဂံုးခ်ဳပ္ခ်င္ပါတယ္။ ဒီလို အေျခအေန အားလံုးကို ျခံဳငံု အက်ဳံး၀င္တဲ့ စကားတခြန္း ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒါကေတာ့ ႐ုရွား ကဗ်ာဆရာေက်ာ္ "ယက္တူရွန္ကို" ေျပာခဲ့ဖူးတဲ့ စကားပါ။ သူက ဘယ္လိုေျပာခဲ့သလဲ ဆိုေတာ့ ...၊ "ေတာ္လွန္ေရး မွန္သမွ် ကဗ်ာထဲမွာ ပထမဆံုး ေပါက္ဖြားတာခ်ည္းပဲ" တဲ့ ... ။ ။<br /><br /><h4>ၿငိမ္းေ၀</h4><br /><strong>ကိုးကား</strong><br /><em> SELECTED POEMS OF MARINA TSVETAYEVA<br />AN ANTHOLOGY OF CONTEMPORARY ROMANIAN POETRY<br />SELECTED POEMS OF OSIP MANDELSTAM<br />CHILD OF EUROPE</em></td></tr></tbody></table><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3362220097313871474-1722617621005070765?l=mizzimafeatures.blogspot.com' alt='' /></div>Mizzima Newsnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3362220097313871474.post-72310821992621539902008-07-02T23:06:00.000-07:002008-07-02T23:09:32.906-07:00<div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(51, 255, 51);font-size:180%;" ><span style="font-weight: bold;"> ေရၾကည္ရာျမက္ႏုရာ ရွာေသာသူမ်ားသ</span></span><br /></div><br /><table class="contentpaneopen"><tbody><tr><td colspan="2" valign="top" width="70%"><span class="small"> မြန္ဦးေျမ </span> </td> </tr> <tr> <td colspan="2" class="createdate" valign="top"> အဂၤါေန႔၊ ဂ်ဴလုိင္လ 01 2008 19:17 - ျမန္မာစံေတာ္ခ်ိန္ </td> </tr> <tr> <td colspan="2" valign="top"> <br />၂၄ ရက္ ဇြန္လ ၂ဝဝ၈ မွာ မဇိၩမက ထုတ္ေဝခဲ့တဲ့ စာေရးဆရာ ဆန္းသစ္ ေရးတဲ့ “စကၤာပူေရာက္ ျမန္မာမ်ား ဘဝေရွ့ေရး” ေဆာင္းပါးကို ဖတ္မိၿပီး၊ အလြန္အားက်တာေၾကာင့္ ဒီစာကို ေရးပို႔လိုက္ရပါတယ္။ စာပါ အေၾကာင္းအရာေတြ အလြန္ေကာင္းပါတယ္။<br /><br />ႏိုင္ငံျခားထြက္ၿပီး တကယ္ စြန္႔စားလိုသူေတြ မျဖစ္မေန ဖတ္သင့္တဲ့ စာတမ္းတခု ျဖစ္ပါတယ္။ အေတြ႔အၾကံဳေတြကို သီးသန္႔ခြဲၿပီး တင္ျပပံုေတြလည္း မွတ္သားေလာက္ပါတယ္။ ဆက္ၿပီး တင္ျပဘို႔လည္း ဖိတ္ေခၚပါတယ္။ အခုလို ျပည့္စံုတဲ့ စာတမ္းတေစာင္ ရွိေနရက္နဲ႔ က်ေနာ္က ဘာ့ေၾကာင့္ ေရးရပါသလဲလို႔ ေမးခြန္းထုတ္စရာ ျဖစ္လာပါတယ္။ က်ေနာ္ အားျဖည့္ကူညီ ေျမေတာင္ေျမႇာက္ေပးျခင္းသာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဆရာလုပ္ျခင္း မဟုတ္ပါ ဆိုတာကို ႐ုိး႐ိုးပဲ ဝန္ခံပါရေစ။ <br /><br />စာ႐ႈသူေတြ အထူးသျဖင့္ ႏိုင္ငံျခားမွာထြက္ၿပီး အလုပ္ရွာ စြန္႔စားလိုသူေတြ သတိထားဘို႔ အခ်က္ကေလးေတြကို ထပ္ျဖည့္လိုပါတယ္။ ေအာက္မွာ က်ေနာ္ တင္ျပထားတဲ့ ေယဘုယ် အခ်က္ကေလးေတြဟာ က်ေနာ့္ အယူအဆေတြ မဟုတ္ပါ။ ကမၻာေက်ာ္ ဒႆနိက ဆရာႀကီးေတြရဲ့ အယူအဆေတြသာ ျဖစ္ပါတယ္။ မူကြဲေတြ ရွိေကာင္း ရွိပါမယ္။ ဘယ္မူက မွန္တယ္ ဆိုတာကို က်ေနာ္ ဉာဏ္မမီလို႔ မသိပါ။ ဒႆနိက ဘြဲ႔ရတေယာက္လည္း မဟုတ္ပါ။ စြန္႔စားရေတာ့မယ္၊ ဆံုးျဖတ္ရေတာ့မယ္ဆိုရင္ ေအာက္ပါ အခ်က္ေလးေတြကို သတိျပဳပါ။<br /><br />၁။ General Knowledge လို႔ေခၚတဲ့ အေထြေထြ ဗဟုသုတ ရွိရပါမယ္။ ရွိတဲ့သူနဲ႔လည္း ေဆြးေႏြး တိုင္ပင္ရပါမယ္။ အထူးသျဖင့္ ႏိုင္ငံျခား အေတြ႔အၾကံဳရွိေတြရဲ့ အေတြ႔အၾကံဳေတြကို ေလ့လာ မွတ္သားရပါမယ္။ ဒီအခ်က္ဟာ ရွင္းေနလို႔ အထူးတင္ျပဘို႔ မလိုေတာ့ပါ။<br /><br />၂။ Common Sense သာမန္အသိဉာဏ္ ရွိရပါမယ္။ ကိုယ့္အေၾကာင္းကို သူမသိေသးခင္ ကိုယ္လိုခ်င္တာကို ေတာင္းဆိုခဲ့ရင္၊ သာမန္ အသိဉာဏ္ရွိိတဲ့သူ တေယာက္လို႔ ေခၚႏိုင္ပါသလား။<br /><br />၃။ Skepticism လို႔ေခၚတဲ့ သံသယ အယူဝါဒလည္း ရွိသင့္သေလာက္ ရွိရပါမယ္။ ဒီလိုမဟုတ္ပါက လြယ္လြယ္နဲ႔ အလိမ္ခံရပါမယ္။ အားလံုးကို သံသယ အယူဝါဒ မ်က္ေစ့နဲ႔ ေစာင့္ၾကည့္ေနဘို႔ မဟုတ္ပါ။ ဒါေပမဲ့ ႏိုင္ငံျခားမွာ အလိမ္ခံရရင္ ဘဝပ်က္ဖို႔ ျပင္ထားရလိမ့္မယ္။ အထူးသျဖင့္ မိန္းကေလးေတြ သတိထားရမယ္။<br /><br />၄။ တရားသူႀကီးေတြရဲ့ ျငင္အတိုင္း အလယ္လမ္းေၾကာင္း ေရြးၿပီး ဆံုးျဖတ္ႏိုင္ရမယ္။ <br /><br />၅။ Decisive Settlement အထက္ပါ ေပတံေတြနဲ႔ တိုင္းထြာၿပီး ယတိျပတ္ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ခ်ရမယ္။ <br /><br />စြန္႔စားသူေတြရဲ့ လက္စြဲစာအုပ္မွာ အထက္ပါအတိုင္း ေရးထားတာကို အက်ဥ္းခ်ဳံးၿပီး ေဖာ္ျပပါတယ္။ ေခတ္စကားနဲ႔ ေျပာရရင္၊ ဉာဏ္ကို ပါးပါးလွီးၿပီး အသံုးခ်ႏိုင္ရမယ္။ စာေရးဆရာ ဆန္းသစ္ ေရးသားတဲ့ “စကၤာပူေရာက္ျမန္မာမ်ား ဘဝေရွ့ေရး” ေဆာင္းပါးဟာ ထမင္း ခြံ႔ေႂကြးေနတဲ့ ေဆာင္းပါးမ်ဳိး မဟုတ္ပါ (Spoon feeding) ၊ ကြယ္လြန္သူ ဆရာတင္မိုးရဲ့ “ဖန္မီးအိမ္” ကဗ်ာထဲက အပိုင္းေလးလို ...<br /><br />ဖန္မီးအိမ္သည္<br />မၿငိမ္မသက္၊ စိတ္ေယာက္ယက္ႏွင့္<br />လမ္းပ်က္တူ႐ႈ၊ ေလွ်ာက္လာသူကို<br />အားကူမွ်သာထြန္းမည္တည္း။<br /><br />အဘယ့္ေၾကာင့္ အခုလို တင္ျပရသည္မွာ၊ ျမန္မာျပည္ရဲ့ ပညာေရးစံနစ္ေၾကာင့္ ျဖစ္ပါတယ္။ ထမင္းခြံ႔ေႂကြးတဲ့ စနစ္ေအာက္မွာ ေက်ာင္းသားေတြ ျပားျပားဝတ္ေအာင္ ခံစားေနရပါတယ္။ ေလွနံ ဓားထစ္မွတ္တဲ့ စနစ္မ်ဳိးနဲ႔ မူလတန္းေက်ာင္းက စၿပီး ပညာေရးဝန္ႀကီးအထိ “ျပန္မေျပာနဲ႔ ... ငါ ခြန္႔ေႂကြးတာ စား” ဆိုတဲ့ သံမိႈ ေခါင္းထဲမွာ ႐ိုက္သြင္းထားတာေၾကာင့္ ျမန္မာေတြ ျပည္ပမွာ အလုပ္လုပ္ေတာ့ အခက္အခဲမ်ားစြာနဲ႔ ၾကံဳေတြ႔ေတာ့တာပါပဲ။ တခ်ိန္က အာရွထိပ္တန္း တကၠသိုလ္ေတြထဲမွာ အၿမဲပါေနတဲ့ ရန္ကုန္ တကၠသိုလ္ႀကီး အခု ဘယ္အဆင့္မွာ ရွိေနပါသလဲ။ ကမၻာ့ အဆင့္အမီဆံုး တကၠသိုလ္ ၂ဝဝ မွာမေျပာနဲ႔၊ အာရွအဆင့္ တကၠသိုလ္ ၂ဝဝ မွာေတာင္ ျမန္မာ့တကၠသိုလ္ တခုမွ မပါဘူးဆိုတာ ယံုတမ္းစကား မဟုတ္ဘူးဆိုတာ ပညာေရးဝန္ႀကီး ေဒါက္တာ ခ်မ္းျငိမ္း သိရဲ့လား။ ျမန္မာေက်ာင္းသားေတြ စာမေတာ္လို႔ မဟုတ္ပါ၊ စနစ္နဲ႔ အုပ္ခ်ဳပ္သူေတြ မေကာင္းလို႔ပါလို႔ေျပာရင္ အေပၚနဲ႔ေအာက္ အဆင့္ဆင့္ လက္ညိဳးထိုးေနေတာ့မွာပဲ။<br /><br />နာဂစ္ ေလမုန္တိုင္းေၾကာင့္ ၿပိဳသြားတဲ့ မူလတန္းေက်ာင္းက အိမ္မဲ့ယာမဲ့ မိဘမဲ့ ကေလးေတြ ေက်ာင္းသြားအပ္ေတာ့ ေက်ာင္းဝင္ေၾကး ေတာင္းလႊတ္လိုက္တာေၾကာင့္၊ ကမၻာ့ အစြန္အဖ်ားမွာ ရွိေနတဲ့ နယူးဇီလန္ႏိုင္ငံက မူလတန္း ေက်ာင္းသားေတြက အလွဴေငြ ဝိုင္းထည့္ၿပီး အဲဒီ ေက်ာင္းသားေလးေတြအတြက္ ေက်ာင္းဝင္ေၾကး ပို႔ေပးတယ္ဆိုတာ သိရေတာ့ “ဗိုလ္ႀကီးရယ္ ... က်မႏြားကေလး ျပန္ေပးပါ” လို႔ မေျပာေတာ့ဘဲ၊ “ႏြားႀကီးရယ္ က်မသားကေလး ေက်ာင္းအပ္ခြင့္ ေပးပါ” လို႔ ေျပာရရင္ လြန္မယ္မထင္ပါ။<br /><br />ဒါေပမဲ့ ဒီျဖစ္ရပ္ဟာ ကမၻာေက်ာ္ေနတာေၾကာင့္ ေအာက္က ဆရာဆရာမေတြ လုပ္ေနတာ ပညာေရးဝန္ႀကီး မသိဘူး၊ မၾကားဘူး ဆိုၿပီး ဘူးခံေနလို႔ မရပါ။ ဒုကၡေတြ ပင္လယ္ေဝေနတဲ့ မူလတန္းေက်ာင္းသားေလးေတြ ေက်ာင္းဝင္ေၾကးေပးဘို႔ မလိုဘူး ဆိုတာေလာက္ေတာ့ ပညာေရးဝန္ႀကီး ဆံုးျဖတ္ႏိုင္ခြင့္ ရွိတယ္လို႔ ထင္တယ္။ အဲဒါကို ၾကပ္ေျပး ေနျပည္ေတာ္က ကက္ဘိနက္အထိ တင္ၿပီး ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ရယူေနရရင္၊ ဒီႏိုင္ငံရဲ့ ပညာေရးအဆင့္ မီပါတယ္လို႔ ေျပာရင္ ယံုတဲ့လူ အမွားပဲ”<br /><br />ဒါေပမဲ့ ျမန္မာေတြ စိတ္ပ်က္ဖို႔ မလိုပါ။ ပင္ကိုယ္က ခံႏိုင္ရည္ရွိၿပီးသား၊ ေလ့က်င့္ၿပီးသား ျဖစ္ေနတာေၾကာင့္ လုပ္ငန္းခြင္မွာ ျမန္မာလုပ္သား အမ်ားစုဟာ နာမည္ရၿပီးသား ျဖစ္ေနပါတယ္။ ႀကိဳးစားမႈ၊ အနစ္နာခံမႈေတြေၾကာင့္ တျခား ႏိုင္ငံသား အလုပ္သမားေတြနဲ႔ စာရင္ အလုပ္ရွင္ အႀကိဳက္မ်ားပါတယ္။ တခုပဲ ျမန္မာ အလုပ္သမားေတြရဲ့ အားနည္းခ်က္က ႏိုင္ငံနဲ႔ လူမ်ဳိးကို ထိလာရင္ ေႁမြေပြးႀကီးလို ထေပါက္ ပစ္လိုက္တာပဲ။ အဲဒီေတာ့ ႏွစ္ဖက္စလံုး နစ္နာတာပဲ၊ အဲဒီလို ထေပါက္လိုက္မယ့္အစား ယဥ္ယဥ္ေက်းေက်းနဲ႔ ဒို႔ယဥ္ေက်းမႈအရ လူတေယာက္ရဲ့ ႏိုင္ငံကို မေစာ္ကားပါဘူးလို႔ ေျပာလိုက္ရင္ တီေကာင္ကို ဆားနဲ႔ တို႔လိုက္သလို ျဖစ္သြားတဲ့ အလုပ္ရွင္ေတြလို ခ်က္ခ်င္း ျပန္ေတာင္းပန္တာ မၾကာခဏ ေတြ႔ရပါတယ္။ မယံုရင္ စမ္းၾကည့္ပါ။<br /><br />အထက္ပါ လူမႈေရး ျပင္ဆင္မႈမ်ားႏွင့္အတူ ႏိုင္ငံျခားမွာ အလုပ္ ထြက္လုပ္လိုသူမ်ားအား ပိုမို အလုပ္ရလြယ္ၿပီး အဆင္ေျပေစရန္ တင္ျပလိုက္ပါတယ္။ ထို႔အျပင္ နယူးဇီလန္ႏိုင္ငံမွ ကၽြမ္းက်င္ အလုပ္သမားေတြ ေခၚယူေနေၾကာင္း အစိုးရရဲ့ ေၾကညာစာကုိလည္း ေဖာ္ျပလိုက္ပါတယ္။ သင့္ေတာ္သလို ေလွ်ာက္ထားႏိုင္ပါတယ္။ ေရၾကည္ရာ ျမက္ႏုရာ ဆိုသလို၊ နယူးဇီလန္ ႏိုင္ငံေလာက္ ေရၾကည္တဲ့၊ ျမက္ႏုတဲ့ႏိုင္ငံ ရွိမယ္မထင္ပါ။ လာၾကည့္ပါက ပိုသိပါမယ္၊ အထူးေျပာစရာ လိုမယ္မထင္ပါ။<br /><br />ေမတၱာျဖင့္ <h4>မြန္ဦးေျမ</h4></td></tr></tbody></table><br /><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 204, 153);font-size:180%;" > ေၾကးမံုတခ်ပ္ လက္ေဆာင္</span><br /></div><br /><table class="contentpaneopen"><tbody><tr><td colspan="2" valign="top" width="70%"><span class="small"> ေမာင္ဖူးတင့္ </span> </td> </tr> <tr> <td colspan="2" class="createdate" valign="top"> တနလၤာေန႔၊ ဇြန္လ 30 2008 12:42 - ျမန္မာစံေတာ္ခ်ိန္ </td> </tr> <tr> <td colspan="2" valign="top"> <img src="http://www.mizzimaburmese.com/images/NewsPhotos/JUN08/A_Mirror_Present.jpg" alt="" height="329" width="450" /><br /><h3>၁။</h3> ေခတ္ေပၚကဗ်ာေတြကို နားမလည္ဘူးလို႔ ေျပာတဲ့စကား ၾကားခဲ့ရတာေတာ့ ၾကာပါၿပီ။ ၾကာၿပီဆိုရင္ ႏွစ္ေပါင္း (၃၀) ၀န္းက်င္ေလာက္ေတာင္မွ ႐ိွၿပီထင္ပါတယ္။<br /><br />ဒါနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး က်ေနာ့္အေပၚ ခ်စ္ခင္ေလးနက္တဲ့ မိတ္ေဆြတဦးက က်ေနာ့္ကို သူစပ္ထားတယ္ဆိုတဲ့ စာသားတခ်ဳိ႕ကို ကဗ်ာတပုဒ္အျဖစ္ မၾကာခဏ ရြတ္ျပေလ့ ရိွပါတယ္။ ၁၉၉၃-ခုႏွစ္တုန္းကပါ။ သူက ဒီကဗ်ာကို က်ေနာ္နဲ႔ တဦးခ်င္း ရိွတဲ့အခါ ရြတ္မျပပဲ၊ လူနည္းနည္းစံုၿပီ မ်ားၿပီထင္မွ ရြတ္ျပေလ့ ရိွတာပါ။ ဒီတုန္းက ေတာ္လွန္ေရးဌာနခ်ဳပ္ "မာနယ္ပေလာ" မွာ ရိွတဲ့ "ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္လမ္း" ထိပ္၊ "ထူးရာစိုး လၻက္ရည္ဆိုင္" ဆိုတာ က်ေနာ္တို႔ ကဗ်ာခ်စ္သူေတြ မၾကာခဏ လူစုမိတဲ့ ေနရာေပါ့။ က်ေနာ့္မိတ္ေဆြက အဲဒီ လၻက္ရည္ဆိုင္ထဲမွာပဲ သူေရးစပ္ထားတယ္ ဆိုတဲ့ ကဗ်ာဆိုတာကို ရြတ္ျပတာပါ။ သူ ကဗ်ာရြတ္ျပၿပီးတိုင္း ထိုင္ၿပီး နားေထာင္ေနတဲ့ သူေတြက ၀ိုင္းၿပီး ရယ္ၾကပါတယ္။ က်ေနာ့္ကို၀ိုင္းၿပီး ေနာက္ၾက ေျပာင္ၾကပါတယ္။ က်ေနာ့္မွာေတာ့ အေနရ အထိုင္ရ ခက္တာကလြဲၿပီး ဘယ္လိုမွ မခံစားရပါဘူး။ က်ေနာ့္ကို စၾကေနာက္ၾကတဲ့ သူေတြဟာ လူတဖက္သားကို တမင္သက္သက္ ခ်ဳိးႏွိမ္တဲ့ အေနနဲ႔ စၾကေနာက္ၾကတာမွ မဟုတ္ပဲ။ ကဗ်ာေရးတဲ့ ကဗ်ာခ်စ္တဲ့ က်ေနာ့္ကို အရင္းႏွီးဆံုး ရဲေဘာ္တေယာက္ အေနနဲ႔ ၀ိုင္း၀န္း ေနာက္ေျပာင္ခဲ့ၾကတာပဲ။ ဒါေပမယ့္ ခက္တာက "ေခတ္ေပၚ ကဗ်ာ" ဆိုတာ က်ေနာ့္မိတ္ေဆြ လၻက္ရည္ဆိုင္ထဲမွာ ရြတ္ျပခဲ့တဲ့ ကဗ်ာမ်ဳိး မဟုတ္ဘူး ဆိုတာေလာက္ပဲ က်ေနာ္ ရွင္းျပႏိုင္ခဲ့တယ္။ တကယ္ေတာ့ ေခတ္ေပၚကဗ်ာကို နားလည္ဘို႔ဆိုရင္ စာဖတ္သူ ဖက္ကလည္း ေခတ္ေပၚ ကဗ်ာကို ခံစားႏိုင္ဖို႔ အားစိုက္ဖို႔ လိုသလို၊ စာဖတ္သူ ကိုယ္တိုင္က စာဖတ္နာတဲ့သူ ဧကန္မလြဲ ျဖစ္ဖို႔လိုတဲ့ကိစၥ က်ေနာ္ ရွင္းမျပႏိုင္ခဲ့ပါဘူး။ ရွင္းျပဖို႔ အေျခအေနကလည္း မေပးခဲ့ပါဘူး။ အခုအခ်ိန္မွာေတာ့ "စာသားေတြ ကေမာက္ကမ၊ ေ၀ါဟာရေတြ ထင္သလို ခ်ဳိးဖ်က္ၿပီး တမင္ အဆီအေငါ့ မတည့္ေအာင္ ဖန္တီးထားတဲ့" က်ေနာ့္ မိတ္ေဆြ ရြတ္ျပခဲ့တဲ့ ကဗ်ာစာသား ဆိုတာေတြကို ျပန္ေတြးၾကည့္မိတိုင္း အလိုလို ၿပံဳးမိတဲ့ အႀကိမ္ေပါင္းလည္း မ်ားခဲ့ပါၿပီ။<br /><br /><h3>၂။</h3> ၁၉၉၃-ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာလထဲမွာ ေတာ္လွန္ေရးဌာနခ်ဳပ္ "မာနယ္ပေလာ" ကို ဂ်ာမာန္သူႏွစ္ဦး အလည္ လာခဲ့ၾကဖူးပါတယ္။ တဦးက စာေပ၀ါသနာရွင္ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသူ ျဖစ္ၿပီး၊ ေနာက္တဦးကေတာ့ အေဖာ္အျဖစ္ လိုက္ပါလာဟန္တူတဲ့ မိခင္ ျဖစ္ပါတယ္။ သူတို႔ႏွစ္ဦးက မာနယ္ပေလာမွာရိွတဲ့ ကဗ်ာေရးသူ၊ ကဗ်ာခ်စ္သူေတြနဲ႔ ေတြ႔ဆံု စကားေျပာခ်င္တယ္ ဆိုလို႔ ကဗ်ာ၀ါသနာရွင္ (၃၀) ေလာက္က သူတို႔ႏွစ္ဦးနဲ႔ စကား၀ိုင္းဖြဲ႔ ထိုင္ခဲ့ၾကပါတယ္။ စကား၀ိုင္း ျပဳလုပ္တဲ့ ေနရာက အမ်ဳိးသား ဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ (လြတ္ေျမာက္နယ္ေျမ) ဗဟိုဌာနခ်ဳပ္ စည္းေ၀းခန္းမမွာ ျပဳလုပ္တာပါ။ ဒီတုန္းက စကား၀ိုင္းျဖစ္ေအာင္ ကမကထျပဳတဲ့ အယ္ဒီတာေဟာင္း ဦး (၀င္းခက္) ကပဲ စကားျပန္အျဖစ္ ေဆာင္ရြက္ပါတယ္။<br /><br />က်ေနာ္တို႔တေတြ၊ ဂ်ာမာန္သူႏွစ္ဦးနဲ႔ ျမန္မာစာေပအေၾကာင္း အနည္းအက်ဥ္း ေျပာခဲ့ဆိုခဲ့ၾကပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ ျမန္မာစာေပမွာ ႏိုင္ငံျခားစာေပ လႊမ္းမိုးမႈ ရိွမရိွကိစၥနဲ႔ စစ္အာဏာရွင္ လက္ေအာက္က ျမန္မာစာေပ လမ္းေၾကာင္းဆိုၿပီး က်ေနာ့္တို႔တေတြ တက္ႏိုင္သေလာက္ ရွင္းလင္း ေျပာဆိုလိုက္ၾကပါတယ္။<br /><br />စကား၀ိုင္းၿပီးကာနီးေတာ့ က်ေနာ္က "ဂ်ာမနီ ႏွစ္ႏိုင္ငံ ကြဲေနစဥ္တုန္းက ဘယ္ဖက္ျခမ္းက ကဗ်ာေတြကို ခင္ဗ်ားတို႔ ပိုၿပီး ႏွစ္သက္မိသလဲ" လို႔ ေမးခြန္းေမးမိပါတယ္။ ဒီေတာ့ ဂ်ာမာန္သူ သားအမိႏွစ္ေယာက္စလံုးက "အေရွ႕ ဂ်ာမနီဆိုတာ၊ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက တပါတီ အာဏာရွင္စနစ္ လက္ေအာက္မွာ ရိွေနတာမို႔၊ ကဗ်ာဆရာေတြဟာ အာဏာရွင္ေတြ မသိေအာင္ ကဗ်ာေတြကို ေ၀ါဟာရ အသစ္ေတြ၊ အတတ္ပညာ အသစ္ေတြ ဖန္တီးၿပီး က်စ္က်စ္လစ္လစ္ျဖစ္ေအာင္ ဖန္တီးရတာမို႔ အေရွ႕ဂ်ာမနီက ကဗ်ာေတြဟာပိုၿပီး လွပတယ္လို႔ ထင္လို႔၊ အေရွ႕ ဂ်ာမနီဖက္က ကဗ်ာေတြကို ပိုၿပီးႏွစ္သက္ခဲ့တယ္" လို႔ တညီတညြတ္တည္း ေျဖၾကပါတယ္။ က်ေနာ္ကလည္း သူတို႔အေပၚ မူတည္ၿပီး "ဒါဆိုရင္ ကဗ်ာေတြ လွဖို႔သစ္ဖို႔အတြက္ အာဏာရွင္စနစ္ အဓြန္႔ရွည္ပါေစ" လို႔ေတာင္ ဆုေတာင္းရမလို ျဖစ္ေနၿပီ" လို႔ မွတ္ခ်က္စကားေျပာေတာ့ ဂ်ာမာန္သူ သားအမိႏွစ္ေယာက္စလံုး "ဒီလိုလည္း မဟုတ္ရပါဘူး" ဆိုၿပီး လက္တကာကာ ေခါင္းတခါခါနဲ႔ ျငင္းလိုက္ၾကပါတယ္။<br /><br /><h3>၃။</h3> အမွန္တကယ္အားျဖင့္ဆိုရင္ ေခတ္ေပၚ ကဗ်ာမွရယ္လို႔ မဟုတ္ပါဘူး၊ ဘယ္ေခတ္မွာေပၚတဲ့ ကဗ်ာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ လူတိုင္း နားလည္ဘို႔ မလြယ္တဲ့ ကဗ်ာေတြခ်ည္းပဲဆိုတာ နည္းနည္းေလာက္ စဥ္းစားၾကည့္ရင္ပဲ သိႏိုင္ပါတယ္။ ေခတ္တိုင္း ေခတ္တိုင္းမွာ ေပၚခဲ့တဲ့ ကဗ်ာေတြဟာ တကယ္ေတာ့ အဲဒီေခတ္ရဲ႕ "ေခတ္ေပၚကဗ်ာ" ေတြ ခ်ည္းပါပဲ။ အဲဒီ ေခတ္တိုင္းေခတ္တိုင္းမွာ ေပၚခဲ့တဲ့ သူ႕ေခတ္ဆိုင္ရာ "ေခတ္ေပၚကဗ်ာ" ေတြကို အဲဒီေခတ္တိုင္း ေခတ္တိုင္းမွာရိွတဲ့ စာဖတ္သူေတြဟာ အလြယ္တကူ နားလည္ႏိုင္ခဲ့ၾကရဲ႕လား။<br /><br />တကယ္ေတာ့ ကဗ်ာဆိုတာ အရိပ္ျပလို႔ အေကာင္ထင္ေအာင္ ၾကည့္ရတဲ့ ကိစၥပါ။ ေမွာ္နဲ႔ေရးတာကို ေမွာ္နဲ႔ပဲ ခံစားယူရတဲ့ ကိစၥပါ။ ကဗ်ာဖတ္တဲ့ အလုပ္ဟာ အင္မတန္ သိမ္ေမြ႕နက္နဲတဲ့ ကိစၥဆိုေတာ့ "လူမွာအေတြ႕ နတ္မွာအေငြ႕" ဆိုသလို ကဗ်ာဖတ္ျခင္း အလုပ္ကို အဲသေလာက္အထိ္ျမႇင့္ၿပီး တင္စား ေျပာဆိုလို႔ရမယ္ ထင္ပါတယ္။ အင္မတန္ အဆင့္ျမင့္တဲ့ ယဥ္ေက်းမႈေရး ကိစၥပါ။ ကဗ်ာဆိုတာ ဘယ္ေခတ္မွာမဆို နိမိတ္ပံုေတြ၊ သေကၤတေတြ၊ အလၤကာေတြနဲ႔သာ ေရးရဖြဲ႔ရတဲ့ကိစၥပါ။ ကဗ်ာဖတ္သူဟာ ေခတ္ေပၚကဗ်ာကို ခံစားယူလို႔ ရႏိုင္ဖို႔ ဆိုရင္ အနည္းဆံုး သူ႔အရင္ေပၚခဲ့တဲ့ အနီးဆံုးေခတ္က ကဗ်ာေတြေလာက္ကစၿပီး စိုက္လိုက္မတ္တတ္ ဖတ္႐ႈခဲ့ဖို႔ လိုအပ္ပါတယ္္။ ကဗ်ာဖတ္နာဖို႔ လိုပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္မို႔ "ေခတ္ေပၚကဗ်ာ" လို႔ ဆိုလိုက္ရင္ ဘယ္လို အေျခအေနမ်ဳိးမွာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ နိမိတ္ပံု၊ သေကၤတ အစရိွတဲ့ ကဗ်ာ့ပရိယါယ္ေတြကို သစ္သထက္သစ္ေအာင္ လုပ္ၾကရတာ ခ်ည္းပါပဲ။ က်စ္သထက္က်စ္ေအာင္ ႀကိဳးစားရတာခ်ည္းပါပဲ။ ဒီလို "သစ္ေအာင္က်စ္ေအာင္" လုပ္တဲ့အလုပ္ဟာ ဘယ္ေခတ္မွာရယ္လို႔ မဟုတ္ပါဘူး။ ကဗ်ာ အလုပ္ကိုယ္၌က ကဗ်ာဆိုတာ "အရိပ္အေယာင္" ကိုပဲ ျပတဲ့ ေျပာတဲ့ အလုပ္ ျဖစ္ပါတယ္။ ရွင္းမျပပဲ ခင္းျပတဲ့အလုပ္ကို လုပ္ရပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္မို႔ ကဗ်ာကို စာဖတ္သူေတြ စကားေျပေလာက္ နည္းလည္လို႔ မလြယ္တာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />ေအာက္မွာ၊ ဂ်ာမနီ ႏွစ္ႏိုင္ငံ ကြဲစဥ္တုန္းက အေရွ႕ဂ်ာမနီက ကဗ်ာဆရာ "ကဒ္ ဒရာ၀ပ္" ရဲ႕ "ပံုစံက် ေၾကးမံု" ဆိုတဲ့ ကဗ်ာတပုဒ္ကို လက္ေဆာင္အျဖစ္ ေဖာ္ျပေပးလိုက္ပါတယ္။ သူတို႔ကလည္း "ကဗ်ာ" ကို ကဗ်ာျဖစ္ေအာင္ ေရးၾကတာ ေတြ႔ၾကရပါလိမ့္မယ္။ ကဗ်ာဆရာက ဘာကိုေျပာခ်င္ ေပးခ်င္တာလဲ ဆိုတာေတာ့ စာဖတ္သူမ်ား တူးေဖာ္ ခံစားၾကည့္ၾကရပါလိမ့္မယ္။<br /><br /><h4 style="text-align: center;">ပံုစံက်ေၾကးမံု</h4> <div style="text-align: center;"><br />မ်က္လံုးေတြကို ျပဴးက်ယ္သြားေအာင္ ခ်ဲ႕ပစ္လိုက္<br />ႏွာေခါင္းကို ရႈံ႕ပစ္လိုက္<br />လည္တိုင္ကို တိုပစ္လိုက္။<br /><br />ဦးေခါင္း၊ လည္တိုင္နဲ႔ နားရြက္ေတြကို<br />ေနရာေျပာင္းပစ္လိုက္<br />ရွည္ေမ်ာေမ်ာျဖစ္ေအာင္ လုပ္ပစ္လိုက္<br />ေမးေစ့ကို နဖူးထိပ္အထိ မ တင္ဆြဲခ်ဲ႕လိုက္<br />လိႈင္းခံုးေတြ ... ။<br /><br />ပါးစပ္ကို အ၀ိုင္းလုပ္ပစ္လိုက္<br />အားလံုးနဲ႔လိုက္ေလ်ာညီေထြျဖစ္ေအာင္ အေရျပားကို ဆြဲခ်ဲ႕လိုက္။<br /><br />ကဗ်ာတပုဒ္လို<br />ဒါမွမဟုတ္<br />ဘ၀ရဲ႕ အေျခခံမူမ်ားလို<br />အရာအားလံုး ေျပာင္းလဲပစ္လိုက္ ။ ။</div><br />ကဲ ... စာဖတ္သူမ်ား အခုဆိုရင္ ဒီကဗ်ာေလးကို ဖတ္ၿပီးၾကေရာေပါ့။ ဒီေနရာမွာ ဒီကဗ်ာက ဘာကို ဆိုလိုတာပါလိမ့္ဆိုတဲ့ အေတြးနဲ႔ ဒီကဗ်ာကို မျဖစ္မေန ေနာက္တႀကိမ္ ထပ္ၿပီးဖတ္ဖို႔ စဥ္းစားေနမိၾကမလားပဲ။ ဒါဆိုရင္ ေနာက္တႀကိမ္ေလာက္ေတာ့ ထပ္ဖတ္ၾကည့္ပါအုန္း။ "ကဒ္ ဒရာ၀ပ္" က ဘာကိုေျပာခ်င္ ေပးခ်င္တာပါလိမ့္။ က်ေနာ္ကေတာ့ မၾကာခဏဆိုသလို ဒါမွမဟုတ္ ေတြးမိတဲ့အခ်ိန္တို္င္း ဒီကဗ်ာေလးကို အထပ္ထပ္အခါခါ ဖတ္ေနမိတာပါပဲ။ အဲ ... ထူးဆန္းတဲ့အခ်က္က ေနာက္တႀကိမ္ ထပ္ၿပီးဖတ္ရင္ ေနာက္ထပ္အေတြး၊ ေနာက္ထပ္ ခံစားမႈတခုခုကို ထပ္ထပ္ၿပီး ရေနတုန္းပဲဆိုတဲ့ ထူးဆန္းတဲ့ အခ်က္ပါပဲ။<br /><br />စာဖတ္သူမ်ား ဒီကဗ်ာေလးကို ဖတ္ၾကည့္ၾကစမ္းပါ။ ေတြးၾကည့္ပါ။ အနိမ့္ဆံုးေတာ့ ကဗ်ာဖတ္ရတဲ့ အလုပ္ဟာ ေပ်ာ္စရာေကာင္းတာ ေတြ႔ၾကရပါလိမ့္မယ္။ ။<br /><br /><h4>ေမာင္ဖူးတင့္</h4><br /><i>ကိုးကား။ ။ CHILD OF EUROPE: A NEW ANTHOLOGY OF EAST EUROPEAN POETRY</i></td></tr></tbody></table><br /><br /><div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(204, 102, 204);font-size:180%;" ><span style="font-weight: bold;"> "ဆန္႔ထြက္လာမည့္ လက္သည္းမ်ား"</span></span><br /></div><br /><table class="contentpaneopen"><tbody><tr><td colspan="2" valign="top" width="70%"><span class="small"> စိုးေနလင္း </span> </td> </tr> <tr> <td colspan="2" class="createdate" valign="top"> တနလၤာေန႔၊ ဇြန္လ 30 2008 03:13 - ျမန္မာစံေတာ္ခ်ိန္ </td> </tr> <tr> <td colspan="2" valign="top"> <br />ျမန္မာႏိုင္ငံအေၾကာင္း၊ ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ စီးပြားေရးဘ၀၊ လူမႈေရးဘ၀၊ ႏိုင္ငံေရး ဘ၀ေတြအေၾကာင္း ေရးသားထားတဲ႔ သတင္းေတြ၊ ေဆာင္းပါး ေတြ၊ စာအုပ္စာတမ္းေတြဖတ္ရ၊ လွ်ပ္တျပတ္ ရိုက္ထားတဲ႔ ဓါတ္ပံုေတြ၊ သတင္းဓါတ္ပံုေတြ၊ သတင္းဓါတ္ပံုေတြ၊ ဗီဒီယို ကလစ္ေေတြ၊ ဗီဒီယို ဇာတ္ကား၊ ရုပ္ရွင္ဇာတ္ကားေတြကို ၾကည့္ရတဲ႔အခါတိုင္း ၾကည္ႏူးပီတိျဖစ္ရ၊ ၀မ္းေျမာက္၀မ္းသာ ျဖစ္ရတယ္လို႔ မရွိသေလာက္ပါပဲ။ ၀မ္းနည္း ေၾကကြဲရ၊ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရ၊ ၾကိတ္မႏိုင္ခဲမရ ျဖစ္ရ၊ ေဒါသျဖစ္ရ စတဲ႔ မေကာင္းတဲ႔ စိတ္ခံစားမႈေတြကိုပဲ ၾကံဳေတြ႔ ခံစားခဲ့ရတာခ်ည္းပါပဲ။ အဲဒါေတြရဲ႕ အေျခခံ အေၾကာင္းတရားဟာ မွားယြင္းတဲ့ အေပၚထပ္ ႏိုင္ငံေရး အေဆာက္အဦ၊ မွားယြင္းတဲ႔ အေျခခံ စီးပြားေရး အေဆာက္အဦ ေၾကာင့္ပဲ ဆိုတာလည္း ရွင္းေနတာပါပဲ။ အေပၚဆံုးထပ္နဲ႔ ေအာက္ဆံုးထပ္ၾကားမွာ ရွိတဲ့ က်န္ေနတဲ႔အရာ အားလံုးဟာလည္း အလိုအေလွ်ာက္ မွားယြင္းသြားခဲ႔ရ မွားယြင္းေနဆဲပဲ ျဖစ္ရေတာ့တာပါပဲ။ ဒါလည္း ထူးဆန္းတဲ့ကိစၥ မဟုတ္ပါဘူး။<br /><br />ဒါေပမယ့္ အဲ့ဒီ အဓိက မွားယြင္းမႈၾကီး ႏွစ္ခုရဲ့ ၾကားမွာ ျဖစ္ေပၚလာတဲ႔ အမွားေတြကို တကယ္တန္း ခါးခါးသည္းသည္း ခံစားေနရတာကေတာ့ ေအာက္ဆံုးလႊာက မရွိဆင္းရဲသား ျပည္သူေတြပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ အဲဒီ သန္းေပါင္းမ်ားစြာ ရွိတဲ႔ ျပည္သူလူထုဟာ တိုင္းျပည္ရဲ႕ အၾကီးမားဆံုး စြမ္းအား အၾကီးမားဆံုး အင္အားစုၾကီးပါ။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီ စြမ္းအားအၾကီးမားဆံုး အင္အားစုၾကီးဟာ အၾကီးမားဆံုး ဆင္းရဲဒုကၡကို ခံစားေနၾကရတဲ႔သူေတြ ျဖစ္ေနပါတယ္။ က်ေနာ္ကိုယ္တိုင္လည္း အဲဒီ အင္အားစုၾကီးထဲမွာ ပါ၀င္ခဲ႔ရတဲ႔ သူတစ္ေယာက္ပါ။ အဲဒီ စြမ္းအား အၾကီးမားဆံုး အင္အားစုၾကီးဟာ ဒီကေန႔ အခ်ိန္မွာ စြမ္းအား မဲ့သြားၾကပါျပီလား။ သူတို႔ ေတြ႔ၾကံဳခံစားေနရတဲ့ ဆင္းရဲဒုကၡေတြထဲက လြတ္ေျမာက္ေအာင္ မရုန္းကန္ႏုိင္ မလႈပ္ရွားႏုိင္ ၾကေတာ့ဘူးလား။ အဲ႔ဒီလို မဟုတ္ဘူးလို႔ က်ေနာ္ အခိုင္အမာ ယံုၾကည္ပါတယ္။ ႏွစ္ငါးဆယ္ နီးပါး စစ္အာဏာရွင္ေတြရဲ႕ သံဖေနာင့္ေအာက္မွာ ရက္ရက္စက္စက္ ဖိႏွိပ္ ညွင္းပမ္းခံရ၊ မ်က္စိပိတ္ နားပိတ္ အလုပ္ခံရလို႔ သူတုိ႔မွာ ရွိေနတဲ႔ ၾကီးမားတဲ႔ စြမ္းအားေတြကို အသံုးျပဳဖို႔ မၾကိဳးစားရဲေအာင္ ျဖစ္ေနၾကရရွာတာပါ။ ကိုယ္စီကိုယ္စီမွာ ရွိေနတဲ႔ အစြမ္းသတိၱေတြကို ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ မသိႏုိင္ေအာင္ ျဖစ္ေနၾကရရွာတာပါ။ ျမန္မာႏုိင္ငံရဲ႕ ႏြံနစ္ေနတဲ႔ သမိုင္းဘီးကို တြန္းတင္လြတ္ေျမာက္ေအာင္ လုပ္ေဆာင္ႏုိင္စြမ္း အမွန္တကယ္ ရွိေနတာဟာ သူတို႔ပါပဲ။ မွတပါးတျခားမရွိ၊ က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ သန္းေပါင္းမ်ားစြာေသာ သာမန္ျပည္သူေတြပါပဲ။ ဒီေနရာမွာ အျငင္းပြားစရာ မရွိဘူးလို႔ ထင္ပါတယ္။<br /><br />ဒုတိယ ဖက္ဆစ္ေတာ္လွန္ေရးလို႔ ေျပာလို႔ ရသလို နယ္ခ်ဲ႕ေအာက္က လြတ္ေျမာက္ေအာင္မဟုတ္ပဲ အမ်ိဳးသား စစ္အာဏာရွင္စနစ္ လက္ေအာက္က လြတ္ေျမာက္ေအာင္ တိုက္ေနတဲ႔ အမ်ိဳးသား လြတ္ေျမာက္ေရး ေတာ္လွန္ေရးပါ။ နယ္ခ်ဲ႕ကို ေတာ္လွန္ တိုက္ခိုက္ရတာထက္ ပိုျပီးခက္ခဲ ၾကမ္းတမ္းပါတယ္။ အခ်ိန္ကာလကို ေျပာမယ္ ဆိုရင္ေတာ့ က်ေနာ္ တုိ႔ရဲ႕ ျပည္သူလူထုဟာ အတိုင္းအတာတခုအထိ ဒီေတာ္လွန္ေရး ျဖစ္စဥ္ကို ျဖတ္သန္းၾကံဳေတြ႔ ျပီးခဲ႔ပါျပီ။ အေတာ္အတန္ အတိုင္းအတာတခုထိ ရင့္က်က္ခဲ့ပါျပီ။ ေနာက္ျပီး ေေတာ္လွန္ေရးေတြ ေပါက္ဖြြားခဲ႔တဲ႔ ေခတ္ကာလအရ ျဖစ္စဥ္ေတြဟာ ကြဲျပား ျခားနားေနပါတယ္။ ဒီကေန႔ အိုင္တီ ေခတ္ ကမၻာျပန္႔ ျဖစ္စဥ္ကာလ (Globalization) မွာ အခ်ိန္ေတြကို ၾကံ့ဳေကြးသြားေအာင္ နည္းပညာေတြက စြမ္းေဆာင္ ႏုိင္ေနပါျပီ။ က်ေနာ္တို႔ သမိုင္းထဲက ေတာ္လွန္ေရး ျဖစ္စဥ္ေဟာင္းေတြေလာက္ အခ်ိန္ ယူစရာ မလိုပါဘူး။ အခ်ိန္ေတြကို ခ်ံဳ႕ျပီး အရွိန္အဟုန္ကို ျမွင့္တင္လို႔ရတဲ႔ ေခတ္ကာလ ျဖစ္ေနပါျပီ။<br /><br />က်ေနာ္တို႔ စိတ္ပ်က္ အားငယ္စရာ မရွိပါဘူး။ အလုပ္ကို ခ်က္ျခင္းစဖို႔ပဲ လိုအပ္ပါတယ္။ စျပီးျပီ ဆိုရင္လည္း အရည္အတြက္ေရာ အရည္အခ်င္း အရပါ အရွိန္အဟုန္ကို ျမွင့္တင္ ေပးၾကရပါလိမ့္မယ္။ ေတာ္လွန္ေရးၾကီး ေအာင္ေအာင္ျမင္ျမင္ ျပီးဆံုးသြားဖို႔ ေပါင္းစည္းလို႔ ရႏုိင္သမွ် အင္အား ေတြကို က်ေနာ္တုိ႔ ေပါင္းစည္းၾကရပါမယ္။ ေတာ္လွန္ေရးရဲ႕ အဓိက ရည္မွန္းခ်က္ ေအာင္ျမင္ေရးအတြက္ အသံုးျပဳလို႔ ရႏုိင္သမွ် ေတာ္လွန္ေရး နည္းနာေတြကို သံုးစြဲၾကရပါလိမ့္မယ္။ တဦးခ်င္း တေယာက္ခ်င္းပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ တအုပ္စုခ်င္းျဖစ္ျဖစ္ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ကို ေဒါက္ေထာက္ က်ားကန္ထားသမွ် အရာအားလံုးကို တိုက္ဖ်က္ ေျခမႈန္းၾကရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ တိုက္ဖ်က္ေရး ဒီမိုကေရစီ ေတာ္လွန္ေရး ၾကီး ရွံဳးနိမ့္သြားမယ္ဆိုရင္၊ ဒီအတိုင္း စစ္အာဏာရွင္ေတြကို ဆက္ျပီး အုပ္ခ်ဳပ္ခြင့္ ေပးထားမယ္ ဆိုရင္ က်ေနာ္တို႔ ႏုိင္ငံဟာ လံုး၀ ပ်က္သုန္း သြားေတာ့မယ္ အေလွ်ာ့ေပး စြန္႔လႊတ္လို႔ မျဖစ္ဘူး ဆိုတာကို ျပည္သူလူထု တရပ္လံုး သိျမင္ သေဘာေပါက္ၾကဖို႔ လိုအပ္ပါလိမ့္မယ္။<br /><br />ႏုိင္ငံေရး သေဘာတရားေတြ၊ စနစ္ေတြ၊ အသစ္အသစ္ ေပၚေပါက္လာေနတဲ့ အေတြးအေခၚေတြ လမ္းေၾကာင္းေတြ အေၾကာင္းကို ျငင္းခုန္ ေဆြးေႏြး သေဘာထားကြဲျပား ေနၾကရမယ့္အခ်ိန္ မဟုတ္ဘူး။ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ကို အျမစ္ျပတ္ တိုက္ဖ်က္ ေျခမႈန္းဖို႔သာ ျဖစ္တယ္ ဆိုတာကို က်ေနာ္တို႔ တညီတညြတ္ထဲ ယံုၾကည္ထားၾကဖို႔သာ ျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />ဒီေနရာမွာ က်ေနာ့အေနနဲ႔ ကိုယ့္စိတ္ကို ျပန္ျပီး အားျဖည့္ သန္႔စင္ဖို႔ အတြက္ ဖတ္ၾကည့္လိုက္မိတဲ႔ မဟာျမိဳင္ ေတာရဆရာေတာ္ၾကီး ဦးေဇာတိကရဲ႕"ေတြးမိတိုင္း ေပ်ာ္တယ္" ဆိုတဲ႔ စာအုပ္ထဲက ဆရာေတာ္ၾကီးရဲ႕ မိန္႔ဆိုခ်က္တခုကို ျပန္ျပီးသတိရမိပါတယ္။ ဆရာေတာ္ၾကီး ကေတာ့ ဘယ္လူ႔အဖြဲ႔အစည္း ဘယ္တိုင္းျပည္လို႔ ထည့္သြင္း မေျပာခဲ႔ပါဘူး။ က်ေနာ္ကေတာ့ က်ေနာ္တို႔ လူ႔အဖြဲ႔အစည္း က်ေနာ္တို႔ တိုင္းျပည္ လို႔ ခံစားလိုက္ရပါတယ္။<br /><br />ဆရာေတာ္ၾကီးက<br /><br />"…မတရားတာ၊ မမွ်တတာေတြကို လုပ္တဲ႔သူေတြ မ်ားေနရင္ တရားမွ်တမႈ မရွိတဲ႔ အသိုင္းအ၀ုိင္း ျဖစ္ေနမယ္။ တရားမွ်တမႈ မရွိတဲ႔ အသိုင္းအ၀ိုင္းဟာ လြတ္လပ္မႈရွိတဲ႔ အသိုင္းအ၀ိုင္း ျဖစ္တယ္လို႔ ဘယ္ေျပာႏုိင္မလဲ။<br /><br />မတရားတာ လုပ္တဲ့သူရွိရင္ ခံရတဲ့သူ ရွိတယ္။ ခံရတဲ႔သူဟာ လုပ္တဲ႔သူကို ေလးစားမွာ မဟုတ္ဘူး။ တဦးကိုတဦး မေလးစားႏုိင္တဲ႔ အသိုင္းအ၀ိုင္းဟာ ဂုဏ္သိကၡာရွိတဲ႔ အသိုင္းအ၀ိုင္း မျဖစ္ႏုိင္ေတာ့ဘူး။ တရားမွ်တမႈမရွိ ၊ ဂုဏ္သိကၡာလည္း မရွိတဲ႔ အသိုင္းအ၀ိုင္းမွာ ေနရတဲ႔ သူဟာ စိတ္ေအးခ်မ္းသာယာမႈ ဘယ္လိုလုပ္ ရႏုိင္ေတာ့မလဲ။<br /><br />လူတခ်ိဳ႕ မတရားတာကို လြတ္လြတ္လပ္လပ္ လုပ္ခြင့္ရွိတဲ႔ အသိုင္းအ၀ိုင္းဟာ လြတ္လပ္တဲ႔ အသိုင္းအ၀ုိင္း မျဖစ္ႏုိ္င္ဘူး။ မလြတ္လပ္တဲ႔ အသိုင္းအ၀ိုင္းဟာ ဂုဏ္သိကၡာရွိတဲ႔ အသိုင္းအ၀ိုင္း မျဖစ္ႏုိင္ဘူး။ တရားမွ်တမႈ၊ လြတ္လပ္မႈနဲ႔ လူ႔ဂုဏ္သိကၡာ ဒီသံုးပါးဟာ ဆက္စပ္ေနပါတယ္။ တန္ဖိုးထားစရာ ေကာင္းတဲ႔ ဒီ (Human values) သံုးပါးမရွိရင္ အဆင့္ျမင့္တဲ႔ လူ႔အသိုင္းအ၀ိုင္း မျဖစ္ေသးဘူး…" လို႔ မိန္းၾကားေဟာေျပာခဲ့ ပါတယ္။<br /><br />က်ေနာ္တို႔ေတြ တရားမွ်တမႈ မခံစားခဲ႔ရေသးဘူး၊ လြတ္လပ္မႈကို မခံစားခဲ႔ရေသးဘူး၊ ဂုဏ္သိကၡာရွိတဲ႔ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းတခု မျဖစ္ေသးဘူး ဆိုတာကေတာ့ အေသအခ်ာပါပဲ။<br /><br />က်ေနာ္တုိ႔ ျပည္သူလူထုၾကီး အေနနဲ႔ ကိုယ့္အားကိုယ္ကိုး ၾကရပါလိမ့္မယ္။ စစ္အာဏာရွင္ေတြနဲ႔ သူ႔ရဲ႕ အေပါင္းအပါေတြကို ကိုယ္စီကိုယ္ငွ ဆန္႔က်င္တြန္းလွန္ဖို႔ ၾကိဳးစားၾကရပါလိမ့္မယ္။ အားလံုးဟာ လက္နက္စြဲကိုင္ ဆန္႔က်င္ ေတာ္လွန္ႏုိင္ၾကမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ကိုယ္လုပ္ႏုိင္ သေလာက္ အႏၱာရာယ္ မမ်ားတဲ႔ ျငိမ္းခ်မ္းတဲ႔ ခုခံဆန္႔က်င္မႈေတြကို သံုးျပီး စစ္အာဏာရွင္စနစ္ကို ဆန္႔က်င္ၾကဖုိ႔သာ အေရးၾကီးပါတယ္။ အဲ႔ဒီ အဆင့္ကေနျပီး တဆင့္ တိုးတက္လာတဲ႔ အခ်ိန္မွာေတာ့ ပိုျပီး ထိေရာက္ အစြမ္းထက္တဲ႔ နည္းေတြနဲ႔ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ကို ဆန္႔က်င္ ေတာ္လွန္ ႏုိင္လာၾကပါလိမ့္မယ္။<br /><br />ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ အဓမၼ၀ါဒီ စစ္အာဏာရွင္ေတြ မၾကာေတာ့မယ့္ အခ်ိန္မွာ က်ဆံုး၊ အာဏာရွင္စနစ္ နိဂံုး ခ်ဳပ္ရပါလိမ့္မယ္။ ဓမၼဟာ အမွန္တရား ျဖစ္တယ္၊ သစၥာတရား ျဖစ္တယ္။ ။<br /><br /><h4>စိုးေနလင္း</h4></td></tr></tbody></table><br /><br /><div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(51, 204, 0);font-size:180%;" ><span style="font-weight: bold;"> စကၤာပူေရာက္ ျမန္မာမ်ား ဘ၀ေရွ႕ေရး</span></span><br /></div><br /><table class="contentpaneopen"><tbody><tr><td colspan="2" valign="top" width="70%"><span class="small"> ဆန္းသစ္ </span> </td> </tr> <tr> <td colspan="2" class="createdate" valign="top"> အဂၤါေန႔၊ ဇြန္လ 24 2008 23:48 - ျမန္မာစံေတာ္ခ်ိန္ </td> </tr> <tr> <td colspan="2" valign="top"> <br />စကၤာပူမွာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ေနခဲ့တဲ့ အေတြ႔အၾကံဳနဲ႔ ျမန္မာျပည္၊ စကၤာပူ၊ ကမၻာ့ႏိုင္ငံေရး အေျခအေနမ်ားကို ေလ့လာသံုးသပ္ၿပီး ဒီစာကို ေရးပါတယ္။ ကိုယ့္အျမင္နဲ႔ေရးေတာ့ တဦးခ်င္းရဲ႕ ဘ၀ အျဖစ္အပ်က္ေတြကို မသိေတာ့ ကိုယ္နဲ႔ သင့္တင့္သလို ဆံုးျဖတ္ႏိုင္မႈမွာ အေထာက္အကူ အနည္းအက်ဥ္း ရတယ္သိရရင္ ေရးရက်ဳိးနပ္ပါတယ္။<br /><br />ျမန္မာေတြ စကၤာပူ ေရာက္လာတာကေတာ့ ကိုယ့္ႏိုင္ငံမွာ အဆင္မေျပလို႔ပါပဲ။ ပိုခ်မ္းသာ၊ ၾကီးပြား၊ ပညာတတ္လာေအာင္ စင္ကာပူ ထြက္လာသူကေတာ့ အနည္းအက်ဥ္းပဲ ရွိမွာပါ၊ ကိုယ္ႏိုင္ငံတြင္းမွာ လစာေငြ ေကာင္းရင္ ၀င္ေငြနဲ႔ထြက္ေငြ ဖူလံုေလာက္ငရင္ ျပည္တြင္းမွာပဲ ေနမွာပါ။ ထားပါေတာ့။<br /><br />အရင္ အပိုင္း (၁) မွာေတာ့ လက္ရွိ ေပၚပင္ျဖစ္ရပ္မ်ားကို အေျခခံၿပီး ေရးထားပါတယ္။ အခုအပိုင္းကေတာ့ ဘ၀ကိုမွန္ကန္စြာ ၾကိဳးစား တိုးတက္ခ်င္တဲ့ သူမ်ားအတြက္ အထူးျပဳပါမယ္။<br /><br />အသက္အပိုင္းအျခားအလိုက္ သတ္မွတ္ရရင္<br /><br />၁။ အသက္ ၂၀ နဲ႔ ၃၀ ၾကား လူငယ္ေက်ာင္းသား<br />၂။ အသက္ ၃၀ နဲ႔ ၄၀ ၾကား ပညာအသင့္တင့္ရွိသူ လူငယ္<br />၃။ အသက္ ၄၀ အထက္ ပညာ၊ လုပ္ငန္းအေတြ႔အၾကံဳ၊ လူမႈေရး အေတြ႔အၾကံဳ ရင့္က်က္စျပဳတဲ့ လူၾကီး စသျဖင့္ ၃ ဆင့္ ခြဲျခားခ်င္ပါတယ္။<br /><br /><b>၁။ အသက္ ၂၀ နဲ႔ ၃၀ ၾကား လူငယ္ေက်ာင္းသား</b><br /><br />တခ်ဳိ႕ လူငယ္ေတြကေတာ့ သူ႔ရဲ႕ မိဘ၊ ေမာင္ႏွမမ်ား အားကိုးနဲ႔ အေမရိကားကို အထူးသျဖင့္ ပညာသင္ဖို႔ ေရာက္လာတာပါ။ မိဘ၊ ဦးေလးမ်ားက အေမရိကားကို ေစာစီးစြာ ေရာက္ေနတဲ့အတြက္ ဂရင္းကဒ္ (သို႔မဟုတ္) အေမရိကန္ ႏိုင္ငံသား ျဖစ္ေနျပီဆိုေတာ့ သူတို႔ရဲ့ ႏွလံုးသားကို ရျပီးသူ လူငယ္ချမာ ဘာမွ ၾကိဳးစားစရာ မလိုဘဲ ျဖဳတ္ကနဲ ေရာက္လာပါတယ္။ ျမန္မာေတြ အေမရိကား ေရာက္ခ်ိန္မွာ ကိုယ့္ေဆြမ်ဳိးစာရင္းကို အင္မီဂေရးရွင္းမွာ ေရးတင္ရေတာ့ သူတို႔ ခ်စ္ခင္တဲ့ တူ၊တူမ၊ ေမာင္ႏွမ နာမည္ေတြကို ေကာက္ေရး ထည့္ထားလိုက္တယ္။ အဲ - တေန႔ သူအဆင္ေျပတဲ့ အခ်ိန္ေတာ့ အေမရိကားကို အဲဒီလူေတြ ေခၚခြင့္ရတယ္။ ဒီေတာ့ သူတို႔ကို ေခၚဖို႔ တင္ေပးလိုက္တာေၾကာင့္ ဘ၀ေပးကုသိုလ္ (ေရွ႕ဘ၀ ကံ၊ တနည္းအားျဖင့္ ဘုရားသခင္ ေကာင္းခ်ီးရရွိသူ) လူငယ္မ်ား ျမန္မာတိုင္း တမက္တေမာ သြားခ်င္တဲ့ အေမရိကားကို ေရာက္လာရတယ္။<br /><br />သူတို႔ကိုေတာ့ အေမရိကား အရင္ေရာက္ႏွင့္တဲ့ အေဒၚ၊ ဦးေလး၊ အေမ၊ အေမမ်ားက ေက်ာင္းပဲ တက္ခိုင္းတယ္။ ဒီလူငယ္ေတြကလည္း အလုပ္ပဲလုပ္ၿပီး ပိုက္ဆံရခ်င္တယ္။ အိမ္မွာထိုင္ျပီး စားေသာက္၊ ပညာသင္၊ အေဒၚဦးေလး ပူညံ ေျပာဆိုတာေတြ၊ အိမ္အလုပ္ေတြ ဘယ္လုပ္ခ်င္မလဲ၊ ဒီေတာ့ ပါးစပ္ အေျပာမတတ္တဲ့ အေဒၚဦးေလးအိမ္က ထြက္ျပီး ကိုယ္ဖာသာ အျပင္မွာေန၊ ေက်ာင္းမတက္ေတာ့ဘဲ တလကို ေဒၚလာ၂၀၀၀ ေလာက္ ရတဲ့အလုပ္ေတြမွာ ၀င္လုပ္တယ္။ ကားေကာင္း ၀ယ္စီးတယ္။ အိမ္မွာ စတီရီယို ဟိုင္ဖိုင္၊ တီဗီေတြ ၀ယ္ယူ ဇိမ္ခံျပီး ေလာကေက်းကြန္ဘ၀ ေရာက္သြားတယ္။ Rich Dad - Poor Dad စာအုပ္ကို ဖတ္ရင္ ဒီလူငယ္မ်ား သိပ္ၾကိဳက္ေပါ့။ လူတိုင္း သူေဌး ျဖစ္ႏိုင္တယ္။ မင္းလည္း သူေဌးျဖစ္မယ္ဆိုတဲ့ အယူအဆပါ။ ဟုတ္ပါတယ္။ သူေဌးအက်င့္အတိုင္း က်င့္ႏိုင္ရင္ေတာ့ ေသခ်ာေပါက္ သူေဌးျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ မိဘ၊ ေဆြမ်ိဳးက အစိုးရ၀န္ထမ္း၊ သာမန္လုပ္ငန္းရွင္၊ သာမန္ဘြဲ႔ရ မိဘရဲ့ သားသမီးက ဘယ္လိုလုပ္ျပီး သူေဌးအက်င့္ ရပါမလဲ။ သူေဌး (သို႔မဟုတ္) သူေဌးသားနဲ႔ သြားေပါင္းရင္ သူတို႔ကြ်န္ဘ၀ပဲ ေရာက္ရံုပဲဆိုေတာ့ သူေဌးကြ်န္ မျဖစ္ခ်င္တဲ့ ဒီလူငယ္လဲ သူေဌးမျဖစ္ဖို႔ လမ္းမ်ားပါတယ္။<br /><br />ၾကံဳလို႔ေျပာရရင္ အခု အေမရိကားမွာ သမၼတေလာင္း အိုဘားမား ေတာ္ေတာ္ နာမည္ၾကီးေနပါတယ္။ လူမဲအမ်ိဳးသား ပထမဆံုးေသာ သမၼတေလာင္းပဲ။ ဒီမိုကရက္တစ္ ပါတီၾကီးက အရင္ သမၼတကေတာ္ ဟီလာရီ ကလင္တန္ကို အႏိုင္ယူျပီး ေရပန္း အရမ္းစားေနပါတယ္။ ေနာက္ နာမည္ၾကီး လူမဲ အမ်ိဳးသမီးကေတာ့ သမၼတ ေဂ်ာ့ဘြတ္ခ်္ရဲ့ လက္စြဲ၊ အၾကံေပး အရာရွိနဲ႔ ႏိုင္ငံျခားေရး၀န္ၾကီး ကြန္ဒိုလီစာ ရိုက္စ္ ပါ။ အဲဒီလူမဲ နာမည္ၾကီးေတြဟာ ငယ္စဥ္ဘ၀က အေမရိကားမွာ အႏွိမ္ခံခဲ့ရပါတယ္။ သူတို႔လည္း ဘ၀နာခဲ့ေတာ့ လူျဖဴေတြ ေလးစားျပီး၊ တန္းတူအခြင့္အေရး ျဖစ္သြားေအာင္ ဘာလုပ္ရမလဲ စဥ္းစားေတာ့ သူတို႔ရဲ့ အေဖေျပာတယ္ - ဆင္းရဲ၊ ႏွိမ့္က်ျခင္းက ထာ၀ရ လြတ္ေျမာက္ေအာင္ "ပညာကို အစြမ္းကုန္ၾကိဳးစား၊ ေလ့လာလိုက္စားျခင္း" တခုတည္းရွိတယ္လို႔ ဆံုးမေျပာဆိုခဲ့တယ္။<br /><br />သူတို႔ ႏွစ္ေယာက္ကလည္း လက္ခံျပီး ငယ္ရြယ္စဥ္မွာပဲ ပညာကို ထြန္းေပါက္ေအာင္ အရမ္းၾကိဳးစားတယ္။ ႏွိမ့္ခ်စြာ ဆရာေကာင္းမ်ားနဲ႔ ၾကိဳးစားေတာ့ ေအာင္ျမင္မႈကို ရရွိတယ္။ အခုဆိုရင္ လူျဖဴေတြ ၾကီးစိုးတဲ့ အေမရိကားမွာ အစိုးရ ထိပ္တန္းရာထူးေတြကို လူမည္းေတြ ရယူႏိုင္ျခင္းဟာ စံျပသက္ေသ ျဖစ္ပါတယ္။ ေရွးကမၻာဦးကတည္းက ၾကိဳးစားတဲ့ သူကိုပဲ ေျမွာက္စားတဲ့ ပံုသက္ေသ ဥပမာေတြ အမ်ားၾကီးပါ။<br /><br />မိဘ ေဆြမ်ိဳးမရွိေပမဲ့လည္း ၾကိဳးစားခ်င္တဲ့ စိတ္နဲ႔ အေမရိကား ထြက္လာသူ၊ ရွိပါရက္ မိမိဖာသာ ၾကံဖန္ ၾကိဳးစားထြက္လာတဲ့ လူငယ္ေတြ အမ်ားၾကီးပါ။ ဒီေနရာမွာ အၾကံတခု ေပးခ်င္တာကေတာ့ မသြားခင္မွာ အေသအခ်ာ ေလ့လာစုံစမ္းပါ။ ေမးျမန္းပါ။ စနစ္က်တဲ့ ျပင္ဆင္မႈ ျပဳလုပ္ပါ။<br /><br />ဒါေၾကာင့္ အမွတ္စဥ္ (၁) လူငယ္မ်ားကိုေတာ့ ပညာၾကိဳးစားဘုိ႔ တိုက္တြန္းပါတယ္။ အေမရိကားကို ဗီဇာရဖို႔ မိဘေဆြမ်ိဳး ေခၚမဲ့လူမရွိရင္ အလြယ္ကူဆံုးကေတာ့ Student Visa နဲ႔လာပါ။ လာျပီးရင္ ေက်ာင္း ျပီးေအာင္ တက္ပါ။ ေငြရတဲ့ အလုပ္ေတြေနာက္ မလိုက္ဘဲ ေက်ာင္းတႏွစ္ကေန ၄ ႏွစ္အထိ ျပီးေအာင္တက္မယ္ ရဲရဲဆံုးျဖတ္ပါ။ အေမရိကားမွာ ေက်ာင္းတက္ရင္ Part Time အလုပ္လုပ္ခြင့္ ရွိပါတယ္။ မိတ္ေဆြတဦးရဲ့ ဆန္ဖရန္စစၥကို State University မွာ အာဖရိက ဂါနာ၊ အီသီယိုးပီးယားေတြက လာေရာက္ ေက်ာင္းတက္ေနတဲ့ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသား ၂ ေယာက္ကို စကားေျပာခြင့္ ရပါတယ္။ သူတို႔ကို တကၠသိုယ္က တပတ္မွာ နာရီ ၂၀ အလုပ္လုပ္ခြင့္ ေပးတယ္။ တကၠသိုလ္က ဆရာေတြနဲ႔လည္း အဆင္ေျပေအာင္ေနေတာ့၊ မိတ္ေဆြ တကၠသိုယ္၀န္ထမ္းရဲ့ ဌာနမွာပဲ အခ်ိန္ပိုင္း၀င္လုပ္ေတာ့ သက္သက္သာသာ ကြန္ျပဴတာေရွ႔ ထိုင္ျပီး တလ ေဒၚလာ ၁၀၀၀ ေလာက္ ရေနတယ္။ ေထာက္ပံေၾကး Grant ကလည္း အေမရိကားမွာ သိပ္မခက္လွဘူး။ ျမန္မာဆိုရင္ ပိုေတာင္ လြယ္ေသးတယ္။ (ျမန္မာေတြ စစ္အစိုးရ လက္ေအာက္မွာ ေတာ္ေတာ္ခံေနရတာ အေမရိကန္မ်ား ဂရုဏာသက္တာ ရွိပါတယ္)။ ဒီေတာ့ အဲဒီေက်ာင္းသားေတြ အျပင္ စားေသာက္ဆိုင္၊ အလုပ္ရံုေတြမွာ သြားလုပ္စရာ မလိုေတာ့ဘူး။ သြားလုပ္ခ်င္ရင္လည္း အလုပ္ရွာရတာ လြယ္ပါတယ္။<br /><br />Student ဗီဇာရရွိျပီး အေမရိကားကိုသာ အရင္၀င္ခဲ့ပါ။ က်န္တဲ့ အရာမ်ားကေတာ့ အေမရိကားက ျမန္မာေတြကို ေသခ်ာေျပာျပ အကူအညီ ေတာင္းရင္ စာတကယ္ ၾကိဳးစားမယ့္ ျမန္မာေက်ာင္းသားေတြကို ကူညီမယ့္ အဖြဲ႔အစည္း အမ်ားၾကီး ရွိပါတယ္။ <br /><br />အပိုင္း (၁) မွာ ေရးခဲ့တာကို ျဖည့္စြက္ေျပာရမယ္ဆိုရင္…<br /><br />အေမရိကားမွာ H1 visa, Student visa, Business visa, Medication visa, Social Charity visa စတာေတြအနက္ ျမန္မာ Passport ကိုင္ေဆာင္ထားသူေတြ အမ်ားဆံုး အသံုးခ်တဲ့ ဗီဇာကေတာ့ Student Visa ပါပဲ။ လူသိနည္းတဲ့ အေမရိကန္ ျပည္နယ္ေလးတခုက တကၠသိုလ္ တခုကို ကိုယ့္ကို ခင္မင္သူ တေယာက္ရဲ့ Bank Statement တခုနဲ႔ အဲဒီ တကၠသိုလ္ရဲ့ Website ကတဆင့္ ဆက္သြယ္ျပီး ေက်ာင္း၀င္ခြင့္ တင္လိုက္ပါ။ အလြယ္တကူ ရပါတယ္။ ဘယ္တကၠသိုလ္လဲေတာ့ ကိုယ္နဲ႔ နီးစပ္သူေတြကို ေမးပါ။ နယူးေယာက္၊ ၀ါရွင္တန္၊ ဆန္ဖရန္စစၥကို၊ ေလာ့စ္အိန္ဂ်လိ၊ ခ်ီကာဂို စတဲ့ျမိဳ႔ၾကီးေတြ၊ ျပည္နယ္ၾကီးေတြေတာ့ ေယာင္ျပီး သြားမေလွ်ာက္လိုက္ေလနဲ႔၊ ၀င္ခြင့္ ရေကာင္းရမယ္ - အဲ ေငြကေတာ့ ေသာက္ေသာက္လဲ ကုန္သြားလိမ့္မယ္။<br /><br />၀င္ခြင့္ရေၾကာင္း တကၠသိုလ္က တရား၀င္စာ တလ၊ ႏွစ္လ နဲ႔ ရလိမ့္မယ္။ ရျပီးရင္ေတာ့ စကၤာပူ အေမရိကန္ သံရံုးကို သြားျပီး ဗီဇာေလွ်ာက္ေပ ေတာ့။ ဘယ္လိုေလွ်ာက္ရမလဲဆိုတာ http://singapore.usembassy.gov/general_information.html အင္တာနက္ ၀ဘ္ဆိုဒ္မွာ အေသးစိတ္ ေရးထားတယ္။ အေမရိကန္ကေတာ့ Talent ေတြအတြက္ လမ္းအမ်ားၾကီး ရွိတယ္။ Google, Yahoo, Microsft, .. စတဲ့ ကမၻာေက်ာ္ေတြ၊ ကမၻာ့ အခ်မ္းသားဆံုး လူေတြရဲ့ တ၀က္ေလာက္ကလည္း အေမရိကားမွာ ေနၾကေတာ့ သေဘာေပါက္ႏိုင္ပါတယ္။ အဲ - ပ်က္စီး၊ က်ဆံုးတဲ့လူေတြလည္း အေမရိကန္မွာ ပိုဆိုးတယ္။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို သိပ္အထင္ၾကီးျပီး လူၾကီး၊ သူငယ္ခ်င္းေကာင္း စကားနားမေထာင္ဘဲ ထင္ရာ ဇြတ္လုပ္သူမ်ားအတြက္ေတာ့ ငရဲႏိုင္ငံၾကီးေပါ့။<br /><br /><b>၂။ အသက္ ၃၀ နဲ႔ ၄၀ ၾကား ပညာအသင့္တင့္ရွိသူ လူငယ္ </b><br /><br />ဒီလူငယ္ကေတာ့ အိမ္ေထာင္က်ျပီးသူ ျဖစ္ဖုိ႔မ်ားပါတယ္။ အိမ္ေတာင္က်ျပီးသူ အမ်ားစုဟာ ျမန္မာျပည္ကေန စကၤာပူကို ေျပာင္းေရႊ႔႕လုပ္ကိုင္ျပီး အေျခက်ေနသူ မ်ားပါတယ္။ စကၤာပူကေန အေမရိကားကို ေရြ႕ေတာ့ ေရြ႕ခ်င္ေပမယ့္ ေန႔စဥ္ လုပ္ငန္းေတြ၊ အေပ်ာ္အပါးေတြနဲ႔ အလုပ္မ်ားေနတာေၾကာင့္ ထပ္မံ ေရြ႕ေျပာင္းဖို႔ မလုပ္ႏိုင္ပါဘူး။<br /><br />စကၤာပူေရာက္ ျမန္မာမ်ား ႏိုင္ငံခုန္ရန္ ၾကိဳးစားေနတဲ့ အထဲမွာ နံပါတ္ (၁) ႏိုင္ငံကေတာ့ ၾသစေၾတးလ်ား ျဖစ္ပါတယ္ဆိုရင္ လက္ေတြ႔နဲ႔ ပိုကိုက္ညီပါတယ္။ အေမရိကားေရာက္ ျမန္မာမ်ားက သိန္းဂဏန္းေလာက္ ေရာက္ေနေပမယ့္ စကၤာပူကတဆင့္ ေရာက္သူေတြ အေတာ္နည္းပါတယ္။ ၾသစေၾတးလ်ားက စကၤာပူရဲ့ ဘြဲ႔နဲ႔ လုပ္ငန္းအေတြ႔အၾကံဳ (Singapore Certificates and Experience) ကို အသိအမွတ္ ျပဳပါတယ္။ ၾသစေၾတးလ်ားရဲ့ Permanent Resident ေလွ်ာက္တဲ့ ေပၚလစီအရ စကၤာပူမွာ ဘြဲ႔တခုရျပီး ၃ ႏွစ္အထက္ လုပ္သက္ရွိရင္ အသက္ ၄၅ ႏွစ္ေအာက္ကို အလြယ္တကူပဲ PR ေပးလုိက္ပါတယ္။ ေအးဂ်င့္ကတဆင့္ ေလွ်ာက္ရရင္ ပိုက္ဆံ ေထာင္နဲ႔ခ်ီျပီး ေတာ္ေတာ္ကုန္ေတာ့ ေငြအရင္းအနွီး မရွိသူေတြ Australia PR မေလွ်ာက္ျဖစ္ဘူး။ ေလွ်ာက္ရင္လည္း တႏွစ္အထက္ ၾကာတတ္ပါတယ္။ တခ်ဳိ႕လည္း ၾသစေၾတးလ်ားမွာ အလုပ္ရေအာင္ရွာျပီး Work Permit ရမွ သြားတယ္။ ဟိုမွာေနျပီးမွ PR ဆက္ေလွ်ာက္တယ္။<br /><br />ၾသစေၾတးလ်ား ဗီဇာကလည္း စကၤာပူက ထုတ္ေပးထားတဲ့ PR ဆိုရင္ ၁ နာရီအတြင္းမွာပဲ ထုတ္ေပးလုိက္ေတာ့ PR ရရွိထားသူေတြ အလည္အပတ္ ခရီးထြက္တဲ့ ႏိုင္ငံလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ ျမန္မာမ်ား Touch and Go အေနနဲ႔ ၾသစေၾတလ်ားကို Tourist Visa eg. 3 days, 4 night စတဲ့ Tour Package နဲ႔ ခရီးသြားျပီး ျပန္လာသူ မ်ားပါတယ္။ ေနာက္ျပီး ၾသစေၾတလ်ား ႏိုင္ငံမွာလည္း ျမန္မာေတြကို Work Permit လက္ခံေနပါတယ္။ အင္တာနက္မွာလည္း ပညာေရးအေၾကာင္း အမ်ားၾကီး ရွာေဖြ ဖတ္႐ႈႏိုင္ပါတယ္။ ဥပမာ - http://www.mingalaronline.net/education/ ၾသစေၾတလ်ားကို ေျပာင္းေရႊ႕ဖို႔ အေျခခံ အေၾကာင္းေတြကိုလည္း အစိုးရ အင္တာနက္ ၀ဘ္ဆုိဒ္မွာ ေရးထားပါတယ္။ စကၤာပူမွာလည္း ၾသစေၾတလ်ား အလုပ္ပြဲစား အမ်ားၾကီး ရွိပါတယ္။ <br /><br />ထံုးစံအတိုင္း အၾကံေပးခ်င္တာကေတာ့ ကိုယ္နဲ႔ ရင္းႏွီးတဲ့ ၾသစေၾတးလ်ား ေရာက္ႏွင့္သူ မိတ္ေဆြေတြကို ဖုန္းဆက္ ေမးျမန္းပါ၊ တတ္ႏိုင္ရင္ Tourist Visa ယူျပီး သြားေရာက္လည္ပတ္ ေမးျမန္းပါ။<br /><br />ကေနဒါ၊ အဂၤလန္၊ နယူးဇီလန္၊ ေနာ္ေ၀း စတဲ့ ႏိုင္ငံေတြကို စကၤာပူကတဆင့္ ေျပာင္းေရႊ႕သြားသူေတြ ေတာ္ေတာ္ရွိေပမယ့္ သူတို႔ အေၾကာင္းထက္ အေမရိကန္၊ ၾသစေၾကးလ်ား အေၾကာင္းက ပိုစိတ္၀င္စားစရာ၊ လက္ေတြ႔ ပိုက်တယ္လုိ့ ထင္ပါတယ္။<br /><br />အေမရိကန္ကို လာအလုပ္လုပ္ဖို႔ကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ ၾကိဳးစားရပါမယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေက်ာင္းအရင္တက္တာကို တုိက္တြန္းပါတယ္။ အနည္းအက်ဥ္း ျမန္မာေတြ H1 Visa ရရွိပါတယ္။ ကံ၊ ဥာဏ္၊၀ီရိယ ေကာင္းသူမ်ား H1 Visa ရရွိသြားပါတယ္။ ကံကို နံပါတ္ (၁) မွာ ေရးထားပါတယ္။ ကံတရား (သို႔မဟုတ္) ဘုရားေကာင္းခ်ီးေပးျခင္း ဆိုတာ အင္မတန္ ထူးဆန္းေပမယ့္ ၀ိရိယ မရွိသူေတြဟာ ကံမေကာင္းသူေတြ ျဖစ္သြားေလ့ ရွိပါတယ္။ အဆင္ေျပေနသူေတြ ဘ၀ကို ေသခ်ာၾကည့္ရင္ ထင္သလို မိဘခ်မ္းသာလို႔ ဘာမွမလုပ္ပဲ သံုးျဖဳန္းေနသူ မဟုတ္ပါဘူး။ ဘုရင့္သားဆိုတိုင္း ဘုရင္မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။ မွားသြားရင္ ဘုရင့္သား အခ်င္းခ်င္း သုတ္သင္တဲ့ဘ၀ထဲ ေရာက္သြားႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ၀ိရိယ ရွိရင္ ဥာဏ္နဲ႔ ကံ ေတြလည္း ေကာင္းလာေလ့ ရွိပါတယ္။<br /><br />အပုိင္း (၁) တုန္းက ေရးျပီးသားကို ျပန္ထည့္ေပးလုိက္ပါတယ္။<br /><br />အလုပ္ရွာခ်င္တဲ့ လူငယ္ေတြအတြက္ H1 Visa အေၾကာင္း နည္းနည္းပဲ ေရးပါမယ္။ အလုပ္ဗီဇာ H1 ကို ျမန္မာပတ္စ္ပို႔ ကိုင္သူေတြအတြက္ ရႏိုင္လမ္း ေတာ္ေတာ္နည္းပါတယ္။ စကၤာပူ Passport ကိုင္တဲ့ ျမန္မာေတြအတြက္ေတာ့ အိုေကေပမယ့္ ၂၀၀၈ ပတ္၀န္းက်င္မွာ အေမရိကန္ စီးပြားေရးကပ္ ဆိုက္ေနေတာ့ စကၤာပူ လူငယ္ေတြက လစာ ပိုေကာင္းေနသလိုပါပဲ။ အေမရိကန္ ေဒၚလာေစ်းကလည္း သမၼတ ေဂ်ာ့ဘြတ္ခ်္ မတက္ခင္ US$1 = S$1.8 ကေန က်ဆင္းသြားလိုက္တာ အခုဆို US$1 = S$1.3 ေလာက္ ျဖစ္သြားေတာ့ စကၤာပူမွာ တလ ေဒၚလာ ၃၀၀၀ ေလာက္ရသူ အေမရိကားမွာ သြားလုပ္ရင္ ဒီေလာက္လစာ မ်ားမ်ားရဖို႔ နဲနဲခက္တယ္။ ရရင္လည္း လစာ ၅၀၀၀ အထက္ ရမယ္။ မရရင္လည္း ဆူရွိလိပ္ျပီး တလ ၂၀၀၀ ေလာက္နဲ႔ ေက်နပ္ေနရမယ္ ဆိုေတာ့ စကၤာပူက ျမန္မာမ်ား အေမရိကား အလုပ္လာရွာဖို႔ သိပ္မသင့္ေတာ္တဲ့ အခ်ိန္ကာလပါ။ အၿမဲတမ္း အေျခခ်ဘို႔ ဆိုရင္ေတာ့ တမ်ိဳးေပါ့။ <br /><br />ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ H1 Visa ရခ်င္ရင္ အနည္းဆံုး ၆ လ ကေန တႏွစ္ေလာက္ၾကာမယ္။ စကၤာပူလို အခု အီးပီ၊ အက္စ္ပတ္စ္၊ Work Permit တင္ျပီး တပတ္၊ ႏွစ္ပါတ္နဲ႔ အေျဖသိရတဲ့ ႏိုင္ငံမဟုတ္ဘူး။ Paper Work လုပ္တဲ့ေနရာမွာ Lawyer, Insurance ေတြနဲ႔ ရႈပ္ယွက္ခတ္ေနတာ တုိးတက္တဲ့ ႏိုင္ငံၾကီးေတြရဲ့ သေဘာသဘာ၀ပါပဲ။ ျပီးေတာ့ အေမရိကားမွာ H1 Visa ဆိုရင္ အစိုးရ သတ္မွတ္ထားတဲ့ လစာက တႏွစ္ကို US$65K အထက္ ေပးရမယ္ဆိုေတာ့ ပြဲစားကုမၼဏီေတြ အၾကိဳက္ေပါ့။ ကုမၼဏီေတြနဲ႔ ေပါင္းျပီး တႏွစ္ကို Us$30K ေလာက္ပဲေပးျပီး ပြဲစားနဲ႔ အလုပ္လုပ္သူ နားလည္မႈ ယူလိုက္တယ္။ စကၤာပူမွာလည္း ဒီလို ကလိန္ကက်စ္ လုပ္နည္းေတြ ရွိတယ္။ လစာကိုေတာ့ အမွန္အတိုင္း ဘဏ္ထဲ ထည့္ေပးျပီး ပြဲစားကို လစဥ္ Cash ျပန္ေပးရတဲ့ သေဘာပါပဲ။ အေမရိကား အရင္ ေရာက္ႏွင့္ေနတဲ့ တရုတ္၊ အိႏၵိယ၊ ဖိလစ္ပင္း၊ ဗီယက္နမ္၊ ကိုးရီးယားနဲ႔ မကၠဆီကို၊ အေမရိက အလယ္ပိုင္းႏိုင္ငံမ်ား ႏိုင္ငံေတြက လူေတြ လုပ္စားလာတာ ၾကာျပီပဲ။ ျမန္မာလူလည္ေတြ ေကာ္ပီ လိုက္လုပ္ရံုပါပဲ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အေမရိကားလာျပီး အမွန္အကန္ H1 Visa လာရွာမယ္ဆိုရင္ ခန္႔မယ့္ ကုမၼဏီအသင့္ရွိေတာင္ ၆ လ ၾကာဦးမယ္။ ၂၀၀၈ အတြက္ H1 Visa ကိုတာ ကုန္သြားျပီလို႔ သိရတယ္။ အဲ - H1 Visa ရတိုင္း ဂရင္းကဒ္ မရႏိုင္ဘူး ဆိုတာလည္း သိထားရမယ္။<br /><br /><b>၃။ အသက္ ၄၀ အထက္ ပညာ၊ လုပ္ငန္းအေတြ႔အၾကံဳ၊ လူမႈေရး အေတြ႔အၾကံဳ ရင့္က်က္စျပဳတဲ့ လူၾကီး </b><br /><br />မႏွစ္က စကၤာပူက မိတ္ေဆြတေယာက္ ေရာက္လာပါတယ္။ သူက ျမန္မာျပည္မွာ စီးပြားေရး လုပ္ငန္းၾကီးကို ပိုင္တယ္။ ဒါေပမဲ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ခင္ညြန္႔ အုပ္စု အနားယူသြားျပီးတဲ့ ေနာက္ပိုင္းမွာ ဘာမွ လုပ္စားလို႔မရေတာ့ဘူး။ စကၤာပူမွာ ေငြသိပ္မကုန္ဘဲ ေနထိုင္လုပ္စားဖို႔ အရင္ ၾကိဳးစားၾကည့္ပါတယ္။ Investment 1 millions ေပးရင္ေတာ့ စကၤာပူ ပီအာကို ခ်က္ခ်င္း ရပါတယ္။ အရင္ ၁၀ ႏွစ္ေလာက္ကေတာ့ Investment 0.1 million ဆိုရင္ အီးပီ ခ်က္ခ်င္းက်ျပီး ပီအာ ဆက္တိုက္ ရႏိုင္ေပမယ့္ အခုေတာ့ စကၤာပူက ေတာ္ေတာ္ တိုးတက္သြားေတာ့ အရင္ေလာက္ မလြယ္ေတာ့ပါဘူး။ ဒီေတာ့ စကၤာပူမွာ ေငြ ေဒၚလာ သိန္းခ်ီ ရင္းႏွီးမႈမရွိဘဲ စီးပြားေရးလုပ္ဖို႔ကို ၾကံတယ္။ ေငြဆိုတာ လူကလုပ္တာပဲ ခံယူထားေတာ့ နည္းလမ္းမ်ားစြာ စံုစမ္းေမးျမန္းတယ္။ ေရာက္ႏွင့္ျပီးသား အဆင္ေျပေနတဲ့ ျမန္မာ စီးပြားေရးသမားေတြကလည္း လုပ္နည္းကုိ မေျပာပါဘူး။<br /><br />ဒီေတာ့ ျမန္မာျပည္ကို ျပန္ျပီး စကၤာပူမွာ အဆင္ေျပေနတဲ့ စီးပြားေရးသမားေတြအေၾကာင္း စံုစမ္းတယ္။ ရိပ္ရိပ္ေတာ့ သေဘာေပါက္လာတယ္။ တုိးတက္တဲ့ ႏိုင္ငံၾကီးေတြဟာ Talent ျဖစ္တဲ့ Entrepreneur ေတြကို အရမ္းလက္ခံပါတယ္။ အေမရိကား၊ ၾသစေၾတးလ်ားေတြမွာ ျမန္မာ အက ေကာင္းေကာင္း ကတတ္ရင္၊ (ပန္တ်ာေက်ာင္းဆင္း လက္မွတ္နဲ႔ ၾသစေၾတးလ်ားေရာက္ ျမန္မာအဖြဲ႔အစည္းတခုက ေထာက္ခံစာ) နဲ႔ Migrant Visa ရတတ္ပါတယ္။ ျမန္မာေတြအရင္ တရုတ္၊ အိႏိၵယ လူမ်ိဳးေတြ လမ္းေၾကာင္းျပ၊ လုပ္ျပီးသြားပါျပီ။ ျမန္မာေတြက Just copy and paste လုပ္လိုက္ရံုပါပဲ။ ဒီေတာ့ နည္းလမ္းသိသြားျပီး ၾကိဳးစားလုိက္တာ ၆ လအတြင္း ေငြသိပ္မကုန္ဘဲ စကၤာပူမွာ အေျခက်ေနထိုင္ခြင့္ ရသြားပါတယ္။ Entrepreneur Pass လို႔ ေခၚပါတယ္။<br /><br />စကၤာပူ Immigration နဲ႔ Ministry of Labor / Company Registration စတဲ့ ေနရာေတြကို ေခါက္တံု႕ေခါက္ျပန္ သြားလိုက္ရတယ္။ အိႏၵိယက ႏြားႏို႔ကို စကၤာပူမွာ တင္ပို႔ေရာင္းခ်ဖို႔ ဆိုင္ေလးဖြင့္ခ်င္တဲ့ အသက္ ၂၈ ႏွစ္အရြယ္ လူငယ္ေလးလည္း Entrepreneur Pass ၂ ႏွစ္ လုပ္ခြင့္ ေပးတယ္။ တရုတ္ျပည္က အသက္ ၄၀ ေလာက္ သြင္းကုန္၊` ထုတ္ကုန္ လုပ္ငန္း လုပ္ခ်င္သူကိုလည္း ေပးတာ မဟုတ္လား။ ဆိုေတာ့ က်ေနာ့္ မိတ္ေဆြၾကီးက ျမန္မာျပည္မွာ လယ္ယာလုပ္ငန္းကို အေျခခံတဲ့ စက္မႈလုပ္ငန္း စကၤာပူမွာလုပ္ဖို႔ တင္ျပေတာ့ အိုေကတယ္။<br /><br />ဒီလိုကေန ရိုးသား ၾကိဳးစားလုပ္ကိုင္သူေတြ ေအာင္ျမင္လာတာ ရွိတယ္။ အဲ - မိတ္ေဆြတေယာက္ေတာ့ ေတြ႔ဖူးတယ္။ ျမန္မာျပည္မွာ ႏွလံုးထီ၊ မိုးၾကိဳးသြား၊ က်ည္ႏိုင္ေဆး၊ ေရႊရွာေဖြေရး၊ ေရနံရွာေဖြေရး၊ ေရနက္ကြင္း၊ ခရီးသြားလုပ္ငန္း၊ သြင္းကုန္ထုတ္ကုန္ လုပ္ငန္း စသျဖင့္ ျမန္မာျပည္တြင္းက ေပၚပင္ ျမန္မာ စီးပြားေရးသမားမ်ား လုပ္စဥ္အတိုင္း အကုန္ ေလွ်ာက္လုပ္တယ္။ ေငြအရင္း ထုတ္ေပးခ်င္သူေတြကို အာေဘာင္ရင္းသန္သန္ ေျပာရင္း အတူလုပ္၊ မိတ္ေဆြပ်က္၊ စစ္တပ္၊ အာဏာပိုင္ေတြနဲ႔လည္း နည္းမ်ိဳးစံု ေပါင္းသင္း လုပ္ကိုင္ေပမယ့္လည္း ေသြးသား မေတာ္စပ္ေတာ့ သူတို႔အထဲက အျဖစ္မရႏိုင္ဘူး။ ေသြးသားေတာ္စပ္ေအာင္လည္း ကိုယ္သမီးကို ေပးရေလာက္ေအာင္ သမီးလည္း မရွိ၊ ရွိေအာင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ၾကီးသားက ၾကိဳက္ဦးမွကိုး။<br /><br />ေနာက္ဆံုးေတာ့ စကၤာပူေရာက္လာတယ္ - ျမန္မာျပည္က အက်င့္ဆိုးေတြ အားလံုး ဘုရားမွာ ကပ္လွဴပစ္လိုက္ေတာ့ ၂ ႏွစ္အတြင္းမွာ ၾကီးပြားလာတယ္။ စကၤာပူ ပီအာျဖစ္လာျပိး အိမ္ပိုင္၊ ကားပိုင္ ျဖစ္လာတယ္။ အဲ - ဒီလို အဆင္ေျပလာေတာ့ အရင္က ဘုရားမွာ ကပ္ထားတဲ့ အက်င့္ဆိုးေတြ ျပန္ေပၚလာတယ္။ အခုေတာ့ အဆင္မေျပ ျဖစ္ေနျပီ ၾကားရတယ္။<br /><br />အေမရိကားက ပညာတတ္သူ၊ ကြ်မ္းက်င္သူ၊ အတတ္ပညာရွင္၊ စီးပြားေရးပညာရွင္၊ ဆရာ၀န္၊ လုပ္ငန္း အေသးေလးကအစ အၾကီးအထိ လုပ္ႏိုင္သူမ်ားကို ၾကိဳဆိုေနပါတယ္။ ဒီမွာေတာ့ Credit Card System နဲ႔ အလုပ္လုပ္ေပမယ့္ ဆရာေဖျမင့္ ဘာသာျပန္တဲ့ ေဘဘီလံုမွ အခ်မ္းသာဆံုးပုဂၢိဳလ္ စာအုပ္ထဲက တကယ့္အျဖစ္အပ်က္ ဇာတ္လမ္းေတြလိုပဲ ခ်မ္းသာခ်င္ရင္ အက်င့္ေကာင္းေလးေတြ ရွိရပါမယ္။ ေငြကို ေငြလို ျမင္တတ္ရမယ္ဆိုတဲ့ ေရွးႏွစ္ေပါင္း ၅၀၀၀ ေက်ာ္ ေဘဘီလံုေခတ္အတိုင္း အက်င့္ေကာင္းေလးေတြနဲ႔ ၾကိဳးစားရတာေတာ့ အဓိက အေျခခံအေၾကာင္းအရင္းပါ။<br /><br />စိတ္နဲ႔ ကုိယ္ ၂ မ်ိဳးစလံုး ခ်မ္းသာဖို႔ ၾကိဳးစားသင့္ပါတယ္။ စကၤာပူက ၀န္ၾကီးခ်ဳပ္ေဟာင္း ဂိုေခ်ာက္ေထာင္ လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၀ ႏွစ္ေလာက္ သူ အာဏာရွိစဥ္က စကၤာပူ ႂကြယ္၀ေစတဲ့ လူတန္းစား ၂ ရပ္အေၾကာင္းကိုို Straits Times သတင္းစာ မ်က္ႏွာဖံုးမွာ အျပည့္၊ အတြင္းထဲမွာေရာ အမ်ားၾကီး သူ႔မိန္႔ခြန္းကို ေဖၚျပခဲ့တယ္။ တမ်ိဳးက CEO Corporate နဲ႔ တကၠသိုလ္ ပညာတတ္အုပ္စု၊ ေနာက္တမ်ိဳးကေတာ့ ပြဲစား၊ ေျမပိုင္ရွင္၊ ေငြတိုးေခ်းစား၊ ကုန္စံုဆုိင္ပိုင္ရွင္ အုပ္စု။ ႏိုင္ငံရဲ့ ႂကြယ္၀မွဳဟာ အဲဒီ စိတ္ေရာကိုယ္ပါ ခ်မ္းသာတဲ့ အုပ္စု ၂ စု လက္ထဲမွာ ရွိပါတယ္။ အစိုးရကေတာ့ အဲဒီအုပ္စုေတြနဲ႔ ေပါင္းလုပ္ေနရတဲ့ အေၾကာင္းေျပာခဲ့တယ္။<br /><br />ခ်မ္းသာသူေတြကေတာ့ ခ်မ္းသာနည္းစာအုပ္ ေရးမွာ မဟုတ္ေပမယ့္ ပညာတတ္သူေတြကေတာ့ သူတို႔လိုပဲ ပညာတတ္ေစခ်င္တယ္။ ခ်မ္းသာသူေတြကေတာ့ သူတို႔ေဆြမ်ိဳးေတြကိုပဲ သို႔မဟုတ္ ကုိယ္ေစတနာ ရွိသူကိုလည္း ကိုယ္လုိ ခ်မ္းသာလာေအာင္ ကူညီတတ္ပါတယ္။ အဲ - ပညာတတ္ကေတာ့ ကုိယ့္ေဆြမ်ိဳးသာမက ကိုယ္နဲ႔နည္းစပ္သူေတြကိုလည္း ေျပာျပ၊ လမ္းျပ၊ လမ္းညြန္တတ္ပါတယ္။<br /><br />ေနာက္ဆံုးေတာ့ အေမရိကားမွာ Opportunity ေတြ အမ်ားၾကီး ရွိပါတယ္။ အေမရိကား ေရာက္ျပီး အနည္းဆံုး ၅ ႏွစ္ေလာက္ အခ်ိန္ယူ ၾကိဳးစားရတယ္လို႔ ရင္းႏွီးတဲ့ မိတ္ေဆြတဦးက ေျပာျပါပါတယ္။ ၾကီးပြားတိုးတက္ဖို႔ လုပ္နည္းကိုင္နည္း၊ အၾကံေပးမ်ား လိုအပ္သလို တုိက္ပြဲ၀င္ဖို႔အတြက္ လက္နက္ကရိယာ တန္ဆာပညာေတြလည္း ၀ယ္ယူ၊ တပ္ဆင္ရပါမယ္။ Certificates ေတြကေတာ့ အေရးၾကီးဆံုးပါပဲ။ Language and American Culture ကို ေကာင္းေကာင္း သိနားလည္ေအာင္ ႏွစ္နဲ႔ခ်ီ ၾကိဳးစားရပါမယ္။ ဥပမာ အေမရိကန္ေတြဟာ အလုပ္အမ်ားၾကီး ေလွ်ာက္မလုပ္သလို၊ စကၤာပူ ကုမၸဏီေတြလို အလုပ္အားလံုး သိမ္းက်ံဳး မခိုင္းပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ တခုခိုင္းရင္ ခိုင္းတာကို အေသးစိတ္ ေသခ်ာစြာ ေအာင္ျမင္ေအာင္လုပ္တာ ၾကိဳက္တယ္။ မေအာင္ျမင္ရင္လည္း စကၤာပူ ကုမၸဏီေတြလို အလုပ္ျဖဳတ္၊ ဌာနေျပာင္း မလုပ္ပါဘူး၊ မေအာင္ျမင္ရတဲ့ အေၾကာင္းကို ေသခ်ာ ရွင္းျပေပးရင္ အိုေကပါတယ္။ Don't make the same mistake twice ကိုေတာ့ သတိထားျပီး အရင္ မေအာင္ျမင္တာကို သခၤန္းစာယူတတ္ဖို႔ပဲ လုိပါတယ္။<br /><br />အေမရိကန္မွာ ျမန္မာတေယာက္ ၀င္လာလို႔ရွိရင္ ဗီဇာ ၆ လေပးပါတယ္။ ေနာက္ထပ္ ၆ လလည္း Extension အသာတၾကည္ ေပးပါတယ္။ စကၤာပူလို စေတးကုန္လို႔ အင္မီဂေရးရွင္း ေျပးျပီး Extension လုပ္ရ၊ တခါတိုးရင္ ၂ ပတ္ပဲ ရတယ္။ ၃ ခါတုိးေပးျပီးရင္ အင္မီဂေရးရွင္း အရာရွိက ဒါေနာက္ဆံုးပဲ၊ မေပးေတာ့ဘူး ခပ္မာမာ ေျပာခံရတာေတြ အေမရိကန္မွာ မရွိသေလာက္ပါ။ အေမရိကန္မွာ ေနာက္ထပ္ ၆ လ ဆက္ေနခ်င္ပါေသးတယ္ ေျပာျပီး Visa Extension ေတာင္းရင္ အေၾကာင္းျပခ်က္ကေတာ့ လည္ပတ္စရာေတြ အမ်ားၾကီး က်န္ေသးလို႔ပါ ေျပာလိုက္ရံုပါပဲ။<br /><br />အေမရိကားမွာ ကုမၼဏီ ေထာင္ခ်င္ရင္ ႏိုင္ငံျခားသား Passport ျပျပီး ေထာင္လို႔ရတယ္။ ကုိယ့္မွာ Credit Card တခုရွိျပီးသားဆိုရင္ အေမရိကားမွာ ဘယ္ဘဏ္မွာမဆို အေကာင့္ဖြင့္လို႔ ရတယ္။ အေမရိကား Credit Card ရျပီးရင္ အေမရိကားမွာ လုပ္စားလို႔ နဲနဲေလး ရလာျပီေပါ့။ စကၤာပူ ကားေမာင္းလိုင္စင္ ရွိရင္ အေမရိကား တခြင္လံုးကို ၿပဲၿပဲစင္ ေမာင္းခ်င္ရင္ ေမာင္းလို႔ရျပီ။ စကၤာပူလို ကားေစ်းမႀကီးဘူး။<br /><br />စကၤာပူ ကားေမာင္းလိုင္စင္ျပျပီး အေမရိကန္အစိုးရရဲ့ DMV Department of Motor Vehicles ကုိသြားျပီး ျပည္နယ္ အိုင္ဒီ ID နဲ႔ Driving License Conversion လုပ္ခ်င္ပါတယ္ ေျပာရင္ လုပ္ေပးပါတယ္။ အေမရိကန္ကို တရား၀င္ လာတဲ့အေၾကာင္း ပတ္စပို႔နဲ႔ I-94 White Card ကိုေတာ့ ျပရမယ္။ ျမန္မာျပည္က တိုက္ရိုက္လာတဲ့ လူေတြကေတာ့ Driving License (In English) ရွိရင္ ေျပာတတ္ရင္ လုပ္ေပးပါတယ္။ မေျပာတတ္ရင္ေတာ့ စာေရးမက မင္းမွာ Social Security Number SSN ရွိသလား ေမးခံရရင္ မရဘူးဆိုတဲ့ သေဘာပါပဲ။ ဒီမွာေတာ့ ျပည္နယ္ အိုင္ဒီ ID နဲ႔ ဒရိုင္ဘာ လိုင္စင္ ၂ခုရွိရင္ အေမရိကားမွာ သြားလာ၊ လုပ္ကိုင္ဖို ႔ အေတာ္အဆင္ေျပသြားပါတယ္။ SSN နံပါတ္ကေတာ့ အလုပ္လုပ္သူမ်ား မရွိမျဖစ္ လိုအပ္ပါတယ္။ အေမရိကားကို ေက်ာင္းလာတက္သူ၊ Business Visa long term pass သမားေတြကိုလည္း ကုမၼဏီေထာက္ခံစာနဲ႔ SSN ထုတ္ေပးပါတယ္။<br /><br />အေမရိကားမွာ ကုမၼဏီ အလြယ္တကူ ေထာင္ျပီးရင္ေတာ့ ကိုယ့္အေပၚမွာပဲ မူတည္ေတာ့တယ္။ စကၤာပူမွာ Bio Semiconductor လုပ္တဲ့ ကုမၼဏီတခုမွာ အလုပ္လုပ္တဲ့ ျမန္မာတဦး ေျပာျပခ်က္ကလည္း စိတ္၀င္စားစရာ ေကာင္းပါတယ္။ အေမရိကားမွာ ပညာလာသင္တဲ့ လူတဦး ထူးခြ်န္ၾကိဳးစားလို႔ Stanford University က ေဒါက္တာဘြဲ႔ရျပီး၊ သူတို႔ ေက်ာင္းက အားေပးခ်က္နဲ႔ ေနာက္ဆံုး ကုမၼဏီတခုကို ေထာင္တယ္။ တကၠသိုလ္က နာမည္ၾကီးပဲ၊ သူတို႔ခ်င္း ေထာက္ခံစာေတြ ေရးေပးရင္း အေမရိကန္ သူေဌးကုမၼဏီ R&amp;D လုပ္ဖို႔ စမ္းသပ္တဲ့စက္ Order ရတယ္။ စက္အမွာစာရေတာ့ ဘယ္မွာလုပ္ရမလဲ စဥ္းစားရင္း စကၤာပူ အစိုးရ EDB က Bio Technology လုပ္ငန္းေတြ အားေပးေနေတာ့ စကၤာပူ အစိုးရဆီကို Grant လွမ္းေလွ်ာက္တယ္။<br /><br />အေမရိကန္ အစိုးရဆိုင္ရာနဲ႔ Stanford University မိတ္ေဆြေတြရဲ့ ေထာက္ခံစာေတြေရာ၊ အေမရိကန္မွာ ေအာ္ဒါ ရထားျပီးေၾကာင္း။ အေမရိကန္မွာ ၀ယ္မယ့္ ကုမၼဏီေတြ Potential Customers စာရင္းေတြနဲ႔ ဘယ္လိုဘယ္လို စကၤာပူမွာ ကုမၼဏီေထာင္ျပီး အရင္းအႏွီး ေဒၚလာ သန္း၂၀ လုိေၾကာင္း။ စကၤာပူ EDB ဆီက သန္း ၂၀ Grant ေတာင္းေတာ့ ၁၀ သန္း ေခ်းငွား ေပးလိုက္တယ္။ ဒါေပမဲ့ ငါတို႔ စကၤာပူ အတတ္ပညာရွင္ေတြ စာရင္းစစ္မႈ Audit ေအာက္မွာ လုပ္ရမယ္ဆိုျပီး အိုေကသြားပါတယ္။ အခုဆုိ အဲဒီ ကုမၼဏီက အေမရိကန္ ဆန္ဖရန္စစၥကိုမွာ ေတာ္ေတာ္ ၾကီးမားေနျပီး ျမန္မာ အင္ဂ်င္နီယာေတြကိုလည္း ခန္႔ထားပါတယ္။ စကၤာပူ ကုမၸဏီခြဲမွာလည္း အလုပ္သမား ၁၀၀ ေလာက္ တႏွစ္အတြင္း ျဖစ္လာျပီး စက္ေအာ္ဒါေပါင္း မ်ားစြာ ၃ ႏွစ္အတြင္း အေမရိကန္ Research R&amp;D ဌာနေတြကို ေရာင္းခ်ခဲ့ျပီးျပီလို႔ သိရတယ္။<br /><br />ေနာက္တေယာက္လည္း ၅၀ ႏွစ္ မျပည့္ေသးပါဘူး။ သိပ္ခ်မ္းသာခ်င္တဲ့ ဇနီးသည္ အၾကံနဲ႔ ရိုးသားၾကိဳးစားတဲ့ သူငယ္ခ်င္းကို စီးပြားျဖစ္ မလုပ္ေတာ့ဘဲ သူတို႔ဖာသာ လုပ္ကိုင္လို႔ ခ်မ္းသာေနပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ လူမႈေရး မတည္ျငိမ္ေတာ့ အိမ္ေထာင္ေရး ဆံုးရွံဳးသြားပါတယ္။ အေမရိကားမွာ ႏွစ္ ၃၀ ေက်ာ္ေနျပီး စီးပြားေအာင္ျမင္လို႔ လင္မယားလည္း ေပ်ာ္ရြင္စြာရွိေနတဲ့ ျမန္မာဆိုင္ရာ အလႈဒါနျပဳ လုပ္ငန္းေတြမွာ ေပ်ာ္ေမြ႔ေနတဲ့ မိတ္ေဆြ သူေဌး ဇနီးေမာင္ႏံွကိုလည္း ျမင္ရတာ စိတ္ခ်မ္းသာပါတယ္။ ျမန္မာလူငယ္မ်ားစြာကို တကၠသိုလ္ စေကာလားရွစ္၊ Grant ရေအာင္လုပ္ေပးျပီး အေမရိကားမွာ အေျခခ်ႏိုင္ေအာင္ အကူအညီေပးေနတဲ့ ျမန္မာလူမ်ိဳး တကၠသိုလ္ ပါေမာကၡတဦးနဲ႔ မခ်မ္းသာေပမယ့္ လူမႈေရး၊ ဘာသာေရး၊ ႏိုင္ငံေရးေတြမွာ ျမန္မာေတြကို ကူညီလုပ္ကိုင္ေပးေနတဲ့ ျမန္မာ ကူညီတတ္သူေတြကို ေတြ႔ရင္ အမ်ားၾကီး ေက်နပ္မိပါတယ္။ သူတို႔ကိုလည္း ေငြေၾကးအားျဖင့္ ပိုမိုဖူလံုေစလိုေပမယ့္ သူတို႔ဘ၀ဟာ Spiritual Rich ျဖစ္ေနေတာ့ ေလာကစည္းစိမ္ သိပ္လိုဟန္မတူပါဘူး။<br /><br />ေနာက္ဆံုး နိဂံုးကေတာ့ အရင္ Revision 1 အတိုင္းပါပဲ။<br /><br />စဥ္းစားၾကပါ မိတ္ေဆြတို႔။ ၾသစေၾတးလ်ားကို ေခ်ာင္းေနသူေတြလည္း ေကာင္းပါတယ္။ ဆက္လုပ္ၾကပါ။ လူဆိုတာ ေရာက္ေနတဲ့ အရပ္ကေန တခါ စြန္႔စားေျပာင္းလဲဖို႔ရာ အင္မတန္ ၀န္ေလးပါတယ္။ ေၾကာက္တတ္ ရန္ကင္း၊ ေသမဲ့က်ား ေတာေျပာင္း စကားပံုေတြကို ယူထားတဲ့သူေတြက စကၤာပူ ပီအာတေယာက္ တျခားႏိုင္ငံကို မိုင္ဂရိတ္လုပ္ဖို႔ဆိုတာ ကန္ထုတ္ေလာက္တဲ့အထိ အေျခအေန ျဖစ္ေနမွ စကၤာပူက ထြက္မွာပါ။ <br /><br />ဘယ္သူမွ ကိုယ့္ေနရင္းေနရာကေန တျခားျပည္ကို Migrate မလုပ္ခ်င္ပါဘူး။ လုပ္သူေတြကိုေတာ့ ႏွစ္မ်ိဳး ခြဲျခားခ်င္ပါတယ္။<br /><br />၁။ ကုိယ္ဘ၀ တိုးတက္ေရးအတြက္ စြန္႔စားခ်င္သူ<br />၂။ လက္ရွိ ႏိုင္ငံမွာ ေနလို႔မရႏိုင္တဲ့အထိ ျဖစ္လာလို႔ စြန္႔စားရသူ<br /><br />ဒီစာကိုဖတ္သူ မိတ္ေဆြကေတာ့ အဲဒီ ၂ မ်ိဳးထဲ ပါမယ္ မထင္ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီအဆင့္ ေရာက္ေနတဲ့ မိတ္ေဆြေတြကို ကူညီေျပာျပေပးႏိုင္ရင္ ဒီစာ ေရးရက်ဳိးနပ္ပါတယ္။<br /><br /><h4>ဆန္းသစ္</h4></td></tr></tbody></table><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3362220097313871474-7231082199262153990?l=mizzimafeatures.blogspot.com' alt='' /></div>LaNannoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3362220097313871474.post-65706302874035871712008-06-23T23:48:00.000-07:002008-06-23T23:49:15.507-07:00<div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-size:180%;" ><span style="font-weight: bold;"> ဆန္႔က်င္ဘက္ ခံစားမႈႏွစ္ခု (ရသေဆာင္းပါး)</span></span><br /></div><br /><table class="contentpaneopen"><tbody><tr><td colspan="2" valign="top" width="70%"><span class="small"> ညလင္းျဖဴ </span> </td> </tr> <tr> <td colspan="2" class="createdate" valign="top"> တနလၤာေန႔၊ ဇြန္လ 23 2008 16:46 - ျမန္မာစံေတာ္ခ်ိန္ </td> </tr> <tr> <td colspan="2" valign="top"> <br /><h3>ဇြန္လ ဆိုတာက ဒီႏိုင္ငံရဲ့ ေက်ာင္းဖြင့္ရာသီေလ။</h3> က်မကေတာ့ သားေလးအတြက္ ရန္ကုန္က Orange Super Market ေရွ့က Back to School ဆိုတဲ့ ဧရိယာမွာ လိုအပ္တဲ့ ေက်ာင္းသံုးပစၥည္း ေတြ ဝယ္ဖို႔ ၾကည့္ေနမိတယ္။ အနီးအနားက က်မလိုပဲ မိခင္ႏွစ္ေယာက္ကလည္း သူတို႔ ကေလးေတြအတြက္ လိုအပ္တာေတြ ၾကည့္ေနရင္း တေယာက္က သူ႔သမီးေလးက ဒီႏွစ္မွ ေက်ာင္းႀကီးကို စပို႔ရမွာျဖစ္ၿပီး၊ ဒီၿမ့ဳိရဲ့ နာမည္ အႀကီးဆံုးေက်ာင္းကို ပို႔ခ်င္ေပမယ့္ ေက်ာင္းဝင္ေၾကးနဲ႔ အလွဴေငြကို မတတ္ႏိုင္လို႔ အိမ္နားက မူလတန္းေက်ာင္းကိုပဲ စိတ္ေလွ်ာ့ၿပီး အပ္ရေတာ့မယ့္အေၾကာင္း ေျပာျပေနပါတယ္။<br /><br />က်န္တဲ့ မိခင္ တေယာက္ရဲ့ ကေလးက သူတို႔ေျပာတဲ့ နာမည္ႀကီးေက်ာင္းမွာ ထားလက္စထင္တယ္။ အဲဒီ မိခင္စကားကို ေထာက္ခံၿပီး အဲဒီ ေက်ာင္းမွာ လက္ေတြ႔ထားရင္ ေနာက္ဆက္တဲြ ဘယ္လို ကုန္တဲ့အေၾကာင္း၊ အတန္းေကာင္းရဖို႔ အတန္းပိုင္ဆရာမ ေက်နပ္ဖို႔ နည္းအမ်ဳိးမ်ဳိးနဲ႔ အရမ္း ႀကိဳးစားရတဲ့ အေၾကာင္း၊ ေက်ာင္း တခါတခါ ပိတ္သြားရင္ေတာ့ သူ႔မွာ အသက္ရွဴေလး ေခ်ာင္မလား စဥ္းစားေပမယ့္ တျခားကေလး ေတြလို Summer School ကုိ ေနခ်င္လို႔ သူ႔ကေလး ပူဆာေတာ့ သနားလို႔ ထားရျပန္ေၾကာင္း၊ အိမ္ရဲ့ ဝင္ေငြနဲ႔ ထြက္ေငြက မမွ်ေတာ့ တျခား ဘက္ေတြကို ေခၽြတာသံုးရၿပီး ကေလးပညာေရးကိုေတာ့ တတ္ႏိုင္သေလာက္ ပံ့ပိုးေနရေၾကာင္း ေျပာပါတယ္။<br /><br />သူတို႔ ေျပာသလိုပဲ စ မပို႔ရေသးဘူး၊ အခု ေက်ာင္းအတြက္ လိုအပ္တဲ့ ပစၥည္းေတြကိုက မတန္တဆ ျဖစ္ေနတာ ေတြ႔ရတယ္။ ေန႔လယ္ ထမင္းဗူး ထည့္ဖို႔အတြက္ ပလပ္စတစ္နဲ႔ လုပ္ထားတဲ့ ခပ္ေသးေသး ျခင္းေတာင္းေလး တခုကိုက ေထာင္ဂဏန္းေတြနဲ့ ခ်ီေပးေနရတာ။ က်မလည္း မတန္လို႔ အဲဒီ ျခင္းေတာင္းကို ျပန္ခ်ထားၿပီး ဒီ့ထက္ အထည့္ဆန္႔ၿပီး ေစ်းသက္သာတာ ထပ္ရွာၾကည့္တယ္။ စိတ္တုိင္းက် မေတြ႔ရဘူး။ တျခား လိုအပ္တာေတြက ရွိေသးေတာ့ ျခင္းေတာင္ေသး တခုအတြက္နဲ႔ ေငြ သိပ္မျဖဳန္းခ်င္လို႔ပါ။ <br /><br />ခဏေနေတာ့ ေနာက္ထပ္ မိခင္ႏွစ္ေယာက္ Back to School နားကို ေရာက္လာၾကျပန္တယ္။ ဒီႏွစ္ေယာက္ကေတာ့ တမ်ဳိး။ ကေလးသံုး ပစၥည္းေတြက ကပ္ထားတဲ့ ေစ်းႏႈန္းေတြကို က်မတို႔လို စစ္စစ္ေပါက္ေပါက္ ၾကည့္မေနဘူး။ သူတို႔ ႀကိဳက္တာေတြကို တခုၿပီးတခု ယူၿပီး လက္တြန္းလွည္း (trolley) ေပၚကို တင္ေနၾကတယ္။ လွည္းေပၚမွာလည္း တျခားပစၥည္းေတြက အျပည့္။ ၿပီးေတာ့ မိခင္တေယာက္က မႏွစ္က သူ႔သားကို ထားတဲ့ International School က ပိုေစ်းသက္သာတဲ့ International School ကိုပဲ ေျပာင္းထားမယ့္အေၾကာင္း၊ ကေလးက ၃ ေယာက္ဆိုေတာ့ အဲဒီေလာက္အထိ မတတ္ႏိုင္ဘူးလို႔ စကားသံခပ္ဝဲဝဲနဲ႔ တျခားတေယာက္ကို ရွင္းျပေနတယ္။<br /><br />အေဖာ္ပါလာတဲ့ မိခင္ကလည္း ေထာက္ခံၿပီး မႏၱေလးမွာ International School က ေရြးခ်ယ္စရာ နည္းတဲ့အေၾကာင္း၊ ရန္ကုန္က ပိုမ်ားေၾကာင္း၊ စီးပြားေရးက ထင္သေလာက္ အဆင္မေျပလို႔သာ ဒီမွာ ထားေနရေၾကာင္း၊ ျဖစ္ႏုိင္ရင္ စကၤာပူမွာပဲ တခါထဲ ထားခ်င္ေၾကာင္း သူ႔ဆႏၵကို ေျပာေနျပန္တယ္။<br /><br />ဘာပဲေျပာေျပာ အလႊာခ်င္းမတူညီတဲ့ က်မတို႔ မိခင္ေတြအားလံုးမွာ တူညီေနတာ တခုကေတာ့ ေက်ာင္းဖြင့္ရာသီ ေရာက္ရင္ ကိုယ့္ကေလး ပညာေရးအတြက္ အတတ္ႏိုင္ဆံုး ပံ့ပိုး ေပးခ်င္ၾကတာရယ္၊ အိမ္ရဲ့ ဝင္ေငြထြက္ေငြကို သိထားလို႔ ခ်ိန္ဆေနရတဲ့အတြက္ အားမရ စိတ္ညစ္ေနၾက တာေတြရယ္ကေတာ့ အကုန္ အတူတူပါပဲလို႔ ေတြးမိရတယ္။ <br /><br /><h3>ေက်ာင္းဖြင့္ရာသီအေပၚ ကေလးေတြရဲ့ ခံစားမႈ</h3> International School ေတြမွာ ဖြင့္ေလ့ရွိတဲ့ Summer School မွာ ခဏေတြ႔ရတဲ့ သူငယ္ခ်င္း အသစ္ေတြနဲ႔ ခဲြခြာရေတာ့မွာ ျဖစ္ေပမယ့္ တႏွစ္ပတ္လံုး အတူေန၊ အတူေဆာ့လာခဲ့တဲ့ ေက်ာင္းက သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ျပန္ဆံုရေတာ့မွာမို႔ ကေလးေတြကေတာ့ အရမ္းကို ေပ်ာ္ေနၾကတယ္။ က်မတို႔ ငယ္ငယ္က ခံစားခ်က္လိုပဲ အတန္းသစ္ တတန္းကို တက္ရေတာ့မယ့္ ခံစားမႈကလည္း ရင္ခုန္စရာတမ်ဳိးေပါ့။ အသက္ တႏွစ္ႀကီးသြားၿပီ၊ အတန္းတတန္း ႀကီးသြားၿပီဆိုတဲ့ သေဘာေလ။ <br /><br />ဒီေခတ္ ကေလးေတြၾကားမွာ ေျပာစရာတခု ရွိလာတာက ေႏြရာသီတုန္းက သူတို႔ တက္ခဲ့တဲ့ Summer School က ကစားကြင္း ဘယ္ေလာက္ က်ယ္တဲ့အေၾကာင္း၊ ဘယ္လို သားနားတဲ့ အေၾကာင္း၊ ဘယ္သူေတြနဲ႔ ေတြ႔ၿပီး ေဆာ့ခဲ့ၾကေၾကာင္း၊ အဆင့္ျမင့္ ဟိုတယ္ႀကီးေတြမွာ က်င္းပတဲ့ ေက်ာင္းဆင္းပဲြမွာ ဘယ္လို ပါဝင္ လႈပ္ရွားခဲ့ေၾကာင္း၊ တေယာက္ အေတြ႔အၾကံဳေတြကို တျခားတေယာက္ကို ေျပာျပဖလွယ္ၾက။ တခ်ဳိ့ကေတာ့ ေက်ာင္းႀကီးကို ဖြင့္ေစခ်င္လွၿပီ။ အဲဒီ အေတြ႔အၾကံဳေတြကိုလည္း ေျပာျပခ်င္ၾကလို႔။ ေနာက္ၿပီး တႏွစ္တာလံုး ရင္းရင္းႏွီးႏွီး ေနခဲ့တဲ့ ပတ္ဝန္းက်င္ အေဟာင္းမွာ ျပန္ကစားခ်င္လာၾကလို႔။ <br /><br />မိခင္ေတြရဲ့ ေငြေၾကး အခက္အခဲ၊ လူမႈကိစၥ အခက္အခဲေတြကို ဘာမွ နားမလည္တဲ့ မသိၾကရွာတဲ့ ကေလးေတြ အတြက္ကေတာ့ ေက်ာင္းဖြင့္ခ်ိန္ ဟာ မဂၤလာပါ။ တခ်ဳိ့ မလုိက္မသိတဲ့ ကေလးေတြဆိုရင္ အရင္ေက်ာင္း အေဟာင္းကို မေနခ်င္ေတာ့ေၾကာင္း၊ Summer School မွာပဲ ဆက္ေနခ်င္ေၾကာင္း နားပူနားဆာ လုပ္ၾကတာေတြလည္း ရွိရဲ့။ ေက်ာင္းသံုးပစၥည္း ဝယ္တဲ့အခါမွာလည္း တန္၏၊ မတန္၏ နားမလည္ရွာဘဲ လိုခ်င္တာေတြကိုပဲ အတင္း ပူဆာၾကသူေတြလည္း ရွိရဲ့။<br /><br />ဒီေခတ္မွာ ေက်ာင္းေတြက အပတ္စဥ္ အစမ္းစာေမးပဲြ ပဲရွိၿပီး အတန္းႏွစ္က် (Repeater) ရယ္လို႔လည္း မရွိေတာ့ က်မတို႔တုန္းကလို အဲဒီ ဘက္မွာ စိတ္ပူစရာ မလုိေတာ့ဘူးေလ။ အတန္းသစ္တတန္းကို လြယ္လြယ္ကူကူနဲ႔ တက္ရေတာ့မယ္ ဆိုတာကို သိေနၾကတယ္။ ဒီေတာ့ ေက်ာင္းဖြင့္ခ်ိန္ဟာ ဘာစိတ္ပူစရာမွ မရွိတဲ့ ကေလးေတြအတြက္ အေပ်ာ္ႀကီး ေပ်ာ္စရာ အခ်ိန္ေပပဲေပါ့။ <br /><br /><h3>ဆန္႔က်င္ဘက္ ခံစားမႈႏွစ္ခု</h3> Sky Walk Shopping Mall နဲ႔ Orange Super Market eJ‹ Back to School မွာ ေက်ာင္းသံုးပစၥည္းေတြ ဝယ္လာၿပီး စက္ေလွကားက ဆင္းခဲ့တယ္။ ေတာ္ေသးတယ္၊ သားေတာ္ေမာင္ကို ေခၚမလာခဲ့လို႔။ သူ႔ကိုသာ ေခၚလာရင္ ေစ်း တန္တာ၊ မတန္တာ နားမလည္ေတာ့ ဟိုဟာ လိုခ်င္တယ္၊ ဒီဟာ ယူခ်င္တယ္နဲ႔ လုပ္တတ္ေလ့ ရွိတယ္။ ဒါေပမဲ့ သူ႔ကို ေခၚမလာဘဲ အေမက စိတ္ႀကိဳက္ဝယ္လာတဲ့ ပစၥည္းဆိုရင္ေတာ့ ေခ်းမမ်ားတတ္ရွာဘူး။ တျမတ္တႏိုးနဲ႔ လက္ခံေလ့ ရွိတယ္ေလ။ ဒါကိုသိတဲ့ က်မက အခုလို ေက်ာင္းဖြင့္ရာသီအတြက္ လိုအပ္တာေတြ ဝယ္ဖို႔ ထြက္ရင္ သားေလးကို ေခၚေလ့ မရွိေတာ့ဘူး။ သူလိုခ်င္တာက ေစ်းမေတာ္လို႔ ဝယ္မေပးရင္ စိတ္မေကာင္း ျဖစ္မွာလည္း စိုးလို႔ပါ။ <br /><br />စက္ေလွကားအဆင္းမွာ သားေလးအရြယ္ ကေလး ၃ ေယာက္ေလာက္ တေယာက္က ရတနာပံု ေစ်းထဲက ဆုိင္တဆိုင္အတြက္ အဝတ္ထုပ္ႀကီးေတြ ထမ္းသယ္သြားတာကို ေတြ႔ရတယ္။ ေနာက္ႏွစ္ေယာက္က ေရသန္႔ပံုးေတြ တင္ထားတဲ့ လက္တြန္းလွည္းေလးကို အေရွ့က တေယာက္၊ အေနာက္ဘက္က တေယာက္ မွ်ၿပီး တြန္းေနၾကေလရဲ့။<br /><br />က်မ ျဖတ္အသြား အနားက အမ်ဳိးသမီးႏွစ္ေယာက္က အျပန္အလွန္ စကားေျပာေနၾကတယ္။ ေစ်းဗန္းကို ေဘးခ်ထားတဲ့ အမ်ဳိးသမီးက ပါတိတ္ဝမ္းဆက္နဲ႔ အမ်ဳိးသမီးကို သူ႔ကေလး သံုးေယာက္ကို အခုလို အလုပ္ရေအာင္ သြင္းေပးလို႔ ေက်းဇူးတင္တ့ဲအေၾကာင္း ေျပာေနတာပါ။ ဒီႏွစ္ ေက်ာင္းဖြင့္ရာသီမွာ အငယ္ေလး ႏွစ္ေယာက္ကိုပဲ ေက်ာင္းထားႏုိင္ေတာ့လို႔ စိတ္မေကာင္းေပမယ့္ အႀကီး သံုးေယာက္ကို အခုလို အလုပ္ခြင္ကိုပဲ ပို႔ရေတာ့တဲ့အေၾကာင္း ဆက္ေျပာေနတယ္။<br /><br />မိခင္တေယာက္ျဖစ္တဲ့ က်မ သူ႔မ်က္ႏွာကို ၾကည့္လိုက္မိေတာ့ မ်က္လံုးေလးေတြထဲမွာ အရည္ၾကည္ေလးေတြ လဲ့ေနတာကို စိတ္မေကာင္းစြာ ေတြ႔လိုက္ရတယ္။ ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာေတာ့ အေဆာ့မက္တဲ့ ကေလးတခ်ဳိ့ ေက်ာင္းစိမ္းအကႌ်ေရာင္းတဲ့ ဆုိင္ေရွ့မွာ ရပ္ၿပီး အကႌ်ေလးေတြကို ေငးၾကည့္ေနေလရဲ့။ သူတို႔ အေျခအေနေတြကေတာ့ က်မတို႔နဲ႔ ဆန္႔က်င္ဘက္။ အခုလို ေက်ာင္းဖြင့္ရာသီမွာ မိခင္ေရာ ကေလးျဖစ္သူေတြပါ ေက်ာင္းဆက္တက္ဖို႔ အခက္အခဲ ရွိေနေတာ့ ႏွစ္ဦးႏွစ္ဖက္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ေနၾကတဲ့ ခံစားမႈေတြက တူညီေနတာ ေတြ႔ရတယ္။ မိခင္လုပ္သူကလည္း မေပ်ာ္ႏုိင္သလို၊ ကေလးေတြကလည္း သူမ်ားေပ်ာ္လို႔ မေပ်ာ္ႏုိင္တဲ့ အေျခအ